Het zit er weer op: zeven dagen feesten, en voor sommigen vier dagen wandelen, door Nijmegen en omgeving. 3voor12 Gelderland deed uitgebreid verslag met meer dan 120 artikelen in de vorm van recensies, fotoverslagen en interviews. Als klap op de Vierdaagsevuurpijl volgt er nog één: deze lijst met onze vijfentwintig favoriete shows van deze week.

13. Sudan Archives speelt met emotie

Sudan Archives op het Valkhof Festival

Sudan Archives op het Valkhof Festival

Zorgvuldig wordt de microfoon omwikkeld met bloemen, alsof dit aardse voorwerp afbreuk doet aan de artieste. Want Sudan is beeldschoon en dat weet ze. Ze schrijdt het toneel op als een Afrikaanse koningin, gekleed in wit leer en een ultradun topje. Ze speelt met haar lichaam zoals ze met haar stem en haar instrumenten speelt: ingetogen maar toch sensueel, uitdagend en gevoelig tegelijk.

Lees hier de recensie

12. Overtuigend hoe Duckwrth met zijn live-show het publiek inpakt

Duckwrth op het Valkhof Festival

Duckwrth op het Valkhof Festival

Ares en Snelle mogen natuurlijk in hun armpjes knijpen dat ze op dezelfde bill als Duckwrth staan, laat staan hoe bizar het eigenlijk is dat hij tússen die twee acts speelt. Trekt Duckwrth zich verder niks van aan gelukkig: na afloop post ie op Instagram een vrolijke story waarin ie met Sudan Archives in een kermisattractie zit. Maar vooral overtuigend hoe hij hier op eigen kracht met zijn live-show een flinke moshpit aan de gang krijgt.

Lees hier de recensie

11. Bo Ningen is interessant, vlammend en boeiend

Bo Ningen op het Valkhof Festival

Bo Ningen op het Valkhof Festival

Eyecatcher is toch wel de frontman die op zijn bas speelt alsof hij onder stroom staat. Met rare armbewegingen lijkt hij het publiek te willen betoveren. Al met al is het optreden een sterke balans tussen rock die al zo vaak zo goed gedaan is en een compleet eigen sound, een raar Japans sausje.

Lees hier de recensie

10. Whispering Sons laat zich niet van de wijs brengen

Whispering Sons op het Valkhof Festival

Whispering Sons op het Valkhof Festival

Wie zijn ogen dicht doet zou zweren dat hier vanavond The Cure op de Arc staat. Nee, de donkere muziek van Whispering Sons is wellicht niet voor iedereen. Maar wat de band hier vandaag neerzet, is uitstekend en is een perfect uithangbordje voor hun show in Doornroosje eind dit jaar.

Lees hier de recensie

9. Een blokje om met Luwten

Luwten in de Stevenskerk

Luwten in de Stevenskerk

Tijdens ‘Control’ klikt Tessa haar microfoon uit de standaard om haar zang te ondersteunen met fraaie dansmoves. Het snoer blijkt echter zo kort te zijn dat haar bewegingsvrijheid beperkt blijft tot enkele decimeters vloeroppervlak. Een illustratief moment. Want hoewel Luwtens muziek vandaag af en toe heerlijk ontspoort, blijft het altijd beheerst.

Lees hier de recensie

8. Fontaines D.C. houden het bij een memorabel kwartier

Fontaines D.C. op het Valkhof Festival

Fontaines D.C. op het Valkhof Festival

Met het afsluitende blok 'Too Real' - 'Liberty Belle - 'Boys In The Better Land' - 'Big' zetten de Ieren misschien wel de sterkste 15 minuten van zeven dagen Valkhof Festival neer. Het zorgt ervoor dat niemand klaagt als de band tien minuten voor de geplande eindtijd het podium verlaat

Lees hier de recensie

7. Cocaine Piss heeft alles onder controle tijdens geslaagd punkfeest

Wie de band nooit eerder gehoord heeft zal misschien denken dat Ralph uit The Simpsons zich bij The Dead Kennedys heeft gevoegd, maar frontvrouw Aurélie Poppins is vandaag dé smaakmaker van Cocaine Piss. Terwijl de rest van de band braaf de riffs en roffels afwerkt (en de bassist zich regelmatig af lijkt te vragen wat hier in hemelsnaam doet), grijpt Aurélie ons bij de haren voor een punk-masterclass. 

Lees hier de recensie

6. Post Animal is typisch zo'n band die we nog veel in Nijmegen gaan zien

Net als je weer behoefte krijgt aan een nummer met kop en staart zet het Amerikaanse vijftal 'When I Get Home' in. Wat een topnummer. Mocht die nieuwe plaat van Tame Impala niet meer komen, dan kun je altijd nog deze van Post Animal op repeat zetten. 

Lees hier de recensie

5. Charlotte Adigéry

Charlotte Adigéry is één van de revelaties van Valkhof 2019

Gent begint een aardige melting pot van muziekstijlen te worden. Charlotte Adigéry is met grote kans een act die men in de gaten moet houden of al doet na wat aandacht op verscheidene festivals en een Pitchfork-item. Haar stijl die al in een ontwikkeling was tijdens de periode met haar project WWWater komt nu tot bloei in haar solowerk. Tot bloei, betekent tot uitbarsting. Is het allemaal met een knipoog; is het een bewuste provocatie; is het de grenzen opzoeken van de indiepopwetten? Enkel zij weet het.

4. Viagra Boys

Beuken beuken beuken met de oproerkraaiers van Viagra Boys

Is het de watermeloen die Sebastian met zijn hoofd probeert te splijten, en even later pitjes spugend staat te verslinden? Is het de schoen die iemand naar Sebastians hoofd gooit, en even later net zo hard weer terugvliegt? Is het de euforie bij 'Sports', waar indrukwekkend veel mensen woordelijk "baseball, basketball, weiner dog, short shorts" meebrullen? Of toch die kerel die opeens al zijn kleren uittrekt in de circle pit, en op rij 5 naakt heen en weer staat te springen? 

3. The Psychotic Monks

De duisternis van The Psychotic Monks is onweerstaanbaar

Joy Division. All Them Witches. Queens Of The Stone Age. Sonic Youth. Swans. Allemaal bands die prima bij het Valkhof passen. Gooi het in een blender en je krijgt The Psychotic Monks, een band die dan ook gemaakt is voor een spot op het Valkhof Festival. Met twee fenomenale experimentele post-punk-albums op zak kunnen ze live eigenlijk alleen maar teleurstellen. Maar dat doen ze niet.

2. black midi

Wie aanwezig was bij black midi verdient een Vierdaagsespeldje

Echt indrukwekkend wat een energie hier van het podium knalt. En met wat een achteloze cocky attitude. Vervangt Cameron Picton daar nou zijn bassnaar tijdens een nummer? Als hij vervolgens de zang overneemt tijdens 'Near DT, MI' geloof je dat hij zélf slachtoffer is van het vervuildewaterschandaal in Flint, zo boos als hij staat te schreeuwen.

1. Julia Jacklin

Julia Jacklin – Kwetsbaar, rauw en gevoelig

Al vanaf de eerste noten van het sobere, monotone ‘Body’ wordt de weg voor de rest van het optreden uitgelegd. Jacklins indringende stem plaatst haar ontwapenende teksten tegen een vaak minimaal muzikaal decor. Het materiaal vergt wat van de luisteraar, maar afwisselend met gesloten ogen of strak in de verte starend weet ze het formaat van het park voor veel bezoekers al snel terug te brengen tot dat van een huiskamer.