The Making of De Jeugd van Tegenwoordig: ‘We wilden ze ontregelen’ The Making of De Jeugd van Tegenwoordig: ‘We wilden ze ontregelen’

‘Het plan is om een aantal pivotal scenes uit jullie carrière op te nemen, te beginnen met het moment dat the band together komt, dat “Watskeburt” wordt uitgevonden in de studio’, legt regisseur Jan Hulst al vroeg in de documentaire The Making of De Jeugd van Tegenwoordig uit aan Faberyayo, Vjeze Fur en Wiwa. ‘Dan een volgend moment: jullie rise to fame, dat jullie heel lekker gaan. Dan een klassiek moment dat het rocksterrenleven teveel wordt, jullie bad gaan en drank en drugs afzweren. En dan blijkt de echte vijand van De Jeugd van Tegenwoordig het volwassen leven te zijn. De struggles van kinderen, carrière, het normalo-leven.’ Al snel zie je de boys uitzonen: oh kut… hebben we hier wel zin in? Wat lult deze gast uit zijn nek?

Wat volgt is een vrij ontregelende, soms vervreemdende film van Tomas Kaan en Jan Hulst. We zien hoe co-regisseur Bastiaan Bosma met een handycam De Jeugd van Tegenwoordig volgt richting hun jubileumconcerten in de Ziggo Dome, versneden met veel archiefmateriaal. Ondertussen volgen we ook regisseur Jan Hulst, die probeert een biopic te maken aan de hand van vijf scènes. We zien de audities (Boaz Kok van Goldband wil Willie Wartaal worden, Lange Frans speelt Vjeze Fur), we zien het eindresultaat, maar we zien ook hoe de drie proberen de acteurs te regisseren en invloed willen uitoefenen op de film(s).

Kaan noemt als inspiratie Some Kind of Monster, de geniale documentaire over Metallica, waarin de band in therapie gaat. ‘De coach in die film is een heel grappig antagonistisch figuurtje. Jan moest ook zo’n antagonistische rol gaan spelen.’ Jan Hulst lacht. ‘Wij wisten wel dat als ik als op een schoolse manier zou gaan uitleggen dat ik een biopic zou willen gaan maken, dat enorm tegen de haren in zou strijken. Wat ook de bedoeling was. Want als ze één ding niet willen, is dat tuttig in de mal vallen van alle biopics. Wij hebben vooraf veel biopics gekeken, en daar alle clichés uit willen halen. Je kan ze wel opnoemen, toch? De tweede plaat is altijd een dooddoener. Een gezin: “Toen kreeg ik kinderen en werd het opeens moeilijk.” En de rock ’n roll: ten onder gaan aan verslavingen. Oh ja, en als je een hiphop-documentaire maakt, dan moet je altijd eerst Nike’s in de etalage gezien hebben en tegen jezelf zweren: “Als ik later groot ben, dan kan ik ze betalen.” Al die clichés hebben we in het begin op ze gegooid.’

Tomas Kaan vult aan: ‘We wisten vanaf het begin dat De Jeugd van Tegenwoordig per definitie weerstand voelt om zichzelf te laten vangen. Deze film is eigenlijk een zorgvuldig opgezette heist op verschillende fronten. We wilden altijd een stapje voor zijn op de jongens. Maar ze moesten er wel tot het einde van de film in meegaan, en zoals je kunt zien, de film uiteindelijk overnemen. Dat was een enorme balanceer-act. Dat was de grootste vraag: hoe gaan we zorgen dat we die balanceeract voor en achter de camera tot het einde aan toe volhouden? Dat was voor ons heel spannend. Het moest sowieso een ongewone film worden, niet een klassieke biopic, maar een artistiek product dat eer doet aan de ziel van deze band.’

Hulst: ‘We wilden ze off guard krijgen. Normaliter is dat wat zij doen: ontregelen. We hoopten dat we hen zelf een keer in verwarring konden brengen. Dat werd een spel heen en weer: zij waren ons aan het fucken en wij waren hen aan het fucken.’

Kaan: ‘We kwamen er in de gesprekken wel achter dat de jongens geen zin hadden in op z’n Robbie Williams in een onderbroekje op bed zitten terugblikken op je carrière. Dat was veel te sentimenteel. Maar re-enactments vonden ze grappig. Ollie zei in een van de eerste brainstorms: “Oké, ik moet gespeeld worden door Noraly Beyer!” Tegelijkertijd moest het méér worden dan een stel lollige sketches. We wilden we degelijk aan een vorm van waarheidsvinding doen…. maar we moeten er niet te lang over praten, want de film moet een ride zijn.’ Lachend: ‘Het was soms een Kafka-hel, een Charlie Kaufman-achtige constructie waarin we elkaar soms wel een beetje kwijtraakten.’

Mooi is bijvoorbeeld de scène waarin wordt uitgelegd hoe de ultieme slecht-gaan-deepcut ‘Futurophobia’ is gemaakt. Hulst: ‘Volgens mij kun je dat liedje niet meer op dezelfde manier luisteren zodra je de film hebt gezien. Onze fascinatie was: hoe blijf je twintig jaar relevant, uniek en on top of the game? Dat vind ik als kunstenaar ook heel interessant. Ze zijn berucht om hun grilligheid, ik was benieuwd naar hoe ze opereerden in het dagelijks leven, naar hun denkproces. Daar dichtbij komen, dat was de missie. Ik denk dat we er wel in zijn geslaagd.’ Kaan: ‘Voor mij gaat de film in essentie over creativiteit, hoe dat werkt. Dat vind ik veel interessanter dan weer een verhaal over de persoonlijke backstories, over clichés. De film gaat het algoritmische en voorspelbare voorbij, er gebeurt iets wat je niet eerder hebt gezien. De film eindigt op een manier die je totaal niet ziet aankomen, die wij óók niet zagen aankomen. Gelukkig kregen wij het allergrootste compliment: Fred zei dat hij de film zo goed vond, omdat die zo eerlijk is.’

The Making of De Jeugd van Tegenwoordig draait vanaf 19 februari 2026 in filmhuizen in heel Nederland. Naast de reguliere vertoningen zijn er een aantal speciale vertoningen inclusief nagesprek met de regisseurs:

• Woensdag 18 februari 2026, 19:00 – Docu salon Filmhuis Alkmaar met Q&A regisseur Bas Bosma
• Donderdag 19 februari 2026, 19:00 – De Schuur Haarlem met Q&A regisseurs Tomas Kaan en Jan Hulst
• Woensdag 25 februari 2026, 19:15 – Lab111 met nagesprek Pepijn Lanen (Faberyayo)
• Vrijdag 27 februari 2026, 17:30 – LantarenVenster Rotterdam met Q&A met De Jeugd van Tegenwoordig