nonchelange: ‘Snappen mensen nog wel dat alles ironisch is?’ nonchelange: ‘Snappen mensen nog wel dat alles ironisch is?’

Hij maakt al járen muziek, schrijft en produceert alles zelf en wordt als alumnus bij zijn oude school gevraagd een workshop te geven. Niet over zijn songwriting, niet over zijn productie, maar over zijn “online presence”(?!). Volkomen logisch voor de Nederindie-artiest nonchelange. Tegenwoordig kennen de meeste mensen hem namelijk van zijn kurkdroge TikTok- en Instagram-filmpjes. 

De wijze les die hij probeerde over te brengen: ‘Niemand zit op je muziek te wachten, dus je moet het gewoon schaamteloos promoten. Dat doe ik ook. Of eigenlijk was het schaamtevolle zelfpromotie.’ ‘Dingen die je horen wil’ ging viral op TikTok, oudere tracks als ‘De Rem’ en ‘Iedereen is Lelijk’ vonden hun publiek via sociale media en dan is er nog dat internetspook uit zijn jeugd: ‘Je Moeder Heet Henk’. Een puberaal YouTube-nummer dat als kauwgom onder zijn schoen bleef kleven. Luister ‘em zelf maar eens. 

Geboren en getogen in Ommen, een klein dorpje in Overijssel, zat Maarten Hutman, alias nonchelange, al vroeg achter het drumstel. Via 3voor12 Radio ontdekte hij artiesten als Tame Impala en The Strokes, maar hij had niet veel lotgenoten om hem heen. ‘Ik was altijd een buitenbeentje.’ Mede door zijn Youtube-hit ‘Je Moeder Heet Henk’, vertelt hij: ‘Ik schaamde me altijd voor dat nummer, en ik vond het verschrikkelijk. Mijn vrienden pestten mij er altijd mee. En omdat ik er soms een beetje vrouwelijk uitzag, werd ik in Ommen door sommigen uitgemaakt voor gay.’

Die onzekerheden over zijn mannelijkheid bleven altijd door zijn hoofd spoken, en inspireerden Hutman in de afgelopen periode juist om ‘het meest mannelijke rockalbum OOIT’ te maken. Dat werd Hoofd. Hij maakte zelfs een nummer over de eerste keer seks: ‘Zeg Me Hoe Het Moet’, heet-ie. Niet veel mannen zingen zo kwetsbaar over hun eerste keer: 'Ik denk maar steeds opnieuw, kon ik het overdoen?’ Hij vertelt erover: ‘Ik schreef sowieso altijd eerlijk over dat soort dingen. Ik vond het wel mooi, en ergens ook sexy, bijna een soort onderdanigheid.’

Hij produceerde Hoofd zelf, met hulp van vaste bandleden Ruben Nosaehi en Erik Haakman. ‘Samenwerken vind ik lastig en daardoor vond het maakproces supervermoeiend. De track ‘Wantrouwen’ gaat daarover.’ Hoofd heeft meer classic rock-invloeden dan zijn debuutplaat Muziek voor de Luisteraar, een indiepop-album waar hij zijn nonchalante artiestennaam eer aan deed. Waarom had nonchelange dan zo de behoefte om een classic rockalbum te maken? Daar zijn toch al genoeg van? ‘Misschien juist omdat niemand er op zit te wachten.’

Daarnaast ambieert de nu in Utrecht wonende zanger een carrière buiten de randstad. ‘In Overijssel zijn alle festivals voor headbangende oude witte mannen, daar wil ik ook voor spelen! Toen had ik het domme idee om gewoon een rockalbum te maken.’ Het is ook een reactie op de veranderende muziektrends, vertelt hij: ‘Toen ik “jong” was en naar Lowlands ging, stond ik drie uur lang bij Foo Fighters te genieten. Nu zijn de volkszangers het meest populair, het lijkt wel populisme in de muziekindustrie!’ 

Volgens vriend en regisseur Veras Fawaz (onder andere van ‘Europapa’ van Joost en regisseert nu Hutmans videoclip van ‘Oeh Yeah’) is Hoofd een middelvinger naar de muziekindustrie. Want er is zeker wat mis in de industrie, vindt ook Hutman: ‘De druk die ik vanuit de industrie voelde, ‘het MOET nu!’, zorgde ervoor dat ik gezondheidsproblemen kreeg en een pauze moest nemen. Ik moest de albumrelease van Hoofd daardoor een paar maanden uitstellen.’

Die gezondheidsproblemen waren het gevolg van zijn enorme doe-het-zelfdrang, zo vertelt hij: ‘Ik deed veel rondom mijn muziek zelf, zoals mijn eigen promo. Na mijn Lowlands-show in 2023 werd me dat te veel en werd ik wakker met een jichtaanval, en sindsdien heb ik overal in mijn lichaam pijn.’ Hier maakte hij ‘Oude Mannen Muziek’ over, vertelt hij: ‘Jicht is namelijk echt een oude mannenziekte, ik voel me ook steeds meer een oude man. En gitaarmuziek ís ook voor oude mannen. Een zomer later, tijdens het maken van dit Hoofd, heb ik een periode gehad dat ik niets meer kon. Ik had een burn-out.’ 

Ook nu moet nonchelange oppassen dat-ie niet weer in het rood schiet. ‘Ik voel nu ook met de hele tour dat ik weer een beetje ver aan het gaan ben. Ik denk dat ik meer voor zekerheid moet gaan en niet alleen voor het coole muzikantenleven. Door die jicht mag ik niet meer drinken en dat geeft eigenlijk veel rust. Ik had al heel lang het gevoel dat ik minder moest drinken, ik raakte namelijk altijd enorm uitgeput en ben daar ook voor naar het ziekenhuis geweest. De artsen zeiden dat het misschien gewoon bij mijn lichaam hoorde. Maar ik ben een hypochonder. Ik ben ook een hypochonder over dat ik hypochonder ben.’

nonchelange doet graag dingen die mensen tegen de haren in strijken. ‘Als ik iets heel positiefs post, dan gaat het nooit viral. Mensen willen me gewoon heel slecht zien, en daar heb ik écht geen problemen mee.’ Zo post hij filmpjes waarin hij doet alsof alle kaarten van zijn concert op TicketSwap staan, doet hij alsof Giel Beelen zijn muziek kut vindt en maakt hij iedereen wijs dat hij in Spangas acteerde (spoiler alert: dat is dus niet zo). ‘Dan kunnen mensen me niet pakken,want ik doe het zelf al. Het enige dat ze denken is “wie is deze guy?” En dat vind ik alleen maar goed.’

Juist social media dwong hem zich steeds minder ‘noncha’ te presenteren. ‘Die vibe had ik wel willen blijven houden, maar doordat mijn enthousiaste TikToks zo goed werkten had ik besloten om maar full-out enthousiast te doen. Terwijl ik helemaal niet zo ben. Soms raak ik mezelf er een beetje in kwijt en vraag ik me af of mensen nog wel snappen dat alles ironisch is.’