DTRH18: dit was de zondag DTRH18: dit was de zondag

Video's, recensies en vooral Nick Cave en St. Vincent

, Redactie 3voor12

Zondag 1 juli, de laatste dag van Down The Rabbit Hole 2018. Op het menu stonden een paar klassiekers maar ook veel groen. Voordat Nick Cave het licht uit deed, keken we naar Franz Ferdinand, The Breeders, Suuns en St. Vincent. En onze Wende trapte af. Lees alles hier in het blog.

live updates

00:43: Down The Rabbit Hole 2018 zit er op

00:41: DTRH18: Nick Cave komt angstaanjagend dichtbij

Drie dagen lang geselde de felle zon het festivalterrein van Down The Rabbit Hole. Maar de grote afsluiter Nick Cave komt die verdomde bol met een gitzwarte set eigenhandig verdrijven. ‘I wish it would go down!,’ roept hij als het hem net te lang duurt. ‘Go down!!!’

Lees de hele resencie

00:18: Wat betekent het om mens te zijn?

23:24: Goldlink krijgt de heupen los

Hoplakee, zo trekt hij een jongen het podium op, geeft hem een luchtbedje. ‘3, 2, 1!,’ telt hij af en ja hoor, de jongen neemt een flinke aanloop en springt zo op de gewillige handen in het publiek. Even verliest hij zijn evenwicht en kiepert er vanaf, maar hij weet er weer op te klauteren om een heel eind door de tent te dobberen. Dat vereist skills. Shout-out naar jou.

Lees de hele recensie

22:33: Sweet and tender Shame! Shame! Shame!

Charlie Steen in de blote pens. De zonnebril is al afgegaan. Hij heeft net zo vermoeide als bezeten ogen. Shame weet van geen ophouden. Telkens roept Steen al het publiek naar voren. Telkens duikt hij het publiek in. Bij het laatste nummer heeft hij de mensen zo dicht mogelijk naar zich toe gedirigeerd en levert hij zijn teksten vervolgens staand op de handen van het publiek. Bij de climax ligt hij weer, ook nadat de laatste toon is gespeeld.

Lees de hele recensie

21:57: St. Vincent is heerlijk vreemd en vurig

We zouden hier elk van Annie's gierende gitaarsolo's kunnen noemen, of de QOTSA-waardige rockgroove van 'Huey Newton' die nog even extra vet wordt aangezet. Maar het leukst is de verrassing tegen het eind: 'Slow Disco', de gevoelige alleen-op-het-feest-ballade, is onlangs door superpopproducer Jack Antonoff omgetoverd tot stampend club-anthem. Zo steekt juist het verdrietigste liedje van de set de dansvloer in de fik.

Lees hier de hele recensie

21:21: Franz Ferdinand is vurrukkulluke vergane glorie

Waar ging het mis? Hadden ze op een hoogtepunt moeten stoppen? Hun haar niet in de bleekpot moeten dopen? Dat laatste, matige album? Moeilijk te zeggen: maar Franz Ferdinand is na meer dan 1200 festivals een schim van wat het ooit was. 

Lees de hele recensie

21:15: ‘Tank’ is even de baas van Down The Rabbit Hole

Als je enige album alweer vijf jaar oud is en je een deel van dat album enigszins ontgroeid bent kun je voor een volwaardige setlist wat nummers tekort komen. En dus zijn ook bij Tank and the Bangas de covers onvermijdelijk. Een soulvolle versie van 'Roses' (origineel van Outkast) doet het redelijk, maar als we met een schijnbaar geflopte sitdown op het verkeerde been worden gezet, knalt de band er nog eens in met een eigenzinnige versie van 'Smell Like Teen Spirit' (oorspronkelijk van Nirvana). Origineel? Nee, maar het is ook allesbehalve een zwaktebod.

Lees de hele recensie

20:56: Nils Frahm bouwt aan magistrale luchtkastelen

Zijn prachtige nummers bloeien op zoals een eenzaame wolk in de hemel tijdens een paddotrip ook kan uitgroeien tot een overweldigend kleurrijk luchtkasteel met vele vertakkingen. Doe je ogen maar eens dicht, en als vanzelf zie je de mooiste beelden aan je voorbij trekken. Zo staan tientallen mensen inderdaad, op hun laatste benen, hun interne wereld te aanschouwen. Maar er zijn er ook die hun heupen wiegen alsof het de laatste dag van Fusion is. Prachtig optreden.

Lees hier de hele recensie

19:32: Jungle een luchtig briesje op een snikheet veld

Toch knap: er staan bij het Britse Jungle maar liefst zeven mensen op het podium, en toch is er een uur lang helemaal niets te zien. Het begint met de twee kernleden van de band, die er zo onopvallend uitzien dat je ze een uur later al straal voorbij zou lopen. Dan is er de manier van zingen: alles vierstemmig in kopstem, wat weinig karakteristiek aanvoelt.

Lees hier de hele recensie

19:23: Calexico gemist?

19:17: Ongezellig Suuns is gewoon weer hartstikke goed

Bij het stampende 'Arena' besef je het opeens. Suuns is zo'n act die je moeiteloos op Le Guess Who? kunt programmeren, maar die net zo goed 's nachts de Bravo op Lowlands af kan breken. Of de kleinste tent van Down The Rabbit Hole om vijf uur 's middags. Het begint traditie te worden in Nederland: Suuns is ook vandaag gewoon weer hartstikke goed.

Lees hier de rest van de recensie

17:52: Aandachtig publiek voor zondagskind Fink

Toch is er een afstand. Msschien doordat hij nauwelijks praat, misschien het grote podium. Zelfs zijn uberhit ‘Looking Too Closeley’ kan niet op meezingers rekenen. Maar dan, bij afsluiter ‘Berlin Sunrise’, wordt er toch ineens, zomaar, meegeklapt. Een kers op de taart van de meest perfecte zondagomiddagsact. 

Lees de hele recensie hier

16:55: Lyzza hoeft nergens onzeker over te zijn

Kijk die slangenleren outfit, en die cowboyhoed! De Braziliaans-Amsterdamse artieste Lyzza is cooler dan wij allemaal. Ze is alleen nog wel een beetje onzeker, bekent ze schoorvoetend. Als dj maakte ze al heel wat uren, als liveartiest nog niet. Dat zie je ook wel: ze loopt nog twijfelend over het podium, terwijl haar muziek zó sick is: de baile funk uit de favela’s van Rio de Janeiro combineert ze met experimentele elektronica. DJ Python meets MC Bin Laden, en ook leuk voor liefhebbers van Arca, dus. Het ene moment rapt ze met dwingende Portugese dictie, het volgende moment zingt ze wellustig. Geen wonder dat ze op Primavera al op het schild werd gehesen door Pitchfork. Nee, Lyzza hoeft helemaal nergens onzeker over te zijn. (Timo Pisart)

16:48: DTRH18: Portugal. The Man is verveeld flauwiteitenkabinet

Bij opkomst verschijnt een Nederlandstalige boodschap op het scherm: de band is niet goed in soepele grappen, daarom heeft het management slogans geschreven. En de slogans, die komen. Er staat: ‘Real bands don’t need singers’. Er staat ‘Y’all like smoking weed!’ En aan het eind: ‘THANK YOU ‘CITY NAME'’. Het is net zo nietszeggend als studentikoos. Bloodhound Gang is nog grappiger.

Lees hier de hele recensie

16:35: Moses Sumney geeft zijn talent niet zomaar prijs

 

In het bijna-donker van de Fuzzy Lop staat een buitengewoon charismatisch zanger genaamd Moses Sumney. Je moet een beetje naar voren om het te zien, maar dan is het onmiskenbaar. Sumney is een rijzige figuur in een zwart gewaad, breed en toch ook met vrouwelijke trekken. Hij oogt afstandelijk, en toch nodigt ie je impliciet uit om dichterbij te komen.

Lees hier de hele recensie

16:05: Het is moeilijk haten op de sympathieke Breeders

'Do You Love Me Now?' wordt opgedragen aan onze eigen Pip Blom, die onlangs als voorprogramma van The Breeders door Europa tourde. Een shout-out van de übercoole Kim Deal: die mag je boven je bed hangen.

Lees de hele recensie

15:50: Nieuwe beelden Down The Rabbit Hole 2018

Niks leuker dan plaatjeskijken. Beetje swipen, liken, links, rechts, je kent het wel. Park de Groene Heuvels ligt er deze dagen prachtig bij. Zon, water, kleurrijke mensen, mooie paradijsvogels op de podia, wat wil je nog meer. Down The Rabbit Hole 2018 in beeld. (wordt aangevuld)

Yes! Laat die beelden zien!

15:10 Wende durft te leven

Wat betekent het om mens te zijn op de derde dag van Down The Rabbit Hole? Wat betekent het om mens te zijn wanneer je bent doorgegaan totdat de zon zijn blije gezichtje weer liet zien? Wat betekent het om mens te zijn wanneer je niet meer weet of je bruin bent van de zon, of van het stof? Wende Snijders probeert al het hele weekend festivalgangers te prikkelen.

Lees hier de hele recensie.

14:35: Jordan MacKampa verandert de Fuzzy Lop in een koffiezaakje 

Iedereen die vandaag tijdens de eerste DTRH-uurtjes al op het terrein is, slaapt bij in een hangmat, staat in een ellenlange rij voor ijskoffie of ondergaat een spirituele ervaring bij Wende een tent verderop. Jordan MacKampa staat duidelijk niet bovenaan het prioriteitenlijstje. De Congolees-Engelse singer-songwriter maakt folky soul, de beste vriend van alle koffiezaakplaylists. Dus als er een moment en tijdstip had moeten zijn voor zijn muziek is dit het wel. Maar helaas, Het werk van MacKampa beklijft niet. Ja, het is onmiskenbaar goed, maar niemand komt naar een koffiezaakje om alléén muziek te luisteren. Dus iedereen kletst er naar hartelust doorheen, of voetbalt met plastic bekertjes. (Mabel Zwaan)

11:03: More, more, more

Krijg je geen genoeg van Down The Rabbit Hole, lees dan hier nog meer! 
In het dossier DTRH18

advertentie

nu op 3voor12