Dekmantel zondag eindigt in een brede glimlach en een traantje in je ooghoek Dekmantel zondag eindigt in een brede glimlach en een traantje in je ooghoek

Peentjes zweten in de buitendisco en dansen bij oude helden

, Malou Miedema en Timo Pisart

We hebben zure spieren en suizende oren, maar we maken ons nog één keer klaar voor de laatste dag van Dekmantel 2019. Oude helden pakken hun fans opnieuw in, nieuwe helden komen als een verrassing om het hoekje kijken en Palms Trax zorgt voor een feelgood einde.

In het kort + playlist

Het festival:
Een avontuurlijk elektronisch festival in het Amsterdamse Bos, waar voor de dance-liefhebber van ieder willekeurig micro-genre wel iets te vinden is.

Het hoogtepunt: Marie Davidson
De Frans-Canadese producer geeft zich vol overgave over aan haar laatste elektronische tour.

De ontdekking: Yu Su
Een dj uit Vancouver met Chinese roots die de energie zelfs op de laatste dag van Dekmantel tot hoge hoogtes weet te stuwen.

De teleurstelling: Tzusing
Hij killde zijn Lentekabinet-set vorig jaar, dus de verwachtingen waren hoog gespannen - misschien wel iets te hoog.

De sfeer:
De mensen die hier voor de vijfde dag rondrennen doen het misschien een beetje op hun tand, maar niets dat een paar biertjes, een likje en 130bpm rave niet kunnen oplossen.

Als je vier dagen (en nachten!) festival in de benen hebt zitten, als je spierpijn tot in je kleine teen hebt van die barre fietstochten naar en vanuit het Amsterdamse Bos, en als je hersenen helemaal murw zijn gebeukt van al dat elektronische geweld? Dan zit je wellicht niet te wachten op nog een dag louter ijskoude drumcomputers, ijzingwekkend EBM-gegil en loeiend harde kickdrums. Dan wil je dat iemand je in het oor fluistert dat alles wel weer goed komt. Je wil mierzoete strijkers die je eventjes optillen en de zwaartekracht weten op te heffen. Kortom: je wil disco, disco en nog eens disco.

Inderdaad is het de disco die regeert op de laatste dag Dekmantel. Je hoort het bij de Haagse held I-F, die verrassingsact James Murphy (!) vervangt. Hijzelf staat vanaf zijn eerste plaat het hardst mee te brullen. Je hoort het bij Motor City Drum Ensemble, die weet dat we een duwtje in de oververmoeide rug kunnen gebruiken en met gigahits van Fela Kuti en Sylvester het hoofdveld in beweging weet te houden.

En ja, natúúrlijk hoor je het ook bij Loud-E, de dj uit Sittard die een dik decennium geleden onder de vleugel van I-F uitgroeide tot internationale discokoning. Als brunch serveert hij op het Selectorspodium heel veel moois, hij kent de groeven in al die obscure disco- en boogieplaten op zijn duimpje, en zo sta je opeens mee te brullen met de achtergrondzangeressen van Sylvester of gaat je vuist de lucht in voor een volvette gitaarsolo. Het laatste halfuurtje is–ie wat zoekende, maar wanneer oude vriend David Vunk hem een jointje aanbiedt en hij zijn laatste plaat oplegt, wordt er luid voor hem gejuicht. Ja, het komt wel goed, deze laatste van van Dekmantel. 

Op zoek naar de spanning

Heb je helemaal geen zin in die kleffe disco en wil je een serieuzer geluid horen? Dan is het even zoeken op deze laatste dag van Dekmantel. De Boiler Room-set van Slikback, een Keniaanse dj en producer met twee toffe EPs vol gedeconstrueerde clubmuziek, is een kleine teleurstelling. Even jammerlijk is de live-set van SHXCXCHCXSH: in de UFO jakkert het Zweedse duo met abstracte techno als een sloopkogel over de vierkwartsmaat zonder er echt muren mee te breken. Maar als je je verwachtingen loslaat en lukraak begint te lopen, dan bots je vanzelf wel op een verrasing. Bij Mozghan, bijvoorbeeld, een Iraans-Californische dj die haar Dekmantel-debuut maakt, gaat de knop om. Ze laat pruttelende acid tegen de muren van de kleine UFO II-loods opbotsen, gooit er opeens een gekke bubbling-beat doorheen en krijgt het halverwege haar set echt AAN. Maar het moet niet te ongezellig worden, zelf nipt ze ook van een vrolijk glaasje rosé.

Ook Yu Su, een dj uit Vancouver met wortels in China, weet flink wat stof op te laten stijgen tijdens haar set bij de Red Light Radio. Hoe vet is die Wolf Müller remix van ‘Invisible Giving’ waar ze haar set mee begint? Die groovy track van Panthera Krause die ze erna opklapt? Die klapper erna? En daarna? En daarna? Yu Su komt met een platentas met verrassingen en weet daarmee de energie de hele tijd megahoog te houden – dan blijkt toch maar weer dat je je rugpijn zomaar kan vergeten als een dj genoeg vuur geeft om er regelrecht doorheen te dansen.

SHXCXCHCXSH

Het is al even keihard dansen bij Marie Davidson, een Frans-Canadese artiest die vorig jaar internationaal lovende kritieken ving voor haar laatste album. Vandaag speelt ze met haar live-set in de Greenhouse, waar het zo heet dat je in mum van tijd zo rood als een broeikas-aardbeitje bent. Niet dat het iemand tegenhoudt om te dansen tot het zweet in straaltjes over het voorhoofd loopt. Bijzonder hoe gemakkelijk Davidson schakelt tussen de rol van producer en theatrale performer: het ene moment staat ze nog volledig gefocust naar haar apparatuur te staren terwijl ze de arpeggio’s laat opbouwen naar dreunende climaxen, het volgende moment trekt ze de microfoon van de standaard om zich sensueel over het podium te laten glijden terwijl ze haar vocalen uitdagend uitspuwt.

Een knipoog naar het verleden

Nog zo’n live-act in de Greenhouse: ook Alexander Robotnick staat vandaag in de snikhete broeikas, met een gezellige elektronische synthdisco-set en malle vocodervocalen. In het publiek staat een meisje lonkend te wapperen met een kartonnen bordje met een Italiaanse boodschap voor de producer, en te zien aan de uitzinnige reacties heeft disco-oom Robotnick ook vandaag nog een heleboel nieuwe fans weten te werven.

Robotnick is natuurlijk een held met een rijk verleden. Zijn italo-nummer ‘Problèmes d’Amour’ is nogal verbonden met de vroege experimenten in de house en de techno, en aan dat soort helden brengt Dekmantel ook deze editie een bescheiden ode. Door bijvoorbeeld DJ Storm uit te nodigen, een drum ’n bass-pionier die na Goldie’s Dekmantel-debuut vorig jaar de drum-‘n-bass revivalists opnieuw met een geschiedenislesje mag ondersteunen. En natuurlijk Roisín Murphy. Mogen we haar al een oude rot noemen? Nou, tenminste een nu-disco-tante, maar op het hoofdpodium te zien bezit ze de eeuwige jeugd. De Ierse zangeres die tweeënhalf decennium geleden Moloko begon doet weer duizend outfit-changes, zwiert met een alien-opblaaspop over de stage en begint liggend op haar rug met haar benen te trappelen wanneer ze daar zin in heeft. Vooral het slot van haar set is cool: recente single ‘Exploitation’ wordt aan een uitgesponnen ‘Sing It Back’ geplakt, en dan trakteert ze ook nog op ‘Overpowered’.

Of dan Nitzer Ebb, een post-industriële rockgroep uit Engeland die via de EBM-revival plots weer in de playlists van liefhebbers van rauwe, grauwe elektronica zijn gegleden. Kijk om je heen en je ziet een hoop fans hun lichamen heftig in de rondte slingeren terwijl ze in de lucht stompen bij iedere kick. Bijzonder om een keer live te mogen zien, en mega-vet hoe een nummer als ‘Join In The Chant’, met zijn opzwepende drums en nasale schreeuwbezwering, op Dekmantel wordt ontvangen als een Mariah Carey-classic.

Ook niet vies van een EBM-plaat is Tzusing, een concessieloze Chinese dj die op Lentekabinet een verpletterende indruk achterliet met een set vol hiphopbeats, ijzeren industrial en lompe pop-rave van The Prodigy. Dit jaar heeft Dekmantel hem gepromoveerd tot Greenhouse-afsluiter. Gaat hij de hoge verwachtingen waarmaken?

Nitzer Ebb

Aziatische trap, industrial vol klapperende ritmesecties, een sample van een overgehaalde trekker waar hij een plaat van het Nederlandse houseduo Fierce Ruling Diva onderschuift, ‘Humble’ van Kendrick – allemaal gewaagd en goed ontvangen, maar naarmate de tijd verstrijkt voelt het alsof Tzusing verstrikt raakt in zijn eigen web. Je voelt hem op zoek zijn naar een haakje of een aanknopingspunt, één plaat waar hij de boel mee kan laten ontploffen, maar met een trits italo-platen lijkt hij de verkeerde weg ingeslagen te zijn. Even later bouwt hij nog minutenlange, halfslachtige spanningsmomenten met ravesynths en een sample van paranoïde schreeuwvocalen. Dan blijf je maar staan in de hoop dat Tzusing alsnog de bocht uit vliegt met een pop-edit die het sluimerende lontje alsnog kan laten ontploffen, maar helaas blijft dat moment vanavond uit. Niet helemaal het gewenste einde.

Nee, wie met een goed gevoel naar huis wil, die moet gewoon afsluiten bij Jay Donaldson alias Palms Trax. Palmsy, aldus intimi en de vele duizenden fans die voor het hoofdpodium staan. Vorig jaar heeft hij de Greenhouse tot uitzinnige hoogtes gedraaid en nu is–ie dus doorgegroeid naar headliner. Hij weet precies wat we nodig hebben om die allerlaatste uurtjes Dekmantel door te komen: allereerst super feelgood disco, dan een stevigere push (‘Relax Your Body’!) om het schamele restje energie dat er nog in het lichaam zit er echt voor de volle honderd procent uit te persen. Een hele sicke Nathan Micay-track met gigalange break waarvoor de mobieltjes de lucht in gaan. En dan, wanneer de nacht valt en de LED-schermen in alle kleuren van de regenboog flitsen, een plaat die je met een geweldig emotioneel gevoel naar huis stuurt. Eentje die euforisch is, maar toch ook melancholisch: verdomme, vijf dagen Dekmantel zitten er weer op. Dat gevoel weet Palms Trax perfect te regisseren met de gloedvolle Franse discotune ‘Souvenirs’.

Souvenirs are signs that take you away
Souvenirs will make you leave here today
For a world of joy and living
A world of love and giving away, far away

Megaklef natuurlijk, maar dat is precies wat we effe nodig hadden na zo’n vijfdaagse Dekmantel-marathon. Tijd om een traantje weg te pinken, de souvenirs een mooie plek te geven en dan door naar het volgende feest.

Palms Trax

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12