ADE17: Zwelgen en zweten in het broeierige Ruigoord van Giegling ADE17: Zwelgen en zweten in het broeierige Ruigoord van Giegling

De hippiekerk is gevuld met bezeten dansers met een brok in de keel

, Timo Pisart

Heb je het ooit zo broeierig gezien als vannacht in Ruigoord? Weimar-label Giegling heeft de hippiekerk overgenomen met bezeten dansers, hypermelancholische platen en heel veel glitterslingers, en het is heerlijk om daar een nachtje in te zwelgen.

Het is kwart over vijf ’s nachts, en een beer van een vent in een piepklein sportbroekje staat op het podium als een bezetene te zwaaien met een sierlijk lint. Zijn gespierde lichaam gutst van het zweet, de dikke zilte druppels vallen vanuit zijn snor naar beneden. Hij gaat steeds harder en harder, sneller en sneller, totdat het een soort interpretatieve dans wordt. De vele koppies achter hem volgen zijn bewegingen, welhaast bezeten en fel. Konstantin wappert ondertussen zijn vingers in de lucht als een magiër, terwijl hij de ene na de andere bedwelmende plaat oplegt. 

Tering hé, zelden zo’n broeierige sfeer gezien als vannacht in de helverlichte hippiekerk van Ruigoord, waar de hele nacht het Weimar-label huishoudt. Van zes uur ’s avonds tot acht uur ’s ochtends zitten ze er, veertien uur maar liefst, en daarin weten ze al evenveel artiesten naar voren te schuiven. De nacht was in een zucht en een scheet uitverkocht, en gek is dat niet: het label heeft een welhaast sektarische following die goud geld neertelt voor hun vinyl in superbeperkte oplages. Wat Innervisions was in de tijd van Trouw, zou Giegling nog wel eens kunnen worden voor de De School-generatie. De labelnaam is welhaast een sterkere dan die van de losse spelers, op labelbaas Konstantin en de meer rechtdoorzee-techno van Vril na. Maar het liefst toeren ze met het gehele collectief, zoals afgelopen zomer in de X-Ray op Lowlands, met twee eigen stages op Draaimolen in Tilburg en tijdens een dampend hete weekender in De School. 

In de geest van de Bauhaus Universiteit, die in thuisbasis Weimar zetelt, maken ze van hun clubnachten graag Gesamtkunstwerken met kunstinstallaties en weirde performances. Het liefst hullen ze zichzelf in mysterie: van de artiesten mogen geen foto’s worden gemaakt, en net als meestal maken ze vannacht vooraf geen tijdschema bekend. Wie het slordig opgehangen printje bij de wc mist, weet dus waarschijnlijk de hele nacht niet op wiens platen hij zijn vuist omhoog gooit. 

Ze blazen daarmee gevaarlijk hoog van de toren – sommigen vinden Giegling dan ook potsierlijk en overschat – en tegelijkertijd is het allemaal charmant kneuterig: de kerk is vannacht aangekleed met kransen van goedkope glitterslingers die met touwtjes omhoog en omlaag worden getrokken. Supersimpel, maar met giga-impact, en af en toe vliegen die slingers zo ver naar beneden dat ze de schedels van het publiek kietelen. Ook de rest van het lichtplan is smaakvol en weird, met kleurrijk flitsende lichtbalken en een flinke muur van lampen op het altaar.

HET FEEST:
Giegling in Ruigoord, vrijdag 20 oktober 18.00-08.00

DE LINE-UP:
O.a. Konstantin, DJ Dustin, VRIL, Edward, Aleksi Perälä, Ateq, Ion Ludwig, Lux en Map.ache.

DE SFEER:
Goedkope glitterslingers in een broeierige hippiekerk die wordt gevuld door melancholische muziek: wat wil je nog meer?

WAS HET GOED:
Rond drie uur 's nachts werd de muziek wel erg minimaal en diep, of zeg maar gerust: een beetje saaitjes. Maar verder was het magisch.

DE PLAAT:
Die keiharde ambientplaat van Oneohtrix Point Never met een over de dood mijmerende Iggy Pop? Nee, toch de volkstrekt onbekende emo-slotplaat van Konstantin, waarmee hij om kwart over zes 's ochtends de kerk op zijn knieën krijgt.

De Giegling-sound is al even smaakvol, trouwens. Die veertien artiesten van vannacht schieten alle kanten op, van ambient tot techno, van house tot breakbeats, maar hun esthetiek is duidelijk hetzelfde: het is allemaal stoffig en krakerig, melancholisch, hyperemotioneel en met vaak desolate melodielijnen. Al op de platen van Lux en liveset van Map.Ache ontbrandt de flink volgelopen kerk (nog voor middernacht!), en het is vooral cool hoe DJ Dustin vervolgens alles reset. De eerste tien minuten van zijn set zijn compleet beatloos, en de beer van een vent die over een paar uur met zijn sierlint op het altaar zal klimmen, pakt bij Dustin een microfoon om spiritueel te mompelzingen met een tamboerijn en triangel in zijn hand. Iedereen kijkt met open mond toe, en wanneer de huppelende kickdrum er dan eindelijk in komt stijgt er een luid gejuich op uit de kerk.

(tekst gaat door onder de foto)

Glitterslingers kietelen letterlijk de hersenpan

Edward begint ook sterk – met vogelgeluiden, trommels en steeds duisterdere bassen – maar daarna wordt de muziek wel heel diep: Nederlander Ion Ludwig en Berlijner Ateq draaien superminimaal, met weinig melodie of piekzucht en wellicht een beetje saaitjes als je hersenpan nog niet blakert van de chemicaliën. Maar goed, je kunt de mdma-wolkjes al bijna zien opstijgen in Ruigoord, en de gezichten zijn inmiddels naar de grond gericht met telkens weer wegdraaiende ogen. 

Vervolgens is de liveset van Aleksi Perälä een verademing: de Fin was zelden nog in Nederland te zien en staat nu heel stilletjes achter zijn MacBook en piepkleine midi-controller, met een intense blik arpeggio’s over elkaar heen te schuiven. Ze zijn groots en overstuurd, soms zelfs richting de IDM en electro met bloedmooie melodieën die net off zijn, vals zoals ook Aphex Twin wel geneigd is zijn akkoorden wat te ontstemmen en de microtonen buiten het Westerse systeem te gebruiken.

Maar het meest gewaagd van allen draait toch labelbaas Konstantin zelf vanaf vijf uur ’s nachts. Hij start met een loodzware ambient-track, draait daarna een wat pretentieuze technoplaat met koorzang en mixt gerust een dikke rammer weg voor een klassieke saxofoon-break. Soms draait hij een beetje slordig, maar tegelijkertijd creëert hij verreweg de meeste momenten van de nacht, weird en trippy en soms doorspekt met dikke dubby baslijnen. En vertraagt hij nou af en toe een plaat twee seconden, of is dat de oververmoeidheid? 

Je kijkt rond dit uur al niet meer op van die gast die op blote voeten en met een vergiet op zijn hoofd (tegen de straling?) rondsjokt, van de verknipte kinderstemmetjes die er uit de speakers klinken, of van de brommend mijmerende stem van Iggy Pop over een ambientplaat van Oneohtrix Point Never op het volume van een shoegazeband. Voor sommigen is de loodzware techno-liveset van Vril daarna het nachtelijke medicijn tegen de opkomende vermoeidheid, maar eigenlijk is het na de prachtige, slepend trage en emotionele laatste plaat van Konstantin bijna zonde om nog meer muziek te horen. Tijd om met een brok in de keel naar huis te fietsen, dus. Je zou de schaamteloze melancholie van Giegling kitscherig kunnen noemen, maar vannacht was het heerlijk om erin te zwelgen.

Meer ADE? Lees alle verslagen en interviews in het ADE-dossier.

nu op 3voor12