3voor12 Leiden draait hard het jaar uit… 3voor12 Leiden draait hard het jaar uit…

Drie voor middernacht Leidse eindejaarslijstjes

, Martin Tückermann, Bas Kleijweg, Nike Liscaljet, Erik Olijerhoek, Ruben Verheul & Paul Lindenbergh

De dagen zijn kort, het heeft zowaar gesneeuwd en overal klinken de welbekende kerstnummers; zowel het einde van het huidige, als het begin van het nieuwe jaar staan voor de deur. Platenzaken, muziektijdschriften en online muziekdiensten maken lijstjes op van de best verkochte, leukste, meest aangevraagde albums, en misschien heb je dat zelf ook al gedaan. Maar waar luisterde 3voor12 Leiden naar in 2017? Hieronder lees je wat onze redacteuren niet vaak en hard genoeg op konden zetten.

Bas Kleijweg

1. Anamanaguchi – ‘Capsule Silence XXIV Original Soundtrack Vol. 2’

Als iemand met zowel nostalgische jeugdherinneringen aan videogames alsmede een liefde voor bands die onconventionele manieren kiezen om hun muziek uit te brengen, was dit een makkelijke keuze voor mij. Chiptune is een onderbelicht genre, en Anamanaguchi bracht de muziek van ‘Capsule Silence’ oorspronkelijk uit in de vorm van een videogame, alvorens het ook los ervan toegankelijk te maken. Met zowel vrolijke als melancholische bliepjes en bloepjes en strategische vocalen op precies de juiste momenten voert dit album me terug naar de spanning van moeilijke levels en andere werelden.

2. Less than Jake – ‘Sound The Alarm’

Less than Jake krijgt de kritiek dat ze bijna elk jaar een album of ep maken die exact hetzelfde klinkt als de voorgaande. Wanneer het echter om lijzige skapunk gaat is dit goed. Sleutel niet aan een werkende formule. ‘Sound The Alarm’ is weer het oude vertrouwde geluid van een zanger die in alles faalt in een falende wereld, onder begeleiding van een blazerssectie en stuiterende gitaar. Deze ep is als een boterham met kaas voor mij.

3. Celldweller – ‘Offworld’

Waar voorgaande platen van Celldweller bombastisch waren, is ‘Offworld’ bijna plechtig. Het is even wennen, maar dan is deze nieuwe draai die Klayton aan zijn eenmansproject geeft bijna etherisch. Met precies de juiste blend van electronica en rock valt er weinig te klagen, en het experimenteren met verschillende filters breekt voor mij nooit de meevoerende gelaagdheid van het geheel.

Nike Liscaljet

1. Bell Witch – ‘Mirror Reaper’

Drummer/zanger en bassist duo Bell Witch uit Seattle heeft een heel eigen invulling gegeven aan funeral doom. Het derde album is één epische track van 84 minuten. Nog bijzonderder is de post mortem bijdrage van Adrian Guerra, mede-oprichter en voormalige drummer/zanger die vorig jaar mei plotseling overleed terwijl dit album in de maak was. Eerder opgenomen zangpartijen van Adrian zijn op een geweldige manier ingevoegd. Hierdoor is ‘Mirror Reaper’ één lang rouwproces, een extra dimensie aan funeral doom. Ik ken de band al een aantal jaar en heb de oprichters meermaals ontmoet. Ongeacht de duur en treurnis mag dit nummer van mij hard en op repeat.

2. Ufomammut – ‘8’

Het heavy psychedelic doom beest dat Ufomammut heet heeft het voor elkaar gekregen om te vernieuwen waar ze al jaren zo goed in zijn. En dat heeft positief uitgepakt. ‘8’ kun je oneindig laten draaien op de platenspeler, maar is ook lekker voor af en toe een nummertje tussendoor. En live sluit het perfect aan op hun oudere werk. Ik hoop dat ze nog een tijdje door zullen gaan op deze weg.

3. Moon Moon Moon – ‘Oohohoo’

Tijdens en dankzij de Popronde Leiden ontdekte ik Moon Moon Moon, lekkere indie met een vleugje postrock. Postrock die ik al een tijdje niet gehoord had bij nieuwe acts, of nieuw materiaal van de gevestigde namen for that matter. Ik heb ze direct toegevoegd aan mijn Spotify artiesten en ze komen sindsdien regelmatig voorbij, zowel ‘Oohohoo’ als voorgaande releases. Een aanrader van Nederlandse bodem.

Erik Olijerhoek

1. Depeche Mode – 'Spirit'

Depeche Mode is een oude liefde van mij, die met ‘Spirit’een prachtig werk aflevert. Het concert in de Ziggo Dome was één van de beste optredens die ik van hen zag in de afgelopen 25 jaar.

2. LCD Soundsystem – ‘American Dream’

Ik ben heel blij dat LCD Soundsystem weer terug zijn. Bij het optreden in Paradiso ging vanaf de eerste toon het dak eraf. Dat heb ik niet vaak gezien.

3. Mister and Mississippi – ‘Mirage’

Ik snap niet dat Mister and Mississippi niet meer doorbreken dan ze tot nu toe deden. ‘Mirage’ is een heel mooi album, in een andere richting dan voorheen. Meer indie en new wave, precies in mijn straatje. Hun instore bij Velvet dit jaar was mooi intiem.

Ruben Verheul

Die Qual der Wahl... Hoe kies je in helsnaam jouw drie favoriete albums van het jaar? En laat je er minstens 666 zonder eervolle vermelding? Op basis van welke criteria? Met het mes op de keel is dit mijn Onheilige Triniteit van 2017 – grijsgedraaid, laagdrempelig én live bewezen.

1. Dool – ‘Here Now, There Then’

Het debuut van Dool moest aanvankelijk op mij groeien. De duistere, gothische en bij vlagen psychedelische poprock op ‘Here Now, There Then’ komt niet zo hard binnen als een plaat van Wiegedood of Dødsfall. Maar een en ander blijft wel hangen; die akkoordenschema's en ogenschijnlijk simpele gitaarlijntjes, Ryanne van Dorsts afwisselende en doorleefde zang, de melancholische sfeer die wordt opgeroepen... Ik denk dat ik geen 2017-release zo vaak heb gedraaid. Ik weet dat ik geen ander album zo nodig heb gehad. Bonuspunten voor de overtuigingskracht waarmee Dool juweeltjes als ‘Oweynagat’ live neerzet (tijdens Werfpop 2017, bijvoorbeeld).

2. Ulver – ‘The Assassination of Julius Ceasar’

Ulver draait al een tijdje langer mee dan Dool. Kristoffer Rygg begon in 1993 in Noorwegen zijn black/folkmetal band en ze hebben sindsdien geëxperimenteerd met een breed scala aan genres. Hun laatste is wat mij betreft iets bijzonders: een oefening in toegankelijke, pakkende electropop (denk aan Depeche Mode). In één keer raak. De nummers kloppen en het geluid van alleskunners Ulver is fenomenaal (autoradiovriendelijk!). En al zie ik live het liefst muzikanten losgaan op drums, bas en gitaar, ‘The Assassination of Julius Ceasar’ live (Roadburn 2017) was een onvergetelijke, roerende ervaring. En ja, ik zong ze allemaal mee...

3. Emptiness – ‘Not For Music’

Nog een gevalletje transformatie: het Belgische Emptiness (sedert 2000) heeft stevige wortels in de black/deathmetal en gaf daaraan in 2017 een heel eigen draai. ‘Not For Music’ draait niet op blastbeats en tremolo picking, maar op groove (ja, ja) en melodie. Mysterieus, beklemmend, gitzwart met hier en daar een zilveren randje. Dat alles kristalgruizig geproduceerd. Amai! Ook live grijpt Emptiness je bij de strot (Paard, mei 2017). Zwaargewichtje!

Martin Tückermann

1. Bonobo – ‘Migration’

Sinds het begin van dit millennium maakt de Britse muzikant, producer en dj Simon Green – beter bekend als Bonobo – downtempo elektronische triphop die regelmatig te horen is in diverse mediavormen, zoals reisprogramma’s. Zo heb ik ooit het nummer ‘Recurring’ van het album ‘Days To Come’ gehoord in een aflevering 3opReis, en sindsdien ben ik verkocht. Bonobo’s zesde album ‘Migration’ behandelt het concept migratie en reizen, gebaseerd op Green’s eigen nomadische levensstijl. Niet alleen in de muziek komt dit tot uitdrukking – waarbij elementen van wereldmuziek in Bonobo’s karakteristieke geluid zijn opgenomen – ook in het los verkrijgbare magazine vol verhalen, gedichten en foto’s. Een prachtige plaat tijdens vakanties, op reis, tijdens een treinrit of fietstocht of om simpelweg mee te ontspannen, bij voorkeur in de zon.

2. Terraformer – ‘Mineral’

Het is een goed jaar voor het Belgische instrumentale postrock/postmetal trio Terraformer. Tours door Europa, nominaties in muziekbladen, het uitbrengen van een split ep met het Duitse Watered en het uitbrengen van hun derde album ‘Mineral’. Steeds beter mengt Terraformer de zware sludgy postmetal riffs met de dromerige, spacey postrocklagen tot een bombastische, meeslepende, haast liturgische rockopera voor het universum. Zo. Of, minder zweverig; speel luid en droom weg.

3. Jaya The Cat – ‘A Good Day For The Damned’

Een aantal nummers werd live al jaren gespeeld, maar nu is er dan ‘A Good Day For The Damned’; de vijfde plaat van de Amerikaans/Nederlandse band Jaya The Cat. De aanstekelijke mix van reggae, punk en ska (en drank en drugs) wordt aangevuld met een grotere rol voor elektronische elementen, keyboard en orgel, en maken het een waar feest. En live is het niet anders. Op vrijwel elk moment kan je de band op het podium vinden, en binnenkort tijdens de jaarlijkse kersttour ‘More Christmas drinking with…’. Fantastische muziek voor je weekend, voor een veel en veel te late avond of een veel te vroege ochtend…maar daar heeft de band ook muziek voor; ‘Sunday morning can wait’! Proost!

Paul Lindenbergh

1. Amenra – ‘Mass VI’

Wederom weet Amenra de balans tussen pijn en haar schoonheid te vinden. Van tedere klanken die de band, die om Colin H. van Eeckhout draait, in een kwetsbare positie brengen tot het harde werk waar Amenra binnen de metal zijn strepen mee verdient. Muziekstukken van Amenra lijken een volledige persoonlijkheid in al haar aspecten te representeren waardoor het geheel voor veel mensen herkenbaar wordt. Ook de releaseshow in Ancienne Belgique liet de balans tussen kracht en pijn goed zien en sluit daarmee goed aan op de volledige projecten die Amenra met zich meebrengt wanneer materiaal wordt uitgebracht.

2. Cherry Glazerr – ‘Apocalipstick’

Bij vlagen rustiger, op andere momenten iets harder dan het eerdere werk, maar altijd catchy en prikkelend. ‘Apocalipstick’ is een mooie toevoeging aan de collectie voor mensen die graag naar indie luisteren met een stevig noise randje, vrouwelijke zang en een beetje elektronica. Cherry Glazerr weet wederom een gebalanceerde sound te brengen met grunge invloeden die melancholisch maar toch toegankelijk klinken. De plaat ligt goed in het gehoor door een balans tussen rustige en snellere passages. Deze wisselingen in tempo houden de luisteraar betrokken en zorgen dat er geen ruimte is voor verveling om toe te slaan.

3. Tyler, the Creator – ‘Scum Fuck Flower Boy’

Door de samenwerking met verschillende artiesten uit het hiphop genre, sommige van dichterbij, anderen van verder weg, krijgt het album een breed karakter. De verschillende nummers geven het album een divers geluid zonder de bekende Tyler, the Creator sound te verraden. De thematiek en stijl die we kennen van Tyler: een kritische houding naar zichzelf en de wereld in een vlijmscherp verbaal jasje gestoken, zijn zeer herkenbaar op dit album. Er is een klein gebrek aan tracks als ‘Yonkers’ dat zich weet te kenmerken als dreigender, waardoor er nu een lichtere sfeer rondom het werk ontstaat. Nummers als ‘November’ dragen extra bij aan de lichtere sound door minder agressie en een gecompliceerdere opbouw binnen de track.

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Leiden