Pip Blom en Pitou maken impact op The Great Escape Pip Blom en Pitou maken impact op The Great Escape

Ook zonder gratis kaasblokjes slaan Nederlandse acts aan

, Menno Visser

Nederland was dit jaar focusland op The Great Escape, het grootste Europese showcasefestival in Brighton. Hoe vielen onze Dutch darlings bij het Britse publiek?

Kiest u maar… Interesse in een Nordic breakfast of toch liever de German Reception met Weissbier en - je moet toch met je tijd mee- vegan hotdogs. Of toch liever Meet The French with Wine & Cheese, vorig jaar was na een uur al alle wijn op, zo populair was de uitnodiging. Ook de Zuid-Koreanen gooien er drank en hapjes tegenaan.

Wie wel eens op een showcase festival geweest is, kent het verschijnsel: je inbox stroomt in de dagen voor het festival vol met uitnodigingen voor landen-showcases. De namen van de optredende acts zullen je op voorhand waarschijnlijk niet veel zeggen, dus de invitaties highlighten de gratis voordeeltjes. Van gratis drank tot hapjes, soms worden er hele barbecues tegenaan gesmeten. Alles voor de export van muziek, maar de Nederlanders redden het dit jaar zonder al te veel poespas.

Nederland heeft al jarenlang zijn lokkertje op de Dutch Impact Showcase. Zonder schalen met gratis kaasblokjes of bladen met reeds ingeschonken glazen, overigens. 'Free drinks for delegates, look for Ruud Berends at the bar', heet het al sinds jaar en dag cryptisch in de uitnodiging. Dan moet je maar net weten hoe die Ruud Berends er uit ziet, want hij draagt geen oranje voetbalshirt om op te vallen. 'Ik sta hier al meer dan tien jaar aan de bar, het personeel heeft nu ook een bordje laten maken met King Ruud', grapt Berends, als je hem eindelijk gevonden hebt, want naast gratis drank heeft hij ook humor. De schrijfwijze van het bordje is dan weer Britse humor.

Nederland heeft dit jaar voor haar doen flink uitgepakt op The Great Escape, het grootste Europese showcasefestival in Brighton. Niet alleen een middag met optredende vaderlandse bands, maar ook nog een besloten brunch vooraf voor de managers - met pannenkoekjes. Nederland krijgt dit jaar dan ook het felbegeerde predicaat ‘lead country’, oftwel focusland. Dat betekent dat er ook meer acts dan gebruikelijk de oversteek wagen. En de pers kan zich lekker focussen, wat door de wirwar van de bijna vijfhonderd optredende acts maar al te welkom is.

Pitou

Plaats van handeling van de Dutch Impact showcase is de Komedia, een comedy club in het hartje van Brighton. Dit jaar is niet alleen de voor Brightonse begrippen redelijk grote benedenzaal afgehuurd, maar ook de kleine bar boven. Op de bill staan vanmiddag Rosemary & Garlic, Day Fly, Pitou, Charlie & The Lesbians, Nana Adjoa, The Paceshiters, Pip Blom, The Homesick, Canshaker Pi en Iguana Death Cult. In therorie zou je van beneden naar boven kunnen hoppen, maar al vroeg wordt het een gekkenhuis met enorme rijen buiten in Gardner Street. Het bovenzaaltje is en blijft vol, ook al ben je beneden, je komt er moeilijk meer in.

Omdat King Ruud niet twee bars tegelijk kan bemannen, krijgt hij dit jaar hulp van Bas Reeders in de bovenbar, ‘Prince Bas’ in het jargon. Reeders wijst erop dat de jarenlange inzet van de Dutch Music Export, een monsterverbond van Buma Cultuur en Dutch Performing Arts, met ondersteuning van de Nederlandse ambassade en Eurosonic Noorderslag, nu zijn vruchten afwerpt. 'De Britten vragen zich vertwijfeld af, waar opeens al die goede Nederlandse gitaarbands vandaan komen, maar het is ook het jarenlange opbouwen van contacten dat Dutch Impact nu succes heeft'. Dat lijkt een PR-praatje, maar er zit zeker een kern van waarheid in. Nog nooit was het zo druk op een Dutch Impact middag. Meestal kom je als Nederlander meer om je neus even aan de verzamelde andere Nederlanders te laten zien, omdat de zaal anders misschien te leeg aanvoelt voor de optredende artiesten, maar dat bleek dit jaar een overbodige geste.

Er heeft gek genoeg genoeg een ommeslag plaats gevonden in het denken over Nederland muziekland, zo blijkt uit vele toevallige gesprekjes in de wachtrij - zoals elk showcase festival betaamt sta je regelmatig te wachten om binnen te kunnen komen en nergens zijn Britten opener dan in de pub of in de queue en daar kun je handig misbruik van maken om ze even uit te horen. “Ah , je komt uit Amsterdam, mooie stad”. Vroeger kwamen ze op de vraag of ze een Nederlandse act op konden noemen na lang aandringen met een dancejongen als Tiësto op de proppen. Vorig jaar was daar opeens ook ‘The Pip thing’, doelend op Pip Blom. Maar nu had bijna iedereen Pip Blom juist gespeld paraat en ook vaak ’I don’t know how to pronounce it, something like Pitou’. Ook Iguana Death Cult, Canshaker Pi en The Homesick werden enkele keren genoemd. Dat heet ‘spontane merkbekendheid’ in het reclamejargon, wat elke fabrikant op zit te azen. Mijn oren rolden er bijna af van verbazing.

Dat vertaalt zich ook in de bezoekersaantallen bij de showcases van Pip Blom en Pitou, bommetje vol. Pip mag zelfs drie keer opdraven, waaronder in de prestigieuze Paganinni Ballroom, een met kroonluchters en met duur behang beklede zaal in het upmarket Old Ship hotel. Een ruimte die je ook zo zou kunnen gebruiken voor een welkomstbanket voor Prince Henry en Meghan. BBC Radio 6 Music houdt daar haar sessies en je wordt niet zomaar uitgekozen door het team van de befaamde DJ Steve Lemacq. Daar moet je wel wat voor doen…en dat heeft Pip. Minitieus heeft ze haar opmars beschreven in haar blogs na haar visioen dat ze op Glastonbury op wilde treden, het beroemde Britse festival - haar latere biograaf zal haar dankbaar zijn.

Naaz

Vorig jaar was het zaaien voor Pip, nu is het een kwestie van oogsten. She ticks all the boxes. Vrouw op een vrouwvriendelijk festival, check. Komend uit het focusland, check. Passend in de trend naar wat hardere gitaren, check. Met haar lange krullen buitelt ze over het podium en haar bandleden hebben passende kuiven die de dynamiek ook luister bij zetten. Het is alsof je naar een optreden van The Muppets staat te kijken, animatiepoppen die met lange haren energiek stuiteren. Op inzet zijn ze niet te verslaan vandaag en je ziet de Britten smullen. Twee dagen later stuurt de PR-machine van Pip een mailbom met bewijzen.

In het publiek bij Pip Blom staan ook twee wat oudere Britse zakenmannen. Na enig aandringen bekennen ze dat ze merken en muziek bij elkaar matchen. Ze zijn onder de indruk. Eentje is al zo oud dat hij de energie van Pip met de Schotse punkband The Skids (eind jaren zeventig, bekend van het vaak gecoverde The Saints Are Coming) vergelijkt. Ze waren op zoek naar zoiets als de Britse indieband Goat Girl, waar nu volop reclame posters van hangen in de Londense metro.

Maar ook geplaylist worden op BBC 6 music brengt Pip fans. Het radiostation zonder etherfrequetie bereikt inmiddels twee en een half miljoen Britse muziekliefhebers en steeg bij de laatste meting van de luistercijers naar 2,4%. In vergelijking: het op jongeren gerichte BBC Radio 1 zakte in dezelfde periode naar 5,6%. Een random fan bij de Pip Blom show: 'Ik heb haar leren kennen op 6 Music and I think she’s brilliant live.'

‘Voor Pip Blom en Pitou zie ik wel een markt in Groot-Brittanië', meent Adam Devaux, die vanuit Londen juist platen naar de rest van Europa promoot. Volgens hem sluiten de acts goed aan op de Britse cultuur. Dat blijkt ook wel uit de optredens van Pitou, die veel volk op de been brengen. Haar pastorale folk met meerstemmige zang past zo binnen de Britse folkcultuur.

En Pitou heeft nog een paar troeven: een buitenlandse boeker en management. Buiten Nederland wordt haar band geboekt door David ‘Skully’ Sullivan, de vroegere dummer van de band Razorlight, bekend van 'In The Morning'. En haar manager is de Schot Adrian Hunter, die al twintig jaar in het vak zit en eerder I Am Kloot, Babyshambles en The Libertines onder zijn hoede had. Een Schotse blogger en podcaster beaamt dat: 'Pitou kennen we in Schotland, want iedereen kent Adrian.'

Dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn in Brighton is met de Nederlandse acts bewijst popzangeres Naaz. Ze speelt een ongelukkig optreden in het wat uit de looproute gelegen Sallis Bennis Theatre. Het theater met een capaciteit van vierhonderd is slechts voor de helft gevuld. Ze vertelt zenuwachtig te zijn, en net als ze alsnog de handen op elkaar weet te krijgen, seint de stagemanager haar in dat ze uitloopt. Het kan zijn dat sommige professionals haar al eerder hebben gezien op andere showcasefestivals en haar daarom links laten liggen. Er zitten in ieder geval nog wel wat publishing deals en interesse voor collabs in het vat. De hype die het in Nederland is, is hier helaas niet voelbaar.

Wel goede zaken doet Nana Adjoa. Met opzet worden haar tracks mondjesmaat op de streaming services gezet. Solo optredend weet ze de Komedia stil te krijgen. In haar eentje klinkt dat als een mix tussen Lianne La Havas en het rustige stukje uit 'Purple Rain' van Prince. Soulvol en toch stoer. Haar manager Dennis van Leeuwen is blij met de interesse van een Britse platenmaatschappij. Expres speelt ze nu solo, zodat ze volgend jaar terug kan keren met full band. Eerst zaaien, dan oogsten, de tactiek van Pip Blom.

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12