The Homesick wil je plagen met dwarse humor en teringherrie The Homesick wil je plagen met dwarse humor en teringherrie

De dwarse post-punkband brengt dit weekend zijn eigenwijze debuutalbum uit

, Timo Pisart

Terwijl klasgenoten in de gang christelijke liedjes speelden, zaten zij in de mediatheek foto’s van leraren te bekliederen met Paint. Nog altijd is de Friese cultsensatie The Homesick er niet vies van een beetje te provoceren. Dit weekend verschijnt hun eigenwijze debuutalbum.

Als je de verhalen mag geloven is het Friese stadje Dokkum het Walhalla. Een plek waar de underground welig tiert, waar sensationele snackbarrock klinkt en waar wars van conventies razend spannende muziek wordt gemaakt. Een bron waarin je je kunt onderdompelen alsof je een jonge Obelix bent, om de rest van je leven gezegend te zijn met bovennatuurlijke muzikale krachten. Dat kan toch niet anders? Yuko Yuko komt ervandaan, Korfbal en The Homesick. Dat al die groepen uit min of meer dezelfde vriendenkring zijn ontsproten, dat maakt niet uit, toch? ‘Maar echt’, lacht The Homesick-frontman Jaap van der Velde (20). ‘Ik word elke keer weer naar Dokkum gevraagd alsof het een magische plek is, maar het is… nou ja… heel normaal. Het enige wat er bijzonder aan is, is dat het zo verdomd ver weg is van de randstad.’

Ja, nee, nou ja… ‘Het is wel een mooi stadje, hoor: het heeft van die bolwerken, een soort bescherming uit de Middeleeuwen zodat niemand ’s nachts binnen kon vallen. Nog altijd gaat iedere avond om 10 voor 10 de kerkklok, als symbool voor het laatste moment dat je vroeger de stad nog in kon gaan. En moet je nagaan: op school was er een verdeling tussen de dorpsjongens en stadsjongens, wij waren dan de stadsjongens. En dat in Dokkum! Er waren ook gewoon gasten die op de trekker van hun ouders naar school kwamen. Mooi toch?'

Goed, gelukkig ben ik niet naar Dokkum getrokken, want frontman Jaap woont de helft van de tijd in een rijtjeshuis in het oh-zo-bruisende centrum van Utrecht De Bilt, met nog eens een paar muzikanten van Yuko Yuko en de scene eromheen. Het is een heerlijk huisje: zelf gebruikt Jaap liefkozend de term ‘Trainspotting’, en waarom ook niet? Het is een anti-kraak-woning waar de verf van de muren bladdert, de tuin een weelderige verzameling aan onkruid biedt en het oud papier zich in de bijkeuken alsmaar verder opstapelt. We zitten om half 11 ’s ochtends met alle huisgenoten in de woonkamer plaatjes te draaien van Friese artiesten als volkszanger Gewoon Bram en jaren 80 new wave-band Dokkumer Lokaaltje. ‘Dit is hun fenomenale tweede LP, Moddergat’, zegt Jaap, ‘het is een dubbel-LP op één plaat, dus halverwege elke kant zich een groef waar je hem overheen moet zetten.’ Vrijwel iedereen zit shag te roken – de woonkamer staat al blauw – en we drinken net iets te sterke filterkoffie. Overal staan gitaren en apparatuur, en een van de jongens zit continu met de muziek mee te pingelen. Je kent het wel. Oh ja, en nabij de voordeur staat een nakende paspop met een bivakmuts op haar hoofd.

Weet-ie het nog, hoe ze op het eindfeest van Popronde 2015 in een volle zaal plotsklaps uit volle borst a capella het FC Cambuur-lied ’t Woanskip uitbarsten? ‘Oh ja, superkut was dat. We hadden geen soundcheck gedaan en mochten niet op onze eigen versterkers spelen, dus besloten we halverwege de set alleen nog maar herrie te gaan maken. Dat liep helemaal uit de hand.’ In die tijd maakten ze er ‘een dikke teringzooi van’ als het toch al vervelend was, vertelt Jaap. ‘Op Here Comes The Summer deden we ook al zoiets. Speelden we een ellenlang outro vol wazige ambient. De eerste keer dat we op Eurosonic mochten spelen hadden we pas een halfuur aan materiaal, terwijl we drie kwartier mochten spelen. Het laatste kwartier hebben we de zaal leeggespeeld door te gaan schreeuwen en de gitaren tegen de versterkers aan te zetten. Er stonden nog maar twee journalisten, straalbezopen vooraan. En we deden in die tijd een cover van Black Sabbath, ‘Paranoid’. Elias kende zelfs de riff niet, die herhaalde alleen dat intro de hele tijd. Na anderhalve minuut stopten we dan maar weer.’

(tekst gaat door onder de video)

The Homesick

The Homesick bestaat uit Jaap van de Velde (20, links), Erik Woodwijk (20, midden), Elias Elgersma (22, rechts). Jaap en Elias spelen ook in Yuko Yuko. Elias treedt ook op als El Gersma, Jaap speelt ook in Korfbal, het nieuwe project HACHE en oh ja, hij baste ook nog een tijdje in Rats on Rafts. De gemene deler tussen al die bands: ze zijn in staat om vernuftige, ijzersterke popliedjes te schrijven, maar kunnen het niet laten om daar ook experiment in te laten doorvloeien. Want een mooie hook wordt nog mooier als hij wordt omlijst door af en toe wat lelijkheid, toch?

In 2015 speelde Jaap in allerlei bezettingen zeker 120 shows en sliep hij zeker op 50 verschillende banken, rekent hij vlug na. Zowel The Homesick als Yuko Yuko was een sensatie op de Popronde, die laatste werd al uitgeroepen tot 12van3voor12 en The Homesick brengt dit weekend debuutalbum Youth Hunt uit via Subroutine.

Zo’n briljante, grillige livereputatie heeft The Homesick al even, maar ik ben hier vandaag vanwege hun debuutalbum, dat dit weekend is verschenen. Youth Hunt is een heerlijke post-punk-indierock-whatever-plaat: snerpende gitaren, overweldigende riffs maar ook prachtige melodieën. Je hoort flarden die naar Deerhunter refereren, een liedje dat Preoccupations-achtige wendingen heeft en malle schreeuwtjes die ook uit de mond van Ariel Pink hadden kunnen komen. En dan de thema’s van Youth Hunt! Het legt de contrasten bloot tussen het hoge Noorden en de randstad: over de machocultuur in de dorpjes, over vlees eten terwijl je porno kijkt, over bier drinken op die ene steiger, over vrouwtjes die Gucci dragen en over drugssmokkel langs de Waddenzee. Oh, en God komt ook veel in de liedjes naar voren. Opeens betrap je je erop dat je meezingt: ‘The best part of being young is falling in love with Jesus.’ Jaap lacht erom. ‘Ja, dat is wel een beetje een fascinatie van ons. Dokkum is niet zo streng gelovig als Urk of Overijssel, alle supermarkten zijn open op zondag, maar…’

Hij heeft er nog wel een goed verhaal over, vertelt hij: hij ging eens naar een kringloopwinkel in Kollumerzwaag, vlakbij Dokkum. ‘Ik had een t-shirt aan van Rats on Rafts waar heel groot “God is dead” op stond. Het was niet eens bedoeld om te provoceren, maar in de winkel zei iemand meteen: “JIJ GAAT NU DAT SHIRT UITDOEN OF DE WINKEL UIT!” Toen ging ik in discussie met ‘m: “Sorry, ik snap dat het aanstootgevend is, maar iedereen heeft wel een beetje recht op z’n eigen mening enzo, het zegt niet per se iets over jullie god.” Hij zei: “NEE DAT IS ONZIN!” Hij wees nog eens naar het shirt, en zei dat ik weg moest gaan. Dus ik: “Wat vinden jullie dan van mensen met andere geloofsopvattingen? Met een hoofddoekje?” “NEE DIE ZIJN OOK NIET WELKOM!” Toen zei hij eerst nog dat ik het shirt uit moest trekken, anders deed hij het wel. Toen zijn we maar weggegaan.’

Dus: religie. ‘Mijn ouders waren er niet zo strikt in, hoor. Hoewel er wel een tijd was dat we iedere week gingen. Ik vond dat helemaal niet leuk, ik vond de liedjes stom en het orgel verschrikkelijk. Er was ook een kindernevendienst, alle kids in de kerk gingen in een een nare vochtige kelder in de kerk zitten, kleurplaten inkleuren met een begeleider. Ik weet nog dat ik dat supermatig vond. Ik begreep ook nooit echt waar het over ging, ofzo. Het leek meer een verplichting dan iets waar mensen in geloofden.’

Op een gegeven moment werd het minder. ‘Ik ging er zelf een opvatting over vormen en nog voor de middelbare school heb ik besloten dat ik niet meer mee wilde. Ik vind het raar: zo’n nuchtere gesloten cultuur als Friezen, dat die zoiets zweverigs en spiritueels kunnen omarmen. Dat je daar in de kerk zit, eeuwenoude gezangen zingt en het zou moeten voelen in je hart, het zou blijdschap en hoop moeten meegeven de rest van de week. Dat kan ik me niet voorstellen bij heel veel mensen in Dokkum.'

'We willen liever een beetje provoceren'

Zo weet hij nog dat er een meisje bij hem op de middelbare school zat die ook muziek maakte. ‘Maar bij haar ging alles over het geloof en Jezus. Ik vond het intrigerend en irritant tegelijk. Ik had maar een drijfveer om muziek te maken: ik vond het gewoon vet om gitaar te spelen, andere dingen na te spelen en een beetje te freaken. Zij maakte muziek met een boodschap van het geloof. De hele pauze was er een hoekje waar ze gitaar zat te spelen en te zingen met een klein groepje om haar heen zingend. Dat was destijds wel niet-cool. Wij zaten alleen maar in de mediatheek om foto’s van leraren te bewerken met Paint. Piemels tekenen, dat soort shit.’

Zijn ouders zijn ‘echte arbeiders’: zijn moeder is postbode, zijn vader magazijnchef bij een infrastructuurbedrijf. Ze snappen niet helemaal wat The Homesick nou precies doet, maar ze vinden het wel mooi. ‘Maar het is moeilijk om uit te leggen dat je niet echt popmuziek maakt, dat je niet op Pinkpop hoeft te staan of beroemd wil worden.’ In Dokkum heerst vooral een metalcultuur. ‘En dan echt fout, hè? Ik vind Black Sabbath ook vet, maar daar wordt over gezegd: “Ja, vet, maar het klinkt heel kut, natuurlijk. En wat dacht je van de hardcore punk van tegenwoordig? Dat is ook zulke gepolijste shit, met een vaste formule: je begint met een stoere intro, schreeuwt iets over “loyalty” en “my friends”. Dan komt er een breakdown, nog een stapje sneller, nog een breakdown en dan is het klaar.’ 

‘Weet je wat het is?’, vraagt Jaap. ‘Ik denk dat je in 2017 ook helemaal geen tijdloze muziek meer kunt maken: er is al zó veel muziek gemaakt die men tijdloos noemde, terwijl je nu hoort dat het sixties of seventies is, of uit de jaren 80 komt. Je komt wel eens bands tegen die zich verkleden als Led Zeppelin en slappe psychedelische rock gaan maken, in Nederland heb je er best wat van. Dat slaat toch nergens op? Als je het gaat zoeken bij één stroming, verander je al heel snel in een nare coverband van een tijdperk. Dan willen wij liever een beetje provoceren, en gewoon lekker raar doen.'

Youth Hunt is verschenen bij Subroutine. The Homesick gaat in maart op tour door Nederland.  

Jaap van The Homesick

Jaap van The Homesick

Nu op 3voor12