De Top 25 van Le Guess Who? 2016 De Top 25 van Le Guess Who? 2016

Van brommende monniken tot massa euforie

, Redactie 3voor12

De Top 25 van Le Guess Who? 2016

Van brommende monniken tot massa euforie

Redactie 3voor12 ,

Onze oren suizen nog wat na van Le Guess Who? en onze hersenen die soms bijna tot pulp geslagen werden door muren noise, zijn bijna weer zo scherp als voor het weekend. Tijd om eens op een rij te zetten welke shows nou de meest indruk hebben gemaakt.

1. Junun
De vloer deint cm's op en neer, dus zelfs als je stevig je voeten op de grond houdt is stilstaan geen optie bij de bijzondere samenwerking tussen het Indiase collectief Rajasthan Expres, de Israelische componist Shye Ben Tzur en Radioheads Jonny Greenwood. Lees de volledige recensie hier
 

Savages op Le Guess Who? 2016

2. Savages
Zelden voel je je tijdens een concert zo streng aangekeken als door Jehnny Beth, frontvrouw van Savages, de curator van vandaag. Als zij vraagt of wij hier allemaal wel zijn, is dat geen plichtmatige volksmennerij, nee, dan komt ze je opeisen. Lees de volledige recensie hier

3. Julia Holter
Ze heeft nog twee nummers op de setlist staan, maar wordt van het podium gestuurd. Een set van een uur, is een set van uur voor de stagemanager van Le Guess Who?. Zonde. Maar met zo veel schoonheid in een uur valt er eigenlijk niets te klagen. Zelfs ingekort is de set een absoluut hoogtepunt van het festival. Lees de volledige recensie hier, en kijk 40 minuten van het concert terug. 

4. Swans
Het is lastig de privé verhalen rond Michael Gira volledig te negeren bij de show van Swans, maar het is ongekend wat de band twee uur lang voor geweld op de Ronda los laat. Een openingsnummer van veertig minuten, tornado's van geluid, en een dominee die dat allemaal de zaal in wuift. Lees de volledige recensie hier

5. Elza Soares
De show van de Braziliaanse samba-legende past ineen traditie van artiesten met een carrière van vele decennia, die zich bewust zijn dat hun laatste adem niet alleen kostbaar is, maar ook een glans heeft die geen enkele andere fase in het leven kan bieden. De Bowies, Johnny Cashes en Leonard Cohens. Wat wil je nog koste wat kost zeggen? Sluit je zelf je eigen verhaal, en hoe dan? En is niet het doel van ieder mens om aan het eind van de rit de hoogste staat van wijsheid te vinden? Hoe het ook zij: Elza Soares heeft haar slothoofdstuk geschreven. Lees de recensie, met daarin de volledige show, hier.

6. Anna Von Hauswolff
The Miraculous is een onmogelijk werkstuk om precies hetzelfde live uit te voeren voor Anna von Hauswolff. De hoofdattractie op het album is een orgel met negenduizend pijpen en ook nog eens ingebouwd vibrafoon, klokkenspel en celesta. Het monster gromt, knarst en domineert op die manier een mysterieus album. Bijrollen zijn er voor gitaren, drums en een vleugje pedalsteel. Hauswolffs krachtige stem torent hier bovenuit: theatraal, licht dromerig, maar vooral aardedonker. Lees de volledige recensie hier 

7. Suuns
Zonder moeite speelt Suuns nog even een gigantisch goede versie van een track van de Amerikaanse post-hardcore band Fugazi. Met die cover van ‘Reclamation’ laat Suuns nog maar eens zien waarom zij de juiste curator waren voor dit festival. Alles is mogelijk met geluid. Wie de grenzen van de toegankelijke indie, super avant-garde en experimentele muziek wil leren waarderen zal altijd van bruggenbouwers als Suuns blijven houden.. Lees het volledige verslag hier

8. Hannah Peel
Haar set leunt dan ook stevig op de liedjes van dat laatste album die bij tijd en wijle extreem catchy en dansbaar zijn (‘All That Matters’) maar ook de diepte in duiken bij ‘Don’t Take It Out On Me’ en ‘Tenderly’. Bij de Paul Buchanan-cover ‘Cars In The Garden’ houdt ze het klein en intiem wanneer ze zichzelf muzikaal enkel met een klein speeldoosje begeleidt en je langzaam in slaap gewiegd wordt. Afsluiter 'Foreverest' broeit en gloeit waarbij Peel de synths gecontroleerd laat ontsporen en Palmer vrolijk ertegenin drumt. Die dwarsheid maakt precies wat Hannah Peel zo onderscheidt. En die valse start? Die vergeven we haar na deze prachtige set. Lees de volledige recensie hier

9. Idris Ackamoor & The Pyramids
Op het podium spat het plezier er vanaf. Ackamoor geeft zijn bandleden de ruimte om hun instrument tot in de verste uithoeken te verkennen. Laat maar zien hoe ver jullie kunnen gaan – dat gegeven staat de hele show centraal. Zo gebeurt het dat de lieflijke klanken van violiste Sandy Poindexter plots ontaarden in een zenuwslopende, jankende klaagzang, die op het randje van aangenaam zit. Knipper je even met je ogen, heeft Ackamoor ineens een Toetanchamon-achtige muts op en wanen we ons in het oude Egypte, het land van zonnegod Ra. En dan blijkt tien minuten later dat de frontman naast bevlogen saxofonist ook verdienstelijk tapdanser is. Na een wervelwind van anderhalf uur verdwijnen de muzikanten op dezelfde manier waarop ze gekomen zijn – door het publiek. Het slotapplaus houdt nog lang aan. Lees de volledige recensie hier

10. Phurpa
Op het podium zitten twee mannen, gehult in lange gewaden. Om hun heen liggen wat occulte attributen, waarvan naar het schijnt een hoop gemaakt zijn van zowel dierlijke als menselijke resten. Een bot waarmee gezwaaid kan worden en die ook als toeter dient, grote hoorns en af en toe iets  watin de brand gestoken wordt en waarvan de rook daarvan ingeademd. En dan klinken er twee uur lang enkel langgerekte keelklanken, diep gebrom uit de hoorns en af en toe een ratelend trommeltje. Allemaal gigantisch hard versterkt. Lees de volledige recensie hier

11. Ryley Walker
Zijn nieuwe liedje ‘The Roundabout’ – momenteel zijn populairste op Spotify – schreef Ryley Walker een jaar geleden in ons land, onthult de Amerikaan. Op Vlieland, high van de wiet, vol van de drank, de bitterballen en de liefde van de ‘Dutchies’. Hoe zou dat gaan in zijn geval, zo'n liedje schrijven? Is dat dan de melodie, de tekst, de hook? Of ook de totale meanderende jam er omheen? Want dat is wat-ie er live van maakt: bezwerende psychedelische folkstukken, die klinken alsof ze veertig jaar in Laurel Canyon onder het stof gelegen hebben. Lees de volledige recensie hier

12. Raime
Zo verstikkend zwaar als de Savages-vrijdag op Le Guess Who was (alleen maar onaangename muziek), zo gevarieerd is de zaterdagavond. Elza Soares maakt (met bepaald niet gemakkelijke muziek) de heupen los, The Ex en Fendika doen hetzelfde en bij Red Light Radio op de gang is een klein feestje bezig. Het laat je met een veel beter gemoed de trappen beklimmen naar de taaie acts in Pandora. Het laatste stukje van Raime bijvoorbeeld, een Londens duo dat extreem duistere elektronische muziek maakt. Live doen ze dat zelfs met z'n drieën, met drummer, waarbij de bandleden op één lijn opvallend ver uit elkaar staan. Indrukwekkende industriële muziek.

13. Whitney
Broeierig warm, plakkerig druk. Het is één erin, één eruit bij Whitney in een overvol EKKO. Ook zanger en drummer Julien Erlich heeft het warm en onder luid gejoel van het publiek trekt hij zijn hoodie uit. Met tegenzin, want zijn haar is ‘in that shitty period’ waarbij het nog net niet lang is maar ook niet meer kort. Whitney is een beetje de boyband van de indierock: de jongens zijn ontwapenend met hun jeugdige charme, maar laat dit je niet afleiden van de kwaliteit van de muziek. Fijne popsongs met groovy, luie baslijnen en een soulvolle trompet waar de rest van de band eerbiedig voor knielt. Lees de volledige recensie hier

14. The Ex en Fendika
De set vanavond is in drieën gesplitst. Eerst The Ex, dan Fendika en dan die twee samen. Het is een bijzonder geheel. Bij de Ethiopische band zijn de dansers en muzikanten even belangrijk. Elk nummer kleden de dansers zich weer om, terwijl de muziek maar doordendert. In het laatste deel wordt duidelijk hoe logisch de combinatie is. De hoekige riffs van The Ex gaan moeiteloos samen met de bewegingen van de dansers, en de punky zang van Arnold de Boer tilt de Ethiopische zang alleen maar hoger. En andersom. Het belangrijkste van de avond: consessieloos muziekmaken hoeft niet ten koste te gaan van losheid en plezier, iets wat op Le Guess Who? wel eens naar de achtergrond schuift. En zal er ooit een show op dit festival zijn geweest met twee sitdowns?

Wilco op Le Guess Who? 2016

15. Wilco
Wilco is vanavond niet in topvorm. Dat zorgt er wel weer voor dat de rustige liedjes, net als op de laatste plaat, veel meer gaan leven. Er ontstaat een gek soort ingetogen euforie tijdens ‘I Am Trying to Break Your Heart’, waarbij je de hele zaal achterover voelt buigen, telkens na het refrein, om vervolgens weer in een klap naar voren te vallen als de drum weer invalt. Direct na 'Imposible Germany' is ook zo’n moment, als blijkt dat het voorzichtig kabbelende ‘We Aren’t the World’ live nu al aanvoelt als een klassieker. En dan is het plots over. Na de eerste toegift denken de roadies in eerste instantie nog dat de band terugkomt. Evenals het publiek. Helaas.Lees de volledige recensie hier

William Tyler op Le Guess Who? 2016

16. William Tyler
Instrumentalist William Tyler stond de afgelopen dagen al twee keer in Tivoli Vredenburg; gisteren als voorprogramma van Wilco - de curatoren van Le Guess Who? die vandaag zelf ook op het menu staan, en eerder vandaag als opener in de Grote Zaal. Maar om Tyler ook nog eens rond middernachtt te programmeren, blijkt een gouden greep. Hij heeft iets puurs; Tyler die zijn tijd neemt om zijn gitaar te stemmen en het publiek dat daar midden in de nacht geboeid naar kijkt. Hij zit ontspannen op een stoel. Vanavond speelt hij zonder setlist, hij kijkt wel wat goed voelt bij het moment. Lees de volledige recensie hier

17. Bo Ningen
Het fantastisch lange haar van de vier zwiept over de ruggen van hun nog fenomenalere broekpakken, terwijl ze een geluid produceren dat wisselt van Metz-achtige noiserock tot krautrock tot tragere psychedelische stukken. De stem van bassist en frontman Taigen Kawabe ligt diep in de mix en dient meer als een soort drone dan om tekst over te dragen. En ach, je verstaat hem toch niet. Bij de langzame stukken begin je je soms even af te vragen of je het nu wel echt goed vindt, maar in de wildste nummers is Bo Ningen simpelweg super cool, vooral als de gitarist links tijdens het chaotische slot zijn instrument op vervaarlijke wijze voor de versterker aan de hals rond slingert. Lees de volledige recensie hier

18. Canshaker Pi
Canshaker Pi gooit meteen vol de beuk erin. De zaal gaat al vanaf de eerste tonen lekker op de gierende gitaren, strakke drums en energieke schreeuwzang. Vooraan staat een man die vol overgave aan het airdrummen is, na vijftien minuten is de eerste pit een feit. Wie had verwacht een uur vol te kunnen raggen komt echter bedrogen uit. De nieuwe plaat bevat ook rustiger werk, zoals slow jam ‘The Naked Flower Of The Wizz II’. Bij sluitstuk ‘Looking For Love On Ibiza’ gooien de Amsterdammers alle registers open en vliegen ze genadeloos lekker uit de bocht. Ineens ligt gitarist Boris de Klerk op de grond, gaat bassist Ruben van Weegberg op z’n gezicht zitten en krijgt de groep ook nog even de voltallige EKKO op de knieën. Canshaker Pi, wat een lekkere high. Lees de volledige recensie hier

19. Yoshi Wada & Tashi Wada
Yoshi zet in met een paar deurbellen, van die grote rode gevallen die je op de basisschool lieten weten dat het speelkwartier voorbij was. Langzaam maar zeker worden daar meerdere instrumenten aan toegevoegd: van orgeltje tot grote trom, van luchtalarm tot doedelzak. Leidend is echter de diepe en duistere zoem uit een niet te definiëren apparaat op de tafel voor de muzikanten. Dit alles bouwt op tot een gigantisch climax, waarbij de percussionist zijn bekkens, moersleutels en belletjes op het vel van zijn trom gooit. Vader en zoon Wada wandelen ondertussen door het middenschip van de kerk met een doedelzak, terwijl de toetsenist met een microfoontje op haar keel verschillende tonen zingt. De zaterdagavond is geopend, in vervreemdende Le Guess Who?-stijl. Lees de volledige recensie hier

20. Laurel Halo
Halo – vanavond in zwart gehuld -  heeft een uur de tijd. De eerste minuten vechten de ritmes nog met elkaar, is haar techno onderkoeld. Maar al snel knikken er kopjes, cirkelen er vuisten en gaan ook de benen overstag. Halo weet wat een festival na middernacht nodig heeft. Na een lange marsroffel stort Halo een four to the floor-beat in. Het is net dat laatste zetje dat Cloud Nine doet ontploffen. Wat rest is dertig minuten heien. Kleine smet: Halo propt propt erg veel climaxen in dat laatste half uur, waardoor het optreden aanvoelt als een showcase. Dit had tot het ochtendgloren door mogen gaan. Lees de volledige recensie hier

21.Mario Batkovic
Het lijkt een gevecht tussen zijn linker- en rechterhand, op zijn accordeon. Links spuwt de duivel donkere bastonen uit. Rechts zingen engelen daar zachtjes overheen. Hij weet zijn repetitieve melodieën perfect op te bouwen en open te gooien, zodat je op momenten echt denkt op te stijgen. De Janskerk is het perfecte decor voor deze strijd. Het licht, de fantastische ruimte en het muisstille publiek, alles klopt. Het lijkt haast alsof hij een metersgroot pijporgel bespeelt. Terecht krijgt Mario Batkovic dan ook een staande ovatie aan het einde van zijn set. Een accordeonist was nog nooit zo indrukwekkend. Lees de volledige recensie hier.

22. King Creosote 
De nummers van zijn laatste album Astronaut Meets Appleman maken indruk in de muisstille, goedgevulde kerk. De natuurlijke galm is een zegen voor het eigen stemgeluid van Anderson. Na lang proberen heeft hij toch een keer succes met z’n praatje. Het bevalt hem niet dat je na elke aankondiging een spelt kunt horen vallen: ‘Do any of you know any of my songs? Ik wil dat jullie doen alsof dít de hit is waar je je kaartje voor gekocht hebt.’ Daarna zit de stemming er goed in: ‘Mooi, ik heb nog een paar hits in the bag!’. Dat is niet zo, King Creosote heeft nog nooit een hit geschreven, maar mooi zijn ze allemaal. Lees de volledige recensie hier

23. Amber Arcades
Net terug van een Engelse tour gaat het Amber Arcades goed in het buitenland. Waarschijnlijk ook de reden dat ze vandaag haar set in het Engels aan elkaar kletst. Ook zij noemt het moment dat haar Amerikaanse vrienden van Quilt aankwamen in de stad en Sinterklaas tegen het lijf liepen. Volgens haar schrokken ze zich kapot van de ‘little helpers’ van Sinterklaas, waarna ze onze traditie even moest uitleggen aan haar vrienden.‘Let’s just stop it, okay?’. Eén van haar vrienden van Quilt, gitarist Shane Butler, speelt afsluiter 'Turning Light' mee. Een nummer dat ontaardt in een meeslepende uitbarsting van krautrock: het onbetwiste hoogtepunt van een sterke eigenzinnige set. Lees de volledige recensie hier

24. Tim Hecker
Los van de paarse spotjes op het balkon en de oplichtende biertaps is het pikkedonker. De set begint knarsend en gruizig en dat sonisch geweld lijkt mee te vallen. Tot de drones je vastnagelen, zich door je heen duwen en je organen doen golven. Je waant je in een schimmenwereld; een deel van het publiek zit in kleermakerszit op de trillende vloer, de rest kijkt glazig vooruit. Er dringt een warm lichtspel door de mistbanken. Orgelklanken dreunen, er klinken verknipte, middeleeuwse fluiten, er klatert staal. Heldere melodieën vechten om aan de oppervlakte te komen, maar de logge grondtonen houden ze kopje onder. Na een half uur klinkt een hartslag, alsof er op het podium iets afschuwelijks is gebaard. Dat klinkt als een kil uurtje, maar er dringt steeds warmte en hoop door de donkere thema's. Intrigerende show. Lees de volledige recensie hier

25. Tortoise
Het is de eerste show zondag waar de zaal écht uitpuilt. En terecht, want de energie die deze vijf uitstralen, trekt je met gemak die zaal in. Prachtig om te zien hoe dynamisch ze te werk gaan. Twee drumstellen, drie synthesizers, twee xylofoons, een bas- en elektrische gitarist en zonder moeite switchen de leden van plaats en instrument. Alles wordt uit de kast getrokken om het publiek nog net even dat laatste knal te geven voor de laatste dag van Le Guess Who? eindigt. Lees de volledige recensie hier

nu op 3voor12