Dit is onze top 30 van Lowlands 2026

Phoebe Lunny van Lambrini Girls is de beroerdste niet. We krijgen drie opties. Of we schijten samen de vloer van de Heineken onder, of we bouwen een menselijke piramide. Of, vooruit dan maar, de ALLERGROOTSTE MOSHPIT DIE LOWLANDS OOIT HEEFT GEZIEN!!!!

Wanneer de band steeds dwingender gaat spelen, pakken de losse bandleden ook meer vrijheid.

Deze overstap naar live-act past verrassend goed bij de cross-overpositie die Nia Archives met haar junglepop inneemt. Tikkeltje zoekende nog, maar in de basis een heel exciting stap.

Het is alsof een computervirus de boel laat crashen, door 100.000 tabbladen begint te bladeren en muziek afspeelt op vijf verschillende mediaplayers tegelijkertijd, dwars door EDM, garage, dubstep, supercatchy pop en electrohouse.

Na een aantal nummers scandeert de hele India zijn naam. Wallace geniet er zichtbaar van, en geef hem eens ongelijk. Zijn stem is indrukwekkend, maar ook zijn bandleden laten horen wat ze in huis hebben.

Een briefje met handgeschreven tekst komt tevoorschijn: ‘Zoals jullie misschien weten had ik een zwaar jaar, ik ben een dierbare verloren. Als jullie ook een dierbare zijn verloren, zing mee en misschien horen ze ons.’ De ‘oeeeeehs’ en de ‘aaaaaahs’ van ‘De Diepte’ zijn hard genoeg om ze op camping vijf te horen.

Geordie Greep brengt de zoekende restjes van het Lowlandspubliek samen met vurige, complexe maar dansbare jazzrock. De takken zwaaien goedkeurend. Tweederde van Goldband staat aan de zijkant met glunderende gezichten toe te kijken en mee te dansen.

Heb je wel eens een hardcoreband gezien met een dwarsfluit? Nee hè? Gelijk bij de eerste noot scoort Speed al punten voor originaliteit. Na het intro van het eerste liedje wordt het instrument gelukkig gelijk opgeborgen (die dingen zijn duur!), want hij had de rest van de show waarschijnlijk niet overleefd.

Soms vliegen de nummers zelfs richting house, met bridges die uitmonden tot bassy catharsis. Het is zonnig, surfig en perfect voor dit moment van de dag.

Zij die er wel zijn, concluderen al gauw: wauw, wat is zij cóól zeg, ze heeft wel degelijk de personality die zo’n grote tent kan vullen en een bijbehorende productie: een metershoge ijzeren constructie waar haar band onder staat te spelen en zij bovenop heen en weer zwiert en danst.

Vanaf het eerste moment bewijst ze dat ze een superster is in het hoekje van FKA twigs en Charli xcx: ‘This is all about meeee’. Het woord ‘ordinair’ bestaat vandaag niet.

Het lijkt wel of de Duitser boter onder zijn latten heeft, zo hard glijdt hij door zijn wobbelbassen, korte heavy percussies en industrial. Het is alsof hij met een klopboor op de onderwereld afdendert, wie of wat hij daar tegenkomt is niet happy. Het is constant intens, constant spannend.

Frontman Slater weet moeiteloos in intensiteit te schakelen, het klinkt nooit geforceerd. Geen rasp is gezocht. Hij is de begenadigde zanger die ook bij Fender en Springsteen-fans in de smaak valt. Wunderhorse tilt een uur lang elk nummer naar een hoger niveau.

Vooral ‘Club to Your Arms’ krijgt moeiteloos de hele X-Ray aan het dansen. Dikke pompende bas, Calvin Harris-achtige EDM, experimentele pop gemengd met jaren ’90-house.

De broers maken vocaal ook indruk: elk woord is duidelijk, en vloeit er schijnbaar moeiteloos uit.

Ze zijn gekleed alsof ze al op de after staan, maar deze van oorsprong indierockers wil je van begin tot eind op je feestje hebben: Fcukers is achteloos nonchalant, punky en retecool zoals alleen New Yorkers dat kunnen zijn.

De engelachtige vocals van anaiis weten iedereen bij de strot te grijpen. Zo zuiver, zo gecontroleerd en zo puur. Hoewel de Londense zangeres nog geen miljoenen luisteraars op haar naam heeft, weet ze in de Lima moeiteloos het hele publiek met haar ontroerende neo-soul te betoveren.

Midden in de moshpit staan een jongen en een meisje een Ierse volksdans te doen en als de pit echt los gaat houden de fans zich breed lachend aan de instructies van Mo Chara: ‘Als er iemand valt, raap hem direct op’, zegt hij.

Die dansperformance is echt next level. Wat Tate McRae kan, kan Adéla. Op spitzen. Arabesques. Splits. Een lift in de lucht. Ze vlijt zich tegen de zuurstokroze barre, twerkt in haar zwarte tutuutje, knipoogt met die ‘Vogue’-dancebreak naar Madonna.

Hij danst op zijn eigen herkenbare manier, hoekig en vloeiend tegelijk, en zweet zich vervolgens een ongeluk in zijn rode leren pak. Tyler, The Creator vult dat grote hoofdpodium én die enorme tent gemakkelijk met zijn charisma en energie