Om elf uur, terwijl aan de andere kant van het terrein New Wave de headlineact uitvoert, wordt in de Bravo de eerste houseplaat opgezet. De nacht is officieel geopend en wel door S-Candalo, het DJ-duo dat bestaat uit Tania en Dominik Humeres-Correa, afkomstig uit Duitsland met Chileense en Colombiaanse roots. De broer en zus staan bekend om de fifty shades of euforie in hun house- en technosets, maar ze kennen hun opwarmplek. Veel interessanter eigenlijk, die techhouseplaten met monotome stemmen. Met ‘The Hunter’ van COZi is het dansen bij de eerste liefhebbers begonnen. Iets lastiger vindt het duo om subtiel over te gaan naar hun favoriete kleurenpallet. Nineties Top 40-hitje ‘The Nighttrain’ van Kadoc is opeens wel heel licht. Maar hey, zin in de nacht hebben we er wel door gekregen.
De eerste dansavond van het weekend is ook de eerste dansavond onder aanvoering van kersverse Lowlands-directeur Camiel Le Rutte. De afgelopen jaren heeft hij kunnen zien dat het ‘s nachts in de Bravo-zo druk was dat alle filemelders uit het land uit bed getrokken hadden moeten worden. Het was niet dansen, maar een sardientjesparade waar iedereen met inhouden adem en de armen strak tegen het lijf stond. Dat moest anders, liet Le Rutte al in het 3voor12-interview weten. Op de zaterdag zet hij er een elektronische boeking in de Heineken tegenover, maar deze vrijdag is in deze tent Basehall te horen. Niet per se de vliegenvanger voor de Bravo. Maar wie weet ligt de oplossing elders.
Waanzin in de X-Ray
Want we willen nu even niet in de Bravo zijn, maar in de X-Ray. Violent Magic Orchestra staat op het programma. Dit zijn Japanners die blackmetaltechnorave in overdrive spelen, industriële noise laten afwisselen met een lichtvoetig trancemelodietje. Het is je paddotrip gone bad, het is een roze pluchen konijntje dat bruut uit elkaar wordt gescheurd, het is fantastisch. De prominent opgestelde stroboscooplichten worden aangejaagd, er wordt spookachtig in de microfoon geschreeuwd. Het is ook een performance act waarbij zwart futuristische pakken niet worden gemeden. Joost van Bellen leunt met een goedkeurende glimlach tegen de muur. ‘Ik begrijp er geen zak van en daarom vind ik het zo goed.’ Op de achtergrond zijn visuals van wandelende hersenen terwijl de Japanners beuktrance op het publiek loslaten om vervolgens, als een welopgevoede host, onder vriendelijke pianoklanken het publiek aan te sporen de handjes van links naar rechts te bewegen. Dit is de ware schizofrenie.
Het is flink terugschakelen in de Bravo waar de Parijzenaar Chloé Caillet op haar vriendelijkst draait. Caillet brengt haar nieuwste werk uit op Ninja Tune waarmee ze zichzelf presenteert als maker van warm melodische indie-dance, subtiele 90s rave en Franse discopop. Hier draait ze de BASHKKA-remix van haar grootste hit ‘The One’ met opnieuw opgenomen vocalen van Jocelyn Brown. Leuke Nederlandse touch: ze draait een ‘Klubbhopping’-versie van de Klubbheads. Maar wat voelt de muziek ver weg. Waarom gaan de schuiven niet verder open? Caillet is vannacht de leerling die niet aan de juf durft te zeggen dat ze ontzettend moet plassen. Er wordt dus aarzelend gedanst.
Ademruimte in de Bravo
Gedanst? In de Bravo? Nou, ja dus. Er kan worden geleefd. Geademd. Bewogen. Hoe het komt? Dat in de naastgelegen India-tent constant techno wordt gedraaid, zal zeker helpen. Dat deze 2026-editie goedbezocht is maar niet uitverkocht ook: het is handig voor een fileprobleem als er opeens minder auto’s zijn. Misschien heeft de programmering invloed. Een Chloé Caillet is ondertussen een goede naam, maar er bestaan grotere trekpleister. Feit is dat het bevrijdend voelt om in de Bravo van muziek te kunnen genieten. Maar net als we een traantje willen wegpinken, zijn ze er opeens weer, de stromen mensen die je laten voelen alsof je in een oneindige wandelgang staat. What happened? Ah, een keiharde regenbui. Toch even onderdak zoeken.
In de India is er nog plek. Gelukkig maar, want Freddy K legt zijn eerste plaat op het deck. De Italiaan, die zijn carrière begon toen een groot deel van het Lowlands-publiek nog niet was geboren, draait alleen met vinyl. Sinds de early nineties, vaak in marathonsets, komt hij met één boodschap: die van de techno. De eerste plaat die hij opzet heeft meteen zo’n ongelooflijke rijkheid. Om de tien seconden openbaart zich in de uiterste bovenhoeken iets nieuws. Een verborgen knisper, houten percussie, een toontje dat weg dwarrelt. En terwijl je meedwaalt wordt de bas weer opnieuw geïntroduceerd, compromisloos. Het is sowieso fijn vertoeven in de India, waar eerder de Amsterdamse Mary Lake eigenzinnig aan de randen van de techno ramde met een verdiepende emolaag. Richting het einde van de nacht weet MARRØN ook nog veel voor elkaar te krijgen. Zijn ritmische en groovy techno is een slam dunk, hij laat zijn snelle techno piepen en schuren en botsen. De tent voelt ‘m nog volledig.
Terug de regen in
Maar nog even een paar uur terug naar de regen, want het is zeker nat als Kaboutertje Putlucht zich om twee uur klaarmaakt voor hun X-Ray show. Ruim voor aanvang is de tent nokvol en proberen wanhopige zielen zich nog naar binnen te persen. De Nijmegenaren staan hier op hun plek en trappen af met de donkere wave van ‘C’est La Vie’. Zanger Barry loopt nu nog kalm over het podium, maar hij en z’n twee bandleden eisen seconden later al meer zweet op. Kaboutertje Putlucht laat z’n metalen punk en electro steeds energieker knetteren en het blijkt dat de tekstuele grimmigheid van de band uitstekend bij de nacht past. Hier heeft Lowlands, helemaal op dit tijdstip, zin in.
Die zin is ook voelbaar in de Bravo, waar Ben UFO dwingend staat te draaien met energieke UK garage en bouncy electro. Hij laat de zon druipen met ‘Summer Card’ van SDK, met genoeg 90s house-nostalgie, om net zo makkelijk bassheavy af te slaan. Het is spannend en het is aan. En wat landt het tegendraadse ‘Echoed Dafnio’ van The Knife’s Olof Dreijer toch goed in de set, met vocals van de Sudanese MaMan. Ook gehoord: een (stiekem best smaakvolle?!) edit van Benny Benassi’s ‘Satisfaction’. Zalig!
Ondertussen staan Basehallsterren Kybba, Tribal Kush en Nems al dik vier uur hun favoriete dancehall, reggaeton, afro, Carribean en r&b-platen te draaien. De sfeer is zoals gehoopt: zwoel. Er staat Boiler Room-style publiek om de dj’s heen op het podium en er is een broeierig rode achtergrond alsof er een constant idyllische zonsondergang gaande is. Er wordt short en snappy gedraaid. ‘EoO’ van Bad Bunny? Ja hoor. ‘YEAH’ van Usher? Komt u maar.
Klap op de vuurpijl
De ideale finale komt van Identified Patient in de Bravo. Job Veerman beleeft al een uitstekende festivalzomer. Zijn set op Lentekabinet was ijzersterk, hij stapte zijn buurtkroeg genaamd Dekmantel weer binnen, en voor de Bravo weet hij ook de juiste finale neer te zetten. Niet met z’n gebruikelijke arsenaal aan onverwachte tempowisselingen, maar wel met diepe rauwe techno van Vilchezz, UK garage, diepe bassen. Het hoogtepunt is als de dj een electroklank lang laat pulseren, telkens onderdelen in en uitschuift, de spanning constant vast weet te houden om bij de ontlading met een vuist in de lucht te slaan. Gelukt! Hij klapt er een hiphoptrack overheen en heeft zin in afslagen. Hij laat de boel stilvallen om een hemels gezang te laten horen, die er met breakbeat van langs krijgt. Er is acid, er is oosterse zang en wie nog in de Bravo is houdt het dansen gewoon vol. Identified Patient kan een nieuw hoogtepunt van zijn festivalzomer bijschrijven op een Lowlands dansavond die op meerdere plekken tot leven kwam.
Volg Lowlands het hele weekend via de livestream van NTR, VPRO 3voor12 en NPO 3FM, op NPO 2 Extra en NPO Start.
