Lowlands 2026: de twaalf beste acts van zondag
Warme soul, furieuze jazzrock en experimentele r&b
De laatste Lowlandsdag was er eentje vol moeilijke keuzes: kies je voor Dijon of wil je vooraan staan bij Turnstile? De headline show van Lorde of de jazzrock van Geordie Greep? Die keuzestress bleek terecht, want juist bij die blokkenschemadilemma's zagen we vandaag hele goede shows.
Jane Remover
Lees de hele recensie© Laura van der Spek
In deze set van een uurtje zit van alles meer dan je de rest van de dag op het terrein zult horen. Het zijn schizofrene nummers – als je ze al zo kunt noemen – vol stofzuigerbeats, dubstep verrassingen en gelijke delen geautotunede zang en hardcore gekrijs.
Buraka Som Systema
Lees de hele recensie© Ben Houdijk
Wanneer het plat dreigt te worden, dan komt er weer een verrassingselement uit de hoed, een koddige breakdown in nieuwe afrohousetune ‘Puro Mambo’ bijvoorbeeld. Dus wordt er binnen de kortste keren overal vunzig gedanst, trillen de billen vooraan tegen de barricade keihard en gaan de handjes ook omhoog op de verhogingen achter de Heineken.
Floating Points
Lees de hele recensie© Sabrine Baakman
Hij kan opeens een pannetje electronica op zacht knetterend vuur zetten, hij kan synthlagen euforisch in elkaar draperen, maar telkens gaat de deur naar de club weer open. En met de zege in zicht, de zieltjes gewonnen, mocht ook nog met Turnstile worden meegezongen. ‘YOU’RE BETTER OFF ALONE!’
Ninajirachi
Lees de hele recensie© Sabrine Baakman
Het is alsof een computervirus de boel laat crashen, door 100.000 tabbladen begint te bladeren en muziek afspeelt op vijf verschillende mediaplayers tegelijkertijd, dwars door EDM, garage, dubstep, supercatchy pop en electrohouse.
Brother Wallace
Lees de hele recensie
Na een aantal nummers scandeert de hele India zijn naam. Wallace geniet er zichtbaar van, en geef hem eens ongelijk. Zijn stem is indrukwekkend, maar ook zijn bandleden laten horen wat ze in huis hebben.
Geordie Greep
Lees de hele recensie© Jelmer de Haas
Geordie Greep brengt de zoekende restjes van het Lowlandspubliek samen met vurige, complexe maar dansbare jazzrock. De takken zwaaien goedkeurend. Tweederde van Goldband staat aan de zijkant met glunderende gezichten toe te kijken en mee te dansen.
Wunderhorse
Lees de hele recensie© Jelmer de Haas
Frontman Slater weet moeiteloos in intensiteit te schakelen, het klinkt nooit geforceerd. Geen rasp is gezocht. Hij is de begenadigde zanger die ook bij Fender en Springsteen-fans in de smaak valt. Wunderhorse tilt een uur lang elk nummer naar een hoger niveau.
Clipse
Lees de hele recensie© Ben Houdijk
Wat klinkt die kenmerkende droge productie van Pharrell toch goed in dit soort grote zalen. De broers maken vocaal ook indruk: elk woord is duidelijk, en vloeit er schijnbaar moeiteloos uit. Indrukwekkend, zeker nu ze bij elkaar opgeteld een eeuw oud zijn.
anaiis
Lees de hele recensie© Laura van der Spek
De engelachtige vocals van anaiis weten iedereen bij de strot te grijpen. Zo zuiver, zo gecontroleerd en zo puur. Hoewel de Londense zangeres nog geen miljoenen luisteraars op haar naam heeft, weet ze in de Lima moeiteloos het hele publiek met haar ontroerende neo-soul te betoveren.
Turnstile
Lees de hele recensie© Sabrine Baakman
Golden hour, zondagavond. De mensenmassa onder het Alpha-dak gloeit. En daar gaat tijdens het anthem 'NEVER ENOUGH’ de ene na de andere gouden crowdsurfer op de hardcore punk van subheadliner Turnstile. Wat een plaatje is het!
Dijon
Lees de hele recensie© miksfiles
Wat een verbluffende productionele precisie, wat een spannende visie. Het voelt niet als een concert, maar alsof je door een klein raampje naar binnen mag kijken bij de nog onontdekte nieuwe D'Angelo.
Lorde
Lees de hele recensie© Ben Houdijk
Een knappe, zeer volwassen popshow van een vrouw die zich op haar zestiende vanuit Nieuw-Zeeland al brutaal durfde te meten met de internationale pop royals, en die dat nu inmiddels zelf is.
