Nia Archives trad altijd op met een *hybride live-act*, in principe een vriendelijk eufemisme voor *dj-set waarin de microfoon af en toe open mag*. Dat ze naast producer eigenlijk eerder singer-songwriter dan dj was, begon steeds meer te schuren: op haar laatste plaat zijn de junglebeats enkel nog het bedje waarin haar emotionele liedjes zich ontvouwen. En dus presenteert ze met deze tour een daadwerkelijke *live*-act, met band. Een (ietwat smoelloze) pianist én een gitarist, die zijn momentjes pakt. Hij is een coole dude, voegt echt iets toe met extra gitaarlijntjes.
Dat betekent dat Nia vandaag in de Heineken staat als frontvrouw, zonder de tienduizend uren (of, eh, honderd) uren te maken die vaak bij zo’n podium horen. Ergens voel je dat wel, in de gechoreografeerde openingsroutine nog wat ingestudeerd voelt. Toch komt haar natuurlijke charme hier eigenlijk wel beter over dan achter de draaitafels, en ze komt steeds meer los. Ze wordt gedragen op de beat, heeft haar handen eindelijk vrij om te zingen, klinkt supergoed.
Waar de eerste dertig minuten van de show vol zitten met harde drops die de Heineken doen trillen, zakt het tempo daarna even in. Twintig minuten lang wordt de spanningsboog van menig Gen-Z’er flink op de proef gesteld, zonder een echte, harde jungle-drop.
Dan blijkt eigenlijk wel dat de Heineken nog niet altijd de aandacht heeft voor de kleinste liedjes vol grote emoties van de emotional junglist, maar het liefst door elkaar wordt geschud als een balletje in een flipperkast. Dat lukt in de finale: ‘Forbidden Feelingz’, nieuwtje ‘Boyz in Blue’ met crazy publieksenergie en ‘Baiana’, vandaag uitgevoerd met extra gitaarlijntjes die het liedje echt naar het volgende niveau tillen.
Het oordeel
Deze overstap naar live-act past verrassend goed bij de cross-overpositie die Nia Archives met haar junglepop inneemt. Tikkeltje zoekende nog, maar in de basis een exciting stap.
Het moment
De epische gitaarriff van de gitarist vlak voor de eerste drop van 'Baianá'. Eentje waarvan je alleen maar denkt: wow.