"Een prachtig muzikaal auto-ongeluk" "Een prachtig muzikaal auto-ongeluk"

Na in het kleinere Qbus de voorronde als winnaar in de zak gestoken te hebben, bleek de finale in de Grote Zaal van de Nobel een stap te ver voor Bitterzoet. We zijn daarom benieuwd hoe de Kleine Zaal uitpakt. Vergeleken met de koningsoutfit met mantel en kroon van de finale doet de spijkerbroek met zwart t-shirt wat shabby aan. Als je niet beter wist, zou je denken dat er twee roadies op het podium staan. Maar het zijn zanger Sander en gitarist Ivar. En zo toont BITTERZOET zich gelijk als het enigma verpakt in een raadsel dat het is.

Zoals de naam al verraadt is BITTERZOET een tegenstelling. BITTERZOET verpakt melancholische teksten in vrolijkheid, weltschmerz op een carnavalsbeat, zielenpijn met sambaballen. Zanger Sander krijgt makkelijk de zaal mee met grappen en kleine gesprekjes, een talent dat zoveel artiesten missen. Als hij op de rand van het podium zit, is dat geen act, maar zo natuurlijk dat je de zaal intiemer voelt worden. De liedjes zitten goed in elkaar en de gitaar van Ivar voegt zoveel toe dat we echt een keertje BITTERZOET met heel veel meer live instrumenten willen zien.

Nu we BITTERZOET een aantal keer hebben gezien, een puntje dan toch. De vrolijkheid zou er net iets minder bovenop mogen liggen. Dat zou de afstand tussen de muziekstijl en de show, en de toch kwetsbare en gepijnigde of boze teksten meer doen schuren. Voelbaar hinkt de zaal nu op twee gedachten. Het publiek hoort ook de tekst en weet dat de vrolijkheid niet past bij het ongemakkelijke, maar Sander laat ons dat te weinig voelen. Wij kijken enorm uit naar die stap verder. Het zou een legendarisch, episch optreden zijn, al was het maar een keertje. We smeken BITTERZOET daarom om meer mentaal bloot te gaan, meer te delen en serieus te zijn in zowel je pijn als je lachen.

DJ / MC Giel staat er, de muziek zwelt aan, we horen de stem al en daar spat vanachter het gordijn Dr. Uggs, Kian, in de blije stuiterbalvibe die we van hem kennen. Wat het mooi maakt is dat Kian zulke sprekende ogen heeft dat we kunnen zien dat hij het onder de stuiterbalvibe nog steeds spannend vindt.

Na het derde nummer wordt ons vermoeden bevestigd dat de lancering van de nieuwe EP nog even wacht. Eerst gaan we warm draaien met de bekende knallers als 'Energie', 'Slavengedrag' en 'Tijd'. Maar dan zijn we warm genoeg gedraaid voor de grootste knaller van allemaal: ‘Salmari’! Als katholieken die ter communie gaan, staat het publiek in een rij om door Giel salmari in de keel gegoten te krijgen. Het publiek begint te broeien en brallen. Een perfect moment om BITTERZOET terug te roepen voor hun duet 'Cadeautje'. Giel en Kian geven er een lekker stukje gabberdansen bij. Het nummer heeft de vingerafdrukken van BITTERZOET over de hele compositie, maar met de energie van de Dr. Uggs-crew wordt het zoveel meer. De zaal kon nog iets losser, kennelijk. Dr. Uggs heeft met BITTERZOET gemeen dat ie de zaal goed meekrijgt. Het is fijn gezien te worden door de artiest. Maar serieus, als het publiek betrokken raakt, wordt een optreden gelijk zoveel beter.

We mogen even geen filmpje opnemen, want hier volgt een nieuw nummer, een mogelijke hit volgens Dr. Uggs ("Wij van WC Eend…"). Maar er is niets gezegd over schrijven. Een special guest wordt het podium opgeroepen: Donald Trump! Waar gaat dit heen? Politiek?! Nee hoor: een voetbalknaller. Donald Trump is al Oranje en we pakken die Cup. En dat is precies de juiste stemming om een gastoptreden van Barry Badpak in te passen voor de lage versie van ‘Salmari’ en, eerlijk ruilen, een nummertje van Badpak: 'Leeg kratje bier'! En ja hoor, de polonaise vat de hele zaal als een wurgslang bij de kladden. De zaal kon toch nog losser.

De polonaise raakt wel een kern die schuilt in veel van Dr. Uggs' muziek: een soort carnavalvibe. Nee, beter: een studentensociëteitvibe. En ja, dat is een genre. Ons punt wordt nog maar eens bewezen als Dr. Uggs rondgaat op een opblaasbaar waterijsje op de handen van het publiek, terwijl het loflied gezongen wordt op Ameland en bier.

We wilden het met BITTERZOET, maar na de pauze krijgen we het met Dr. Uggs: een volledige band. Drie gitaren, bas en drums. Hatsikidee. Weg is de hippe hopper. Weg is de studentensociëteitvibe: punkrock Dr. Uggs. Hoewel… Dr. Uggs is gewoon altijd Dr. Uggs, ook al heeft Kian zich omgekleed: T-shirt over een shirt met lange mouwen, floppy gympen, wijde broek: skaterboy. Een beetje zoals Metallica nog steeds Metallica is als ze een cover spelen van Thin Lizzy. Deze hele andere Dr. Uggs is toch helemaal hetzelfde. Overal schijt aan, veel energie en ook deze nieuwe Dr. Uggs heeft de zaal bij de strot en op de spreekwoordelijke stoelen.

Die puurheid komt ook terug in de band: twee van de bandleden, Giel (Net Dj nu gitarist) en Brnd (bass), zaten al met Kian in hun eerste band toen ze zestien waren. Gelijk doorpakkend op dat sentiment speelt Dr. Uggs het allereerste nummer van die eerste band, het enige nummer in het Engels en, zoals het heterojongetjes van zestien betaamt, gaat het over meisjes. Hoog sentiment. Maar de zaal valt een beetje stiller. Dat was allemaal onderdeel van het grote plan van Dr. Uggs en dus organiseert hij een moshpit.

Met veel enthousiasme gaat de helft van de zaal de uitdaging aan. Een jongedame krijgt met iets te veel enthousiasme een duw en vliegt tegen de vlakte. Wellicht haar laatste moshpit. Later gooit Kian een flesje water in haar richting. Ze krijgt het tegen haar hoofd. Zo'n avond...

Maar niet alleen voor haar, de avond is voor allen bijna voorbij. Met een toegift sluit Dr. Uggs de avond toepasselijk af met, hoe kan het ook anders, 'Het feest is al afgelopen voor het eigenljk begonnen is'. De zaal gaat nog een keer ultiem uit de plaat. Uit het niets zegt naast ons iemand met ver- en bewondering in haar stem: "Het is alsof je een heel mooi muzikaal auto-ongeluk ziet gebeuren."