Virtuoos Geese weet precies waar het mee bezig is Virtuoos Geese weet precies waar het mee bezig is

‘Like a sailor on a big green boat… you can be free and still come home.’ Cameron Winter zingt het alsof zijn kaken dichtgenaaid zijn, haast zonder te articuleren. Het haalt bij de Geese-sceptici het bloed onder de nagels vandaan, deze manier van zingen, zijn ogenschijnlijk afwezige blik erbij. Maar hier in Doornroosje Nijmegen, bij de eerste van twee Nederlandse shows na hun doorbraak met het album Getting Killed, zien we absoluut geen vage zwalker op het podium staan. Cameron Winter blijkt in zijn doodnormale grijze hoodie wel degelijk een van de meest trefzekere zangers van het moment, omgeven door een virtuoze band die precies weet wat–ie doet en waar je ruim een uur ademloos naar kunt staan kijken.

Het is ook bepaald geen betekenisloze zin, ‘you can be free and still come home’, uit ‘Au Pays Du Cocaine’, een van de meer kalme liedjes in het oeuvre van Geese. Het is een van de vele tekenen van de vrijheidsdrang die in zo'n beetje elk liedje van Geese zit. De teksten van de band worden vaak ongrijpbaar genoemd, maar tussen de surrealistische beelden tref je zo nu en dan een zin die iedereen begrijpt. Oh ja, wil je dat ik mijn belastingen betaal? ‘You're gonna have to nail me down!’, zingt Winter bijvoorbeeld in de wonderlijke uithaal die het liedje ‘Taxes’ openbreekt. De vuisten vooraan gaan massaal de lucht in als de band vol achter de frontman gaat staan. Op het spaarzaam verlichte balkon staan mensen met ontroering en bewondering te kijken naar deze band, die niet alleen veel dynamiek in een liedje legt, maar ook nog eens extra in een meeslepende set van vijf kwartier.

Geese is niet van gisteren. De band ontstond in de coronatijd in New York en bracht intussen al drie albums uit. Maar pas het laatste jaar ontstond er een cultus van bizarre proporties rond de band. Je kunt in New York geen hippe man met baard tegenkomen of hij begint over Geese. Geese is een manier om door het leven te stappen (geheel op je eigen voorwaarden), maar ook de ideale band voor ‘performative listening’: je kunt indruk maken door te beweren dat je deze ingewikkelde band begrijpt. Dat je de vreemde ritmes kunt volgen, dat je snapt wat Cameron Winter bedoelt als hij schreeuwt dat er een bom in zijn auto ligt. 

Goed, de naam van de frontman is vaak genoeg gevallen, Geese is een kwartet, met Emily Green op gitaar, Max Bassin op drums, Dominic Digesu op bas, live af en toe aangevuld met extra toetsen van Sam Revaz. In het kale openingsnummer ‘Husbands’ toont Bassin zich direct, met een inhouden en tegelijk splijtende rechts-linkse, terwijl Winter zich probeert te ontdoen van ‘a horse on my back’, een zware last die hem neerdrukt. Direct daarna schakelt de band door naar het overrompeld felle ‘Getting Killed’, waarin Emily Green mag laten horen wat een waanzinnige gitarist ze is (zowel in het subtiele als in de volle uithaal) en Digesu bast alsof hij achterna gezeten wordt. ‘I'm getting killed by a pretty good life’, klinkt Winter's conclusie na een avond waarin de stad hem opgevroten en weer uitgespuugd heeft. Mooi hoe in het lichtplan de belangrijkste schakelpunten in de liedjes zo geaccentueerd worden dat ze nog helderder binnen komen. Het voelt als een band die aan het jammen is, alsof de band op elk moment onverwachts af kan slaan, maar elke uithaal, elke drumfill zit precies waar hij moet zitten.

Als je Geese in een historische lijn moet plaatsen, zou je ergens moeten beginnen in het New York van de jaren zestig bij The Velvet Underground, en via Television en Talking Heads zou je belanden bij The Strokes. Bands die coolness en ambitie uitstraalden en de muziek een slinger naar voren gaven. Geese draagt sporen van al deze bands maar lijkt op geen van hen. Zelf refereert Winter in het episch lange ‘Long Island City Here I Come’ opvallend genoeg aan Charles ‘Buddy’ Holly. ‘You were there the day the music dies’, zingt Winter van achter de piano, verwijzend naar het vliegtuigongeluk waarin Holly met een aantal andere rockiconen stierf. ‘I will be there the day it dies again’. Hij stort zich vol overgave in de wervelwind van bas en drums, zoals iemand van 24 zich in het leven hoort te storten. En zoals de jonge stage diver die zijn kans grijpt en zacht landt.

‘Geese? Geese? I don't know’, zagen we Courtney Love op social media zeggen. Maar: ‘I'm Geese-curious’. Er zijn een hoop mensen die dat hebben met deze band. Vervreemd, afgestoten, dan weer gefascineerd, dan weer verward. De beste manier om het kwartje te laten vallen: ga deze band live zien!

Geese speelt 17 maart in Paradiso en in augustus op Lowlands.