DEADLETTER: ‘Leven en bestaan zijn twee heel verschillende dingen’ DEADLETTER: ‘Leven en bestaan zijn twee heel verschillende dingen’

Waar het vorige album Hysterical Strength voor de echte postpunknerd jaren op zich liet wachten, werd opvolger Existence Is Bliss een stuk sneller na het schrijfproces de wereld in geslingerd. ‘Ik vind het heel moeilijk om me op oude ideeën te blijven concentreren. Het is veel makkelijker om iets dat je recentelijk hebt gemaakt te waarderen,’ legt frontman Zac Lawrence uit. ‘Bij dit album heb ik het gevoel dat het veel beter weergeeft wie ik ben.’ Dat komt ook door de meer persoonlijke benadering van de plaat. ‘Ik heb ervoor gekozen om een hoop nare gebeurtenissen te accepteren, dat heeft me enorm beïnvloed als schrijver.’

Die introspectie vormt ook de kern van Existence Is Bliss. Tussen de donkere gitaren, stuwende drums en manische saxriffjes klinkt steeds dezelfde gedachte door: leven en bestaan zijn twee heel verschillende dingen. ‘Het is makkelijker om ervoor te kiezen om simpelweg te bestaan, maar we zijn hier niet voor altijd, je kunt het leven net zo goed bij de horens vatten en de confrontatie aangaan met wat je zorgen baart,’ vertelt Lawrence. 

In ‘Cheers!’ bezingt hij juist de neiging om die zorgen weg te drinken. ‘All but thoughts not believed in instead locked away like an Austrian family,’ zingt hij, een verwijzing naar de afschuwelijke Fritzl-zaak. ‘Ik heb voor zulke rauwe beelden gekozen om de dieptepunten die ik probeerde te bereiken te benadrukken,’ licht Lawrence toe. ‘Het is zeker niet opzettelijk provocerend. Ik wist eerst niet zeker of ik het moest gebruiken, maar toen dacht ik: als mijn instinct me die kant op stuurt, dan moet ik daarop vertrouwen.’

Lawrence is een echte boekenworm. Uit Russische klassiekers van Ivan Turgenev of Fyodor Dostoevsky putte hij al eerder inspiratie, en voor dit album bleek vooral het absurdisme van Albert Camus een belangrijke bron. Het is dan ook geen verrassing dat de frontman eerder overkomt als schrijver dan zanger. Dat blijkt ook uit zijn werkwijze. ‘Ik schrijf nooit songteksten bij de muziek. Die teksten zijn er altijd al voordat we met de nummers beginnen.’

En die teksten (precies passend in het clichébeeld van de literaire songwriter) staan allemaal handgeschreven in notitieboekjes. ‘Ik houd ze al bij sinds mijn veertiende. Ik heb er nu zo’n twaalf, en geen daarvan staat ergens gekopieerd.’ Terwijl hij het zegt, lijkt hij zich lachend te realiseren hoe riskant dat eigenlijk is. ‘In het vliegtuig denk ik soms: wat als we neerstorten? Wat moet ik dan in godsnaam met mijn boekjes? Mijn grootste zorg is dan dat mijn teksten nat worden.’

Ook op tour blijkt deze obsessie niet bepaald praktisch. ‘Als ik het hotel verlaat, denk ik altijd eerst aan m’n boekjes. Ze zijn eigenlijk belangrijker dan mijn paspoort,’ grijnst hij. ‘Daar kun je tenminste nog een noodversie van aanvragen’. Helemaal roekeloos is hij overigens niet. ‘Voorin staat dat als je het boekje vindt, dit mijn nummer is en dat ik je honderd pond geef als je het terugbrengt.’

Dat tourleven mag dan intens zijn en DEADLETTER mag inmiddels een naam voor zichzelf hebben gemaakt, de frontman heeft ook gewoon nog een dayjob. ‘Dat kan heel erg vreemd zijn. Voor sommige mensen ben ik een ster,’ zegt hij, terwijl hij het woord tussen aanhalingstekens zet. ‘Dan word je op een bepaalde manier behandeld en voel je dat mensen tegen je opkijken. Maar soms sta ik een paar dagen na de tour als tuinier bij mensen aan te kloppen om te vragen of ik hun wc mag gebruiken.’ Een bizar contrast, maar volgens Lawrence heeft het ook voordelen. ‘Ik denk dat het me met beide benen op de grond houdt en dat het me bescheiden maakt.’

Daarnaast kan het heggen knippen en gazons aanleggen hier en daar nog helpen met zijn songwriting. ‘Het geeft me op de een of andere manier inspiratie. Ik heb tijdens het tuinieren veel tijd om na te denken. Als ik denk aan alles wat ik zou kunnen doen naast muziek maken, is dit absoluut een van de beste opties.’ Aan echt schrijven komt hij op zulke dagen overigens niet toe. ‘Ik neem mijn notitieboekje niet mee,’ lacht hij. ‘Het is gewoon weer iets extra’s waar ik me zorgen over moet maken als het een kletsnatte dag is.’ Hoe kan het ook anders.

De realiteit van het muzikantenleven is nu eenmaal dat succes niet automatisch betekent dat je ervan kunt leven. ‘Het geeft een bepaalde druk als je omstandigheden zo zijn dat je nog niet genoeg geld verdient om ervan te leven,’ vertelt Lawrence. ‘Maar ik denk ook dat die druk kan helpen. Je kunt het je niet permitteren om maar wat aan te klooien. We hebben gewoon geen tijd om vijf jaar over een plaat na te denken.’ Het is te horen op Existence Is Bliss, een plaat die nog urgenter en volwassener klinkt dan het debuut en laat zien dat DEADLETTER inmiddels veel meer is dan een veelbelovende livesensatie.