Hypnotiserende hoogtepunten tijdens tweede Fuzz Club-dag Hypnotiserende hoogtepunten tijdens tweede Fuzz Club-dag

Verslag van Fuzz Club Eindhoven zaterdag met o.a. The Black Angels, The Limiñanas en The Oscillation

, Sjoerd Aarden & Remco Moonen-Emmerink

Na twee jaar is er weer een volwaardig psych festival in Eindhoven. Na drie edities Psych Lab is het nu het Fuzz Club Eindhoven festival dat in de Effenaar zal plaatsvinden. Veel van het concept is onveranderd: het beste van de psych- en krautscene met af en toe een garage band. 3voor12/Eindhoven doet verslag van het festival met in dit artikel dag 2.

De keuze van de organisatie om het programma wat later op de dag te laten beginnen en tot dieper in de nacht te trekken is voor veel bezoekers een zegen. Een goede gelegenheid om flink te feesten en uit te slapen. Liefhebbers die hun nest wat eerder hebben verlaten, kunnen twee interessante documentaires in het Stroomhuis aanschouwen, anderen kunnen rond vieren rustig naar de Effenaar koersen.

The Third Sound bijt het spits van deze tweede festivaldag af. De frontman van deze groep is geen onbekende bij de fanatiekelingen. Aan zijn naam zal dat overigens niet liggen, wel aan zijn gitaarkunsten, die gebruikte meneer Hakon Aðalsteinsson namelijk eerder in dienst van het IJslandse Singapore Sling en het legendarische Brian Jonestown Massacre. Frontman van laatstgenoemde groep, van wie het noemen van de naam zowaar overbodig is, was fan en werkte mee aan de laatste plaat, die deze middag centraal staat. Overeenkomsten zijn er, maar het blijkt wel dat de zon in IJsland minder hard schijnt dan in San Francisco. De vier zwartgeklede mannen spelen met beheerste blikken een duister potje psychrock onder begeleiding van Hakons monotone stemgeluid. Het geeft een kille, rock-‘n-rollachtige vibe. Misschien dat het dragen van een gigantische zonnebril in zo’n donkere ruimte daar stiekem ook wel aan bijdraagt. Een prima gelegenheid om rustig wakker te worden. (SA)

Want dat is bij de Zweden van Sekel wel anders. Voor wie het voorgaande te serieus in de oren klinkt, heeft de tweede zaal een flinke dosis opgefokte krautrock in de aanbieding. Vanaf de eerste noot is het duidelijk waar het hierom gaat: motorische ritmes omhelst door een bak ongepolijste ragherrie. En dat hoeft niet binnen de lijntjes. De vroege namiddag eist zijn tol met wat technische mankementen voor de gitaristen, maar met zo’n schel gitaargeluid als dat van deze jongens is het creëren van een perfecte sound toch niet meer dan een bijzaak. Aan het aantal knikkende hoofden is op te maken dat de jonge honden een goede beurt maken. En dat kan eigenlijk ook niet anders: het is besmettelijk, energiek en een ultieme wake-up-call voor een dag die nog zo’n 8 uur voortduurt. (SA)

Dead Vibrations

Wie het waagt om op tijd afscheid te nemen van het Italiaanse New Candys, kan zich nog binnen dringen in de bijna beruchte tweede zaal om de openingsklanken van 'On A Sunday Morning' te horen, afkomstig van het debuutalbum van het Zweedse Dead Vibrations. De galmende, etherische gitaarmelodieën in het intro zeggen alles over wat er de komende drie kwartier volgt: een heerlijke mix van psych en shoegaze die bij vlagen doet denken aan een band als Chapterhouse of het (uiterst ondergewaardeerde) debuutalbum van The Verve. De ene gitaareruptie volgt de andere en het staat als een huis. Ook het loeiharde volume zorgt ervoor dat afgeleid raken bijna onmogelijk is. Niets te klagen. (SA)

Dead Vibrations

Terug naar de grote zaal waar The Oscillation elk moment kan beginnen. De Britse groep rondom meesterbrein Demian Castellanos bracht eerder dit jaar een met synthesizers beladen spacerockplaat uit die twee nummers van tweeëntwintig en een halve minuut bevat. Perfect voor de ingeplande 45 minuten, zou je denken, maar die nieuwe plaat komt niet aan bod. Sterker nog, op het podium is geen toets te bekennen. Castellanos’ tremologitaar is vanavond de leidende factor en zorgt voor een hypnotiserend hoogtepunt van de dag. Ook de visuals, die al het hele weekend een lust voor het oog zijn, dragen daar sterk aan bij. Na volledig in trans te zijn geraakt door de bezwerende zangpartijen, volgt met het voorzichtig groovende ‘Telepathic Birdman' ook het eerste echte dansbare moment van de dag. Het zal niet de laatste zijn. (SA)

Als zesde band van de avond treedt het Deense Tales Of Murder And Dust aan om, met een laatste show voor een tijdje rust, het publiek te vermaken met oud en nieuw werk. De band is vanuit een heavy psych geluid, gaandeweg veranderd van koers naar een stijl die meer en meer aan post-rock doet denken. Zo ook deze show vanavond op Fuzz Club, waarbij ze rustig en mysterieus beginnen, gehuld in een cocon van blauw licht, om vervolgens in dynamiek steeds net even wat harder te spelen. Aan het einde van de set komt de euforie zelfs in de buurt van het geluidsniveau van Mogwai of een Swans light. De vrij introverte band doet overigens nauwelijks aan interactie met het publiek, een “Thanks A Lot” en een “This Is A New Song” is alles wat er aan conversatie wordt toegevoegd. De band moet het van de muziek hebben, en schiet daarin zeker niet tekort. Qua stage performance is Tales Of Murder And Dust een vrij statig geheel, maar mede dankzij de beweeglijke bassist, toch zeer vermakelijk om naar te kijken. (RM)

The Wands

Beginnend met een klein stukje mondharmonica dat doet denken aan Ennio Morricone’s L’uomo Dell Harmonica, barst deze typische jaren ’60 psychband helemaal los in een show waar niemand stil kan blijven staan. Toch klinken The Wands in het begin wat onwennig. Dat is an sich niet zo raar, daar ze bijna twee jaar niet opgetreden hebben. Speciaal voor Fuzz Club Eindhoven kwam de band voor one-time only weer een keer bij elkaar en dat deden ze niet onverdienstelijk. Zeker een hoogtepunt, terwijl we pas halverwege de dag zijn. (RM)

The Underground Youth

Tussen alle etherische en zweverige schouwspellen die op Fuzz Club te beleven zijn, vormt The Underground Youth toch wel een buitenbeentje binnen de line-up. De bedwelmende post-punk van de Duits-Engelse groep klinkt bij voorbaat duister, melancholisch en misschien zelfs wel vermoeiend, op een goede manier dan. Toch zorgt hun constante geflirt met psychedelica voor een volwaardige aansluiting binnen de scene. Dat wordt live alleen maar duidelijker. Vooral de ruimte die het gitaarspel krijgt zorgt voor een atmosferisch en opzwepend spektakel. Dat komt mede door het hoge tempo waarin de band hun repertoire erdoorheen jast. Joy Division-achtige kippenvelmomenten blijven echter ook niet uit. Neem de zwaarmoedige baspartij uit ‘Tokyo Blue’ of de wanhopige vocalen in ‘I Need You’. Die zwaarmoedigheid levert overigens niet in qua kracht, want The Undergound Youth zet hier een van de meer memorabele sets van het weekend neer. (SA)

Juju

Deze tweede dag van Fuzz Club Eindhoven lijkt louter hoogtepunten te kennen, want ook Juju, de band rond de Siciliaanse multi-instrumentalist Gioele Valenti, schaart zich gemakkelijk tot het beste wat je op het gebied van kraut-meets-afrobeat in dezer tijden kunt tegenkomen. De ritmesectie deed dan ook erg aan CAN denken, wat ook voort kan komen uit het shirt van de bassist. Vanaf de allereerste klanken zie je niemand in het publiek nog stil staan en verandert de kleine zaal voor heel even in een dampende dansclub, waarbij de muziek iedereen in extase vervult. De band houdt het tempo er gedurende de hele set goed in met lang opbouwende nummers waarbij de band de interesse steevast blijft vasthouden. (RM)

The Limiñanas

Op het hoofdpodium is het programma inmiddels zo’n twintig minuten uitgelopen wanneer het Franse The Limiñanas eindelijk kan beginnen. Dit zorgt meteen voor een goedgevuld podium met zeven muzikanten en een man achter op het podium op een stoel. Deze mysterieuze man blijkt een aardig potje te kunnen dansen op David Lynch-achtige wijze. Hiermee stijgt de performance van The Limiñanas automatisch een stukje in aanzien. Iets wat de band overigens niet nodig heeft om bij het publiek een swingende menigte los te krijgen. Even waant het publiek zich in de jaren ’60 waar Serge Gainsbourg als gast toetreedt bij The Velvet Underground. Thans, zo is de muziek van The Limiñanas aardig te omschrijven. Hier en daar voegt de band nog een vleugje garage en rammelende fuzz aan toe. Duidelijk de grootste favoriet van de dag, waarbij de hit ‘Shadow People’ van het gelijknamige album samen met de cover van ‘Them’s Gloria’ zorgen voor de hoogtepunten. (RM)

The Limiñanas

Bij GNOD vinden we een zeer welkom rustpunt. Voor de gelegenheid speelt de groep een geïmproviseerde ambientset met analoge synths, saxofoon en gitaar. Ten opzichte van alle andere bands valt het optreden van het gezelschap hier aardig buiten de comfortzone van het publiek. De zeer rustige ambientexperimenten worden niet zo gewaardeerd, waardoor de zaal helaas steeds leger loopt. Desalniettemin doet GNOD waar ze goed in zijn: minimalistische spanning opbouwen met grote klasse. (RM)

The Black Angels

Als één van de bekendste bands op het festival start The Black Angels met een repetitief psychwerk wat meteen uitmondt in een trippy geheel dat aanzet tot dansen. Ondanks de energie, het strakke spel en prachtige visuals komt de band nog niet echt overtuigend over. Waarschijnlijk speelt daar ook het late tijdstip én de voorgaande show van The Limiñanas in mee. Het publiek lijkt niet meer geboeid. Thans, tot het laatste deel van de set aanbreekt met de hit ‘Currency’ van hun nieuwste wapenfeit ‘Death Song’. Ineens is de interactie met het publiek weer volop aanwezig om te blijven boeien tot de slotnoot, alsmede een vaarwel met The Velvet Underground’s ‘Who Loves The Sun’. (RM)

The Black Angels

Veel bezoekers houden het na The Black Angels voor gezien. Want jong of oud, gezond of niet, zo’n weekend intensief bands kijken heeft impact op de voeten en onderrug. Dat beseffen de Portugezen van 10 000 Russos maar al te goed en zeker met een oplopende vertraging is er geen tijd te verliezen. Een snelle soundcheck en gaan. Met hun dronende krautrock bewijst de groep waarom zij eigenlijk perfect zijn voor het nachtprogramma. De sound is net iets donkerder, net iets schurender dan die van krautcollega’s als Beak> of Föllakzoid. Droge ritmes met daaromheen walsende gitaargolven. En de Suicide-achtige praatzang van drummer João Pimenta erbovenop. Tijdens het eindeloos voortdurende Karl Burns haalt gitarist Pedro Pestana zijn vingers van de snaren en buigt hij zich over zijn pedalen. De geluidsgolven worden vervangen door een alarmerende ruis die niet bepaald masserend voor de oren is. Gelukkig zingt Pimenta ons toe dat hij van iedereen in het publiek houdt. Een volwaardige catharsis blijft uit, maar de pijnlijke hakken konden even vergeten worden. (SA)

Slim van de organisatie om huisband RMFTM nog op zo’n laat tijdstip te plannen: met deze jongens weet je immers nooit wat er gaat komen en die nieuwsgierigheid wint het van het verlangen naar een warm bed. Tijdens hun releaseshow in het stroomhuis kwam de band met een intieme elektronicaset, maar tijdens hun laatste Effenaarbezoek, met Uit De Riolen, pakten ze flink uit met vier extra bandleden. Bovendien is de oplettende bezoeker op de hoogte van hun recente collaboratie-album met 10,000 Russos en festivalorganisator Casper Dee hintte ook al naar een verassing. Niets blijkt minder waar. De Portugezen maken geen terugkeer en de Eindhovenaren komen met een elektronische set gecentreerd rondom hun laatste plaat. Daar is overigens niets mis mee want deze band weet echt wel hoe ze hun acid metal op dit tijdstip moeten vertolken. De diehard bezoekers krijgen nog een laatste kans om helemaal op te gaan in de zware drones en verpulverende beats die de groep tot diep in de nacht afvuurt. Om vervolgens met een voldaan hart huiswaarts te keren van een prachtige eerste Fuzz Club-editie. (SA)

Gezien: The Black Angels, RMFTM, 10 000 Russos, GNOD, The Limiñanas, Juju, The Underground Youth, The Wands, Tales of Murder and Dust, The Oscillation, Dead Vibrations, New Candys, Sekel en The Third Sound op het Fuzz Club Eindhoven festival in de Effenaar op 25 augustus 2018

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Eindhoven