Low's verpletterend mooie album is 'negatief antwoord op deze negatieve tijd' Low's verpletterend mooie album is 'negatief antwoord op deze negatieve tijd'

Amerikaanse band over twijfelen in god en depressie die nooit weg gaat

, Robert Lagendijk

Double Negative, zo heet het twaalfde album van de Amerikaanse indierockband Low. Nog altijd is hun muziek breekbaar. Gitarist Alan Sparhawk: ‘Muziek is veerkrachtiger en vergevingsadgezinder dan taal.’

Double negative van Low zou wel eens het spannendste album van 2018 kunnen zijn. Want hoewel de perfecte samenzang van drumster Mimi Parker en haar echtgenoot, gitarist Alan Sparhawk, nog altijd als een strakgespannen koord het verbindende element is dat de luisteraar enig houvast biedt, blijft er ditmaal verder weinig over om je op te ­oriënteren. Alles om je heen lijkt verdwenen te zijn, behalve het koord waarop je balanceert. Ritmes verwaaien, synthesizerklanken sterven langzaam weg in hun eigen echo, en studioapparatuur waar een stekker aan zit knettert overstuurd de huiskamer in. Zelfs de stemmen van Parker en Sparhawk moeten vechten om boven het gekraak uit te komen. Voor de bijzondere productie tekende B.J. Burton, een oud­gediende van de band, die ditmaal echter meer bevoegdheden kreeg. Terecht, want de producer scoort tegenwoordig goed met zijn werk voor onder anderen James Blake en The Tallest Man on Earth en heeft altijd de sleutels van de studio van Bon Iver op zak. Sparhawk noemt Burton een dappere man met veel skills. Even was de zanger bang dat mensen Double Negative na één draaibeurt achter in de kast zouden zetten: leuk statement, succes met het volgende album. ‘Maar de reacties zijn tot dusver bijzonder positief.’

Voor wie Low – en dan vooral het echtpaar Parker en Sparhawk – niet kent, is de documentaire Low, You May Need a Murderer (David Kleijwegt, 2007) een aanrader. De kijker wordt meegenomen op een sfeervolle trip langs concertzalen, het gezinsleven komt aan bod – Parker en Sparhawk wonen in Duluth en met hun twee kinderen – evenals de plaatselijke kerk, maar bovenal biedt de documentaire een inkijkje in de donkere ziel van de niet ­bepaald spraak­zame Sparhawk, die op dat moment herstelt van een zware depressie waarbij waanideëen een rol speelden. 

(tekst gaat verder na de foto)

'Elke maand heb ik wel een paar donkere dagen'

Goedertierenheid
‘Als de filmcrew ook na 2007 was blijven filmen, zou je zien dat daarin niets is veranderd,’ vertelt Sparhawk nu. ‘Ik communiceer nog steeds liever via mijn muziek. Muziek is veerkrachtiger en vergevings­gezinder dan taal. Je zou verder zien dat onze kinderen opgroeien en dat we muziek blijven maken waarin we onze ervaringen met het leven vastleggen.’ Ook de godsdienst is gebleven. Voor mormoon Sparhawk staat vast dat slechts goedertierenheid een mogelijkheid biedt om het proces waarin de wereld zich bevindt te keren. ‘God stelt je in staat elk conflict op te lossen. Vriendelijkheid, vrede en rechtvaardigheid zijn de middelen die Hij je geeft om een betere wereld te creëren.’ Voor Sparhawk en Parker betekent dit kampeer­trips met lokale jongeren organiseren en concerten geven waarbij geld voor goede doelen opgehaald wordt.

Maar terwijl de twee zich inzetten voor de lokale gemeenschap, kampt Sparhawk nog altijd met depressies. ‘Het komt en het gaat. Elke maand heb ik wel een paar donkere dagen. Dan neemt een ander persoon mijn lichaam over. Alles voelt dan slecht en ik heb moeite te blijven functioneren. Het zijn gevaarlijke dagen voor mij. Het is de kunst om dagelijks op te staan en door te gaan. Gelukkig heb ik dan nog altijd de muziek. Het helpt om goede muziek te maken. Het ziet er waarschijnlijk treurig uit, maar ik voel mij beter als ik eenzaam in het donker zit, met mijn gitaar op schoot.’

(tekst gaat verder na de video)

Volkswagenbus
Al 25 jaar lang breekt het stel regelmatig uit de bubbel in Duluth door de wereld in te trekken en hun muziek te spelen. Dat hun publiek vooral bestaat uit mensen met minder vertrouwen in een god, begrijpt Sparhawk. ‘Ik twijfel zelf ook vaak over het bestaan van een god. Voor mij is religie een manier van kijken naar het leven waar ik zelf beter van word. Mijn publiek kan en wil ik niet in twijfel trekken, omdat ze niet geloven.’

Parker en Sparhawk kennen elkaar sinds hun negende. Zij liet zich vrij snel bekeren tot het geloof van Sparhawk, die zijn jeugd deels doorbracht in een Volkswagenbus en met zijn familie ‘langs de deuren’ ging om de blijde boodschap te verkondigen. Dat hij er later voor koos om met zijn Mimi in een tourbus vol instrumenten het land door te trekken, zagen zijn ouders aanvankelijk met lede ogen aan. ‘Ze waren een tijd lang bezorgd. Maar mijn vader was zelf ook muzikant en schreef liedjes. Uiteindelijk waren mijn ouders erg trots op wat wij doen. Vier jaar geleden overleed mijn vader. Het is eigenlijk zijn droom die wij waarmaken.’

Hoop
De vraag die bij band en producer vanaf het begin van de opnamesessies van Double Negative centraal stond was: wanneer wordt geluid muziek? Het album is daardoor eigenlijk een protestalbum geworden, vertelt Sparhawk. Een album met een bijzonder geluid, dat schippert tussen lawaai en liedjes. Sparhawk: ‘Maar er klinkt wel hoop in door. Dit is ons protest in het tijdperk-Trump. Sommige kunstenaars verkondigen hun mening op Facebook, andere verwerken hun haat in hun kunst. Maar we leven niet meer in de sixties. Toen kwam protest op de akoestische gitaar nog bij mensen binnen, nu niet meer. Nu komt alles op de grote stapel terecht. En wat is dan de taal die iedereen verstaat? Die is er niet, en dat is deprimerend. Double Negative is ons negatieve antwoord op deze negatieve tijd, in de hoop dat het iets positiefs oplevert.’

Maar al met al klaagt Sparhawk niet. ‘Ik tuinier graag en ik ben dan ook vaak in de tuin te vinden. Ik heb geweldige kinderen. Mijn dochter Hollis houdt van folk en indie en speelt zelf gitaar en mandoline. En ik heb een lieve vrouw die het met mij uithoudt.’

advertentie
Tags
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12