ESNS18: Dit was de vrijdag van Eurosonic 2018 ESNS18: Dit was de vrijdag van Eurosonic 2018

Met onder meer Superorganism, Jacob Banks, Pale Waves, Warhola, Agar Agar en Gruppo Di Pawlowski

, Ralph-Hermen Huiskamp, Timo Pisart, Fatma Yalgin, Cecile van Wijnsberge en Atze de Vrieze

Na twee dagen en nachten Eurosonic is de eindstreep in zicht. Het is vrijdag en we pompen nog eenmaal de banden op en gaan de stad in. Volg ons liveblog voor de laatste updates.

Eurosonic 2018

Eurosonic Noorderslag is het jaarlijkse showcasefestival in Groningen, waar de muziekindustrie vanuit heel Europa zich verzamelt om nieuw talent te spotten én ook al vast te leggen. Speelt een band zich in de kijker? Dan is de kans groot dat-ie in de zomer op alle festivals speelt. 

Eurosonic vindt 17 t/m 19 januari plaats in de hele binnenstad van Groningen, met bands uit heel Europa. Op Noorderslag – 20 januari in de Oosterpoort – spelen louter Nederlandse bands. 

3voor12 doet uitgebreid verslag van het festival met recensies, livesessies en uitzendingen op 3FM.

Gruppo Di Pawlowski: een absurdistische collage van lelijkheid

Hier suizen over-the-top-hardrockriffs in zevenkwartsmaat langs de oren, daar de allerlelijkste schelle en razendsnelle gitaarsolo's, even verderop een onmogelijke baspartij in een Zappa-esque compositie: wat is Gruppo Di Pawlowski toch een heerlijke collage van lelijkheid. Bandleider en Belgische semi-god Mauro Pawlowski zal het erom doen, hoor. Moest hij vaak in de schaduw staan van heren als Tom Barman en Tim Vanhamel, met zijn eigen groepje (en een album geproduceerd door Steve Albini!) is hij nu ongegeneerd de frontman. Hij speelt niet eens gitaar en heeft zijn handen vrij voor andere capriolen. ‘Jean Michel Jarre!’, schreeuwt hij tegen zijn synth-man. ‘Jean Michel Jarre!’ Dan weer huppelt hij jolig over het podium, dan weer zwalkt hij als een dronken Nick Cave heen en weer terwijl hij zijn armen in de lucht gooit. ‘I feel gooooooood! I feel gooooooooooooooood! I feel goooohoooooooohooooooooood!’ 

Wat zou al die lelijkheid toch te betekenen hebben? 
Al sla je me dood. Een soort post-moderne kritiek op spierballen-rock ‘n roll? Een supervirtuoze uitdaging voor zijn bandleden? Of gewoon lol trappen met weer eens een ander onstuimig projectje? Alles tegelijk? Middenin een orkaan van geluid duwt hij zijn neus tegen de klok aan de zijkant… telt de seconden… en opeens: ‘Stop maar, stop maar! We zijn professionals, en de tijd is om.’ Om vervolgens toch doodleuk nog een liedje te spelen. 'I feel gooooooood!' (TP)

Luister: Honest All Night 

Lorenzo Senni kennie komme

In die bovenzaal van Simplon wil nog wel eens wat bijzonders staan. Een paar jaar terug was er die legendarische Larry Gus show bijvoorbeeld, of die set van Pional. Dit jaar staat de Italiaan Lorenzo Senni er. Hij heeft een voorliefde voor trance. En dan vooral voor die breaks. In zo'n oude 90's rammer is dat het moment van euforie. Je weet immers dat er wordt opgebouwd naar een climax en de lasers zo weer vol aan gaan.

En dus CO2 kanonnen, lasers en wellicht nog wat danseressen in aluminiumfolie en met sportzonnebrillen?
Niet dus. Senni loopt van die breaks juist eindeloos, en ze gaan nergens heen. Het begint wat onwennig, omdat iedereen toch wacht tot die kick er weer in komt. Helemaal omdat Senni af en toe, tussen zijn rave moves door, met gespreide armen de Tiësto uithangt. Maar die kick die de opgebouwde verwachtingen inlost, blijft dus weg. En zo ontdek je opeens in die keihard stuiterende arpeggio's een enorme melancholie, alsof Steve Reich aan de haal is gegaan is met de catalogus van Armin van Buuren. Onverwachts prachtig. (RH)

Luister: The Shape Of Trance to Come

Het ongegeneerde ballengrijp-uurtje bij D/troit

Ken je dat, wanneer iemand een epileptische aanval krijgt, plots op de grond neervalt, en je even een seconde niet weet wat je moet doen? Oh ja, 112 bellen. Bij D/troit is het net zo. Het enige wat de zanger onder controle heeft is zijn stem, de rest van zijn lichaam staat geen seconde stil. De eerste paar nummers sta je met open mond te staren en is het een geval van "ik denk niet dat ik dit mag zien maar ik kijk toch". Oh ja, dansen.

Heel vaag dit?
Valt mee hoor. D/troit is het Deense antwoord op snoeiharde soul, en is vrij recht door zee. Met bongo's, baritonsaxen en andere blaasinstrumenten. Alles wat je van een plaat verwacht die de naam Soul Sound System draagt. Maar die frontman... Een vijf minuten-durende intro bij opkomst, verwisselde halverwege van overhemd, die binnen tien seconden weer zeiknat is, en droogneukt zijn microfoonstandaard alsof het zijn eerste vriendinnetje is. Op naar het grote succes? Wellicht, maar laat je kinderen thuis. (FY)

Kijk: Hurricane

 

Isaac Gracie weet de highlands naar het nuchtere Noorden te brengen

Een interessante verschijning, die Isaac Gracie. Halflang blond haar, een groot kruis om z'n nek en een seventies bloesje aan. Deze singer-songwriter heeft op deze vrijdagavond geen haast. Hij speelt voor een volle zaal maar geeft je het gevoel dat hij alleen voor jou zijn liedjes zingt.

Dus het slaat aan?
Het publiek deinst zachtjes mee op de trage liefdesliedjes, gezongen met ijle stem. Op momenten krijgt de band de zaal zo stil dat je een speld kunt horen vallen, en dat is knap zo laat op de avond. Met wat grapjes en flink wat geouwehoer tussen de nummers door weet hij de mensen aan het lachen te krijgen. Een lief en intiem huiskamer concert, maar als je nog lang niet van plan was te slapen, kun je deze best overslaan. (FY)

Luister: Reverie

Bij Lydmor kun je zo naar binnen kijken

De Deense Lydmor heeft zichzelf beklad met fluorescerende verf die je alleen ziet als ze haar blacklights aanzet. Het geeft een freaky effect, zeker met haar hoogblonde haar en ijzingwekkende grijns. Of is het een glimlach? Je weet het niet bij deze Lydmor. Die strepen op haar lichaam geven je ook zomaar het idee dat je recht haar lichaam in kan kijken. Liefde, haat, lust en verraad, het loopt bij Lydmor in elkaar over, gegoten in Fever Ray-achtige diepe elektronische liedjes. Ze vertelt ook hoe ze na een diepe crisis - alles om haar heen stortte inelkaar - naar Shanghai vertrok, voor onbepaalde tijd. Dat tekent Lydmor, een artiest die niet bij de pakken neer zit of haar publiek mee het zwarte gat in stuurt, maar ze wel een intense ervaring mee wil geven.

Dus zij maakt ook al van die langzame muziek?
In de eerste en beste helft van haar set wel. Daarna laat ze zich toch verleiden tot gejaagdere songs en een curieuze cover van Blurs ‘Girls & Boys’. Zeker geen slechte versie, maar wel een beetje een breuk met de flow van haar set. (AdV)

Luister: I Love You

Agar Agar wint de battle van de synthpop-acts

Het Franse Agar Agar heeft zo’n beetje het sufste ontstaansverhaal van alle bandbio’s hier op Eurosonic. Hou je vast: ze speelden voor het eerst op het afscheid van de bibliothecaris van hun universiteit. Dat moet dan wel een hele hippe bibliothecaris geweest zijn, want Agar Agar is de meest frisse, frivole synthpopband van dit festival. En dat zegt nogal wat, want synthesizers zijn op het moment nogal hip. Vooral de Scandinaviers zijn er dol op, maar deze Fransen hebben ook een mooie traditie om uit te putten, van spacey disco tot Laurent Garnierachtige French house, het is er allemaal in verwerkt. De eerste helft van de set is opvallend langzaam. Zangeres Clara blijkt een super sensuele en energieke frontvrouw die spot on zingt, terwijl naast haar Armand - ook een extreem knappe gast - met zijn modular de lijnen uitzet. Dan voeren ze langzaam maar zeker het tempo op, via een soort Factory Floor-vibe naar een nauwelijks bij te benen acid climax.

Is het heel lichtvoetig of juist een beetje donker?
Een beetje van beide. Het schurkt soms tegen het zoete verleidelijke aan, op andere momenten zoekt het duo de freak-grens op. Verrassend toffe act. (AdV)

Luister: Prettiest Virgin

God, red ons van Yungblud

NME, ooit de kingmaker van de indie scene, schreef afgelopen zomer 'We hebben de toekomst gezien, en die ziet eruit als Yungblud'. In het koffiedik ziet het Britse magazine een kolossale carrière voor de Noord-Engelse lad en zijn mix van Britpop, rap en punk. Dat zou nog wel eens waarheid kunnen worden, want Huize Maas is stampvol voor deze reddende engel van de indie. Maar als Yungblud de toekomst van de gitaarmuziek is, ga ik nu meteen stoppen met dit stukje schrijven en beginnen aan mijn sollicitatiebrief voor de AutoWeek. 

Het begint al met die openingstrack. '21st Century Liability' is een soort laffe swaffelversie van 'Killing In The Name', met raps waar Ed Sheeran zich nog voor zou generen. In de ene hand een megafoon, zodat hij zijn andere hand vrij heeft om in zijn kruis te grijpen. Een hooliganeske uitdrukking op zijn Disney-smoel. Politiesirenes. Alles om maar te zeggen: Yungblud is een hele, hele stoute jongen. Nou, ik geloof er geen zak van.

Sjeezes, gaat het wel?
Nee man, het gaat helemaal niet. Dit is de allernepste shit die ik ooit heb gezien, en toch zit de kans er dik in dat deze hansworst straks in de Lowlands Alpha aan zijn pik staat te trekken. Yungblud legt alle punktrucjes er zo dik bovenop dat het bijna grappig is. 'This is a song called "Anarchist"', alsjeblieft zeg. Zoeken ze nog redacteuren bij de VT Wonen? (CvW)

Kijk: I Love You, Will You Marry Me

Rapper Yxng Bane gebruikt Ed Sheeran als springplank

Dat Yxng Bane geldt als een van de grootste raptalenten van Engeland, lijkt in eerste instantie een raadsel. Ach ja, weer zo’n luie rapper die zijn backing track het werk laat doen. Maar dan komen de tunes, en even later krijgt de rapper zelf de smaak te pakken. De begin-twintiger uit Londen versnijdt moderne trap en Britse grime met dancehall, en daarmee grijpt hij terug op de aloude Brits-Jamaicaanse connectie. Veel van zijn tracks zijn redelijk loom, maar hij heeft ook een paar bangers in huis.

Deed ie die dancehallversie van ‘Shape Of You’ ook?
Natuurlijk, zijn claim to fame. En waarom ook niet, als je toch met hits aan het strooien bent, kun je beter de track waarmee je je naam vestigde er ook bij doen. Maar zijn beste track is het zeker niet, en muzikaal voelt ie toch als een vreemde eend. (AdV)

Luister: Rihanna

Bad Sounds: een confettiregen op het schoolplein

Wat klinkt er enthousiaster? Dat gillende schoolplein dat uit de sampler wordt getoverd, of die jubelende kopstemkoortjes van Bad Sounds zelf? Het is moeilijk kiezen. De Britse band speelt lekker eclectische pop, als Beck met een nog wat grotere voorliefde voor oldschool hiphop. Ja, en de ene zanger heeft niet voor niets een pin van Prince op z’n witte overall gestoken. De andere frontman springt al gauw op de rug van de ene, om vervolgens grinnikend over de vloer te rollen. En hopla, daar pakt een vrouw in het publiek zowaar een handvol confetti uit haar tasje, om zo naar voren te gooien.

Ah, de vrijdag rond middernacht, Groningen is wel klaar om te rellen?
Jazeker. Een gast roept na ieder liedje traditiegetrouw ‘Slayerrrrr!’, een ander kan maar niet ophouden over het broekpak. Op zich speelt Bad Sounds een onderhoudende soundtrack voor een feestje, maar de paar raps zijn net te houterig, de liedjes net te flauw. Behalve ‘Wages’, dan, echt een lekker liedje over contant geld dat het schopte tot de soundtrack van FIFA 18, met een leuk knipoogje naar John Travolta en Grease.

Luister: Wages

Keir wil te veel, te snel, en vergeet adem te halen

De stadsschouwburg als perfecte setting voor Bristolse act Keir: bombastisch, excentriek en elegant. Keir staat met vijf man zelfverzekerd op het podium, maar het is vooral de frontman die de show steelt.

Waar klinkt het dan naar?
De link met Nothing But Thieves is snel gelegd. Een hoge kopstem zorgt ervoor dat je maar twee keer hoeft te knipperen met je ogen en direct onder de indruk bent. Een krachtige stem die arena's kan vullen, maar soms helaas net iets teveel overschreeuwt. De verlegen glimlach die na iedere song iets te vroeg over zijn lippen krult maakt veel goed, maar er is nog veel werk aan de winkel. (FY)

Luister: Dont 'Need Anybody Else

Wachten tot het op zijn plek valt bij Chelou

Ken je die Bon Iver nummers waar zijn stem lijkt te verzuipen in bak galm?  De Brit Chelou heeft dat als basis genomen. Die galm. Zijn hele set is gebouwd op puur sound, liedjes zijn ondergeschikt.

Blijft dus weinig over?
Gek genoeg niet. Het is nog net te dun om een set lang te boeien, maar hij heeft echt iets te pakken. Terwijl zijn drummer zo af en toe ook wat electronica erbij pakt of de zaal vult met vogelgeluiden, speelt hij zelf gekke hooks op gitaar, zingt hij zweverig. De puzzelstukjes voor iets moois zijn er, ze zijn alleen nog niet helemaal op hun plek gevallen. (RH)

Luister: The Quiet

Roméo Elvis intrigeert, ook als je er geen fuck van verstaat

Wat een raar mannetje is de Brusselse Roméo Elvis eigenlijk, met z’n pluizige bakkenbaarden, z’n spillebeentjes en dat lange haar. Een hele atypische rapper, maar hij heeft een waanzinnige stembeheersing en hele eigenwijze flow: hij start mompelend en loom, om opeens op te schakelen en z’n Franse bars eruit te spugen. Dan weer lijzig zingend en vervolgens keihard schreeuwend. De beats van Le Motel zijn ook al zo wars van clichés: niet trappy of opgefokt, maar vol jazzy akkoorden en gekke belletjes. Zijn show is meer om verwonderd naar te kijken dan keihard op te gaan, maar eigenlijk is dat ook wel een verademing in de hiphopwereld anno 2018. 

Waar rapt hij eigenlijk over?
M’n Frans is helaas niet zo goed, dus de nuances ontgaan me een beetje. Maar op een gegeven moment brult hij om medicijnen, en terwijl hij op z’n hoofd slaat, tiert en vloekt hij over ‘puta puta puta puta puta!’ Maar verder: geen flauw idee. Knap is dat, een rapper waar je geen fuck van verstaat, die toch drie kwartier ontzettend weet te intrigeren. Bruxelles arrive! (TP)

Luister: Bruxelles Arrive

Is Superorganism dé hype-act van Eurosonic 2018?

De rij voor de Machinefabriek is in elk geval een goed argument voor. De tent staat vol muziekindustriefiguren die het mysterieuze fenomeen nu eens van dichtbij willen zien.

Een nevelig ontstaansverhaal over ontmoetingen op internetfora, een uitgebreide lichtshow met trippy visuals en een paar vrolijke knip-en-plakliedjes zorgden voor een heleboel buzz rondom Superorganism. Een internationale achtkoppige band met voorop een zeventienjarig Japans meisje.

Live zijn ze met z'n zessen, inclusief een vrolijk uitgedost en beglitterd achtergrondkoor van drie man. Ze staan tussen witte schermen waarop continu collagefilmpjes van satellieten, regenbogen, straatnaamborden en vreemde dieren worden geprojecteerd. Vervormde samples van stemmen, vogels en kwakende kikkers worden als confetti over alle liedjes gestrooid. Collagepop, vol effecten en ruis en catchy refreintjes.

Ja ja, maar is het ook leuk?
Superleuk! De dansjes, de gekleurde regenjassen, Orono als supercool stoïcijns middelpunt tussen alle gekte: je moet jezelf bedwingen om niet je eigen capuchon op te doen en op het podium te springen om mee te doen. Als het had gemogen van de eindredactie had ik deze recensie in alleen maar emojis geschreven. Oké, niet alle liedjes zijn klappers in de categorie 'Something For Your M.I.N.D' , en soms duren die vogelgeluiden tussen de nummers net effe te lang, maar het concept en een paar van die liedjes staan zo sterk, ze kunnen het hebben.  Superorganism = 🐸💖🦄🤡🍏👾(CvW)

Luister: Something For Your M.I.N.D

Vergeet bitcoins, zet je geld op de oude ziel van Jacob Banks

De rij is buiten meters lang, de sfeer binnen lichtjes energiek. Deze jonge Brit heeft heel 2017 al wenkbrauwen laten rijzen, en kan zich vanavond als kers op de taart nog meer in de kijker spelen. Jacob Banks heeft niet veel nodig: een groovy en uitstekend uitgevoerd baslijntje, een catchy gitaarrifje en wat 808 beats zijn meer dan voldoende. Hij draagt de show en vult de zaal met zijn warme stem. Otis Redding meets Gregory Porter, en dat voor een jongen van begin 20. 

Een nieuwe ster is geboren?
Er is weinig wat hij en zijn band nog fout kunnen doen. In zijn uptempo nummers doet Banks een voorzichtig dansje, tegelijkertijd komen de gevoelige ballads uit zijn tenen. En als hij klaar is met "all that depressing shit", doet hij een enorm fijne funky cover van Calvin Harris' 'Feels', die - oprecht - beter is dan het origineel. "I'm just having fun, I hope you don't mind," laat hij weten. En die lol werkt moeiteloos aanstekelijk. (FY)

Nummer: Unholy War

 

Pale Waves vindt er zelf ook geen bal aan

Matty Healy van The 1975 is een idool voor een hele hoop alto kids. Met die fanschare op zak is hij begonnen met een nieuwe manier van inkomsten genereren: hij scout bandjes, produceert hun platen en videoclips en geeft ze zo een flinke duw richting de spotlight. Pale Waves is een van zijn projectjes: twee gothic meiden en twee slungelige indiejongens die romantische gitaarliedjes maken à la, nou ja, The 1975. 'Television Romance' kreeg al flink wat airplay, daar openen ze de set mee.

Wow, de set openen met je grootste hit, is dat niet een beetje riskant?
Jawel, maar het maakt niks uit, want alle andere liedjes lijken er precies op. En stijlvast zijn is niet erg, maar als jouw geluid dan ook nog eens exact gekopieerd is van je geestelijk vader wordt het wel een probleem. En daarnaast is Pale Waves gewoon helemaal niet goed. Er lopen allerlei backing tracks mee voor drums, gitaren en zang (wederom, net als bij The 1975), maar desondanks zit zangeres Heather er geregeld finaal naast. En dan maken die gezichtsloze kerels ook nog eens fouten. Maar misschien wel het ergste: Pale Waves staat zich collectief dood te vervelen. Vier bleke koppies werken zich uitdrukkingsloos door de set heen. Als Matty echt de Simon Cowell van de gitaarpop wil worden, moet ie echt betere bands uit kiezen. (CvW)

Luister: Television Romance

 

Warhola op zijn best als ze te veel willen

Twee drummers, twee toetsenisten en een zanger met een Vlaams accent. En een stortvloed van ideeën waardoor de toch al aardig maximalistische indiepop nog veel verder uit zijn voegen barst. Vaak nog in het nummer zet de zanger van Warhola de galm vol open, schakelt ie naar kopstem, komt er nog een effect over en weer later mag de vocoder aan. Zelfs Frank Oceans hamstersound komt langs bij een stukje 'Slide'. Ondertussen leggen de twee toetsenisten er een gigantisch zoemende bas en glimmende synths onder, triggeren de drummers nog wat samples en komt er nog een tweede stem bij. Met weer een andere vervormer. Telkens weer bouwen ze een muur op waar je gemakkelijk een auto tegen kapot zou kunnen rijden.

Zit er nog wel een beetje lucht in?
Zeker wel. Er is natuurlijk een ballad, een ietwat springerig nummer, iets met misplaatste steeldrums. Maar gek genoeg zijn juist de liedjes waar ze eigenlijk veel te veel in proppen het best. Helemaal als ze voorzichtig een wat dystopische kant op gaan, en de kopstem een beetje inhouden. Op die momenten zie je Warhola best de volgende stadionvullende act uit België worden. Op de luchtige momenten toch echt niet. (RH)

Luister: Unravel

advertentie
Tags
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12