De 40 beste festivalshows van deze zomer De 40 beste festivalshows van deze zomer

Van Tame Impala tot Pauw, deze 40 optredens maakten de meeste indruk

, Redactie 3voor12

De 40 beste festivalshows van deze zomer

Van Tame Impala tot Pauw, deze 40 optredens maakten de meeste indruk

Redactie 3voor12 ,

Kijk naar buiten. De zomer is nu echt ten einde. En daarmee ook het seizoen van de buitenfestivals. Het minstens zo leuke clubseizoen rammelt aan de poort, maar eerst is het nog tijd voor een terugblik. Wat zijn nou uiteindelijk de shows die ons het meest zijn bijgebleven? Welke shows vielen tijdens het festival heel goed, maar zijn nu weggezakt? En welke shows hebben achteraf meer ingedrukt gemaakt dan we doorhadden? Dit zijn de beste veertig shows die wij deze zomer zagen. Vanavond vanaf 20u zullen Sander Hoogendoorn en Roosmarijn Reijmer op 3FM terugblikken op de festivalzomer.

1. Tame Impala op Lowlands
In 2013 stond Tame Impala nog op Lowlands na de geweldige plaat Lonerism. In de grote Altha-tent kwam de show, met dat lastig te mixen galmgeluid, niet helemaal over. Hoe anders is dat dit jaar. Kevin Parker wilde het publiek met zijn nieuwe elektronischer plaat Currents laten dansen, en dat doet Lowlands. Het klinkt deze keer fantastisch en een veel extraverter Tame Impala spat van het podium met psych-disco van topniveau.
Nog te zien: 29/1 Heineken Music Hall

2. Kendrick Lamar op Lowlands
Lange tijd zag het er naar uit dat Kendrick Lamar ons land aan zich voorbij liet gaan. En dat terwijl ie een van de meest tot de verbeelding sprekende albums van het jaar gemaakt heeft. Uiteindelijk hengelde Lowlands hem alsnog binnen, en met zijn super strakke band maakt Kendrick het totaal waar. Een van de belangrijkste stemmen uit de popmuziek, met een zeer overtuigende show.

3. Róisín Murphy op Down The Rabbit Hole
Wat een heerlijk chique verkleedfeestje geeft Róisín Murphy op Down The Rabbit Hole. Het ene moment met stijlvolle, beige jas, het volgende met gigantisch doodeng masker en dan weer met sexy jurkje. Muzikaal duikt ze geregeld de diepte in met groovende, elektronische disco, en zo weet ze de tent om te toveren tot een nachtclub waar sluitingstijd niet bestaat.
Nog te zien: 3voor12 Presenteert: 20/11 Klokgebouw

4. Roy Ayers op Dekmantel
Het was spannend of het optreden van de oude soulfunk legende goed zou uitpakken. Zou het techno-publiek het begrijpen? En zou de 74-jarige vibraphonist de energie nog wel hebben voor een optreden? Alle zorgen blijken al snel ongegrond. Samen met zijn band funkt hij met gemak alle jonge DJ’s naar huis, met onweerstaanbare spacegrooves. Hij danst zelfs, ondanks een versleten heup. De langgerekte uitvoering van Everybody Loves The Sunshine laat defenitief de zon doorbreken in het Amsterdamse Bos.
 

5. Skepta op Appelsap
Zelfs als je voor zijn optreden geen idee hebt wie Skepta is, krijg je al snel door dat er iets bijzonders gaat gebeuren. Werkelijk het hele publiek verdringt voor het kleine podium. Al vanaf opener That’s Not Me ontploft Appelsap, en het lijkt erop dat ook veel Britten hem naar Amsterdam zijn gevolgd om deze show te zien. Hij ziet het met glimlach aan, trekt ook Stormzy het podium op en geeft zijn broer J.M.E. uitgebreid de ruimte om tracks van diens album te doen. De lichtinstallatie van het podium trilt en schommelt vervaarlijk tijdens gegarandeerde afsluiter Shut Down. Niet alleen omdat Skepta zo tekeer gaat, maar ook omdat het hossende publiek een kleine aardbeving veroorzaakt in het Flevopark.

6. Jonny Greenwood & The London Contemporary Orchestra op Best Kept Secret
Slechts zelden staat Jonny Greenwood met zijn hedendaags klassieke muziek op de buitenfestivals, des te unieker is zijn show - op zondagochtend in de motregen - op Best Kept Secret. RADIOHEAD, staat er in dikke blokletters op zijn flightcase, voor de paar nozems die geen flauw idee hebben waar ze Greenwood van kunnen kennen. De show is prachtig, met dissonante, vervreemdende en spookachtige strijkers, eerder wringend en ontstemmend dan romantisch. 

7. Courtney Barnett op Lowlands
Er zijn van die shows waarbij je merkt dat er iets gebeurt in de tent, dat een artiest op punt van doorbreken staat. Bij slackerrockkoningin Courtney Barnett is dat het geval: haar nieuwe plaat Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit bereikte een veel breder publiek en werd alom bejubeld. Dus, laat het maar is zien, is de houding van het publiek nog de eerste paar nummers. Steeds wat meer bezoekers raken overtuigd, en bij het furieuze slot Pedestrian At Best verandert de India in één kolkende massa.

8. Weval op Pitch
Wie afgelopen zomer meer dan een festival bezocht heeft, kon moeilijk om Weval heen. Het duo stond werkelijk overal. Hun allergrootste show is die in een goedgevulde Gashouder tijdens Pitch. Zeker niet de makkelijkste locatie. Zoals altijd namen de twee de tijd om het publiek langzaam steeds dieper in hun lome housesound te trekken. Juist om het moment dat ze de genadeklap uitdelen gaat het mis. Hun apparatuur crasht. Terwijl het zweet van het plafond druipt houden ze het hoofd koel. Alsof ze al jaren meelopen. Reset, en gewoon weer verder bouwen. Ze komen er nog mee weg ook. Dan doe je het echt heel goed.

9. Fresku op Into The Great Wide Open
“Fresku huilebalk, niet huilen!” Dat staat op ’t bord dat een piepklein kindje op het Sportveld omhoog houdt voor de Eindhovense emo-rapper. Dankzij uitvallers en verschuivingen promoveerde Fresku - precies op het juiste moment - tot headliner van de ITGWO-zondag. Zijn album is net dat weekend uit, en ondanks stemproblemen gaf de man een bijzonder emotionerende show. Lachen geblazen bij Kreeft - inclusief giga-schaaldier op het podium -, brok in de keel bij Nooit Meer Terug en tranen met tuiten bij Alisha. Dé show van Into The Great Wide Open.
Nog te zien: o.a. 18/9 Metropool, 19/9 Bibelot, 25/9 Burgerweeshuis, 16/10 Hedon, 17/10 W2, 22/10 Helling, 23/10 Doornroosje, 30/10 Underground, 31/10 Simplon.

10. Robbie Williams op Pinkpop
Van te voren waren er nogal wat sceptici. Was het niet een beetje vergane glorie? Nee dus. Als een gepokt en gemazeld entertainer windt Williams Landgraaf om zijn vinger. Hit na hit, en, nou ja, nog meer hits na nog meer hits. Anderhalf uur lang maakt geen mens zich meer druk over credible of niet credible. Dit is zo’n type avond waar je met kids, je opa en oma, of met je beste vrienden schaamteloos alles meeblèrt. Zelfs als je de tekst niet kent. 60.000 man entertainen, zo doe je dat.
 

11. Oscar & The Wolf Down The Rabbit Hole
Max Colombie is het ultieme idool voor deze tijd, met zijn soulvolle stem, een gezicht als uit een meisjesboek en een hoop fijne sentimentele dansliedjes in zijn broekzak. Zwierend over het podium pakt krijgt hij keer op keer iedereen mee. Naast uitgelaten dames en heren die hun hartjesogen strak op het podium gericht houden, staan er ook opvallend veel stelletjes in het publiek elkaar verliefd aan te kijken. Ze hadden het allemaal ongetwijfeld al best gezellig, maar Oscar & The Wolf laat bij iedereen nog een extra vonkje overvliegen. Iedereen verliefd op elkaar, op Oscar en op de Wolf.
Nog te zien: 3VOOR12 Presenteert: 13/11 Heineken Music Hall 

12. Muse op Pinkpop
Het is een Pinkpop-act bij uitstek, een van de weinige bands die bij elke nieuwe plaat standaard ingevuld wordt op het wensenlijstje. Vooral in de beginjaren was een bezoek aan Landgraaf vaste prik, de laatste tour werd Pinkpop overgeslagen. Nu is de vijfde show een feit. Een beetje giechelig legt de zanger 'Madness' stil: de bas van Chris is ontstemd. Zoiets gebeurt Muse eigenlijk nooit. Technisch stijgt het trio ver boven de rest uit vandaag. Er is eigenlijk na Muse geen rockband opgestaan die op zo’n hoog niveau werkt als deze. Ook vandaag niet.
Nog te zien: 9/3 Ziggodome
 

13. Run The Jewels op Woo Hah!
Woo Hah! haalde dit jaar waarschijnlijk de sterkte hiphop-line-up op Nederlandse bodem ooit naar Tilburg. Er waren te veel topshows om op te noemen: grote naam Big Sean trok het meeste publiek. Maar bij topduo Run The Jewels spat het plezier én het engagement het meest van het podium: Killer Mike schudt de ene na de andere soepele move uit zijn corpulente lijf, en zaken als racistisch politiegeweld worden door hem en El-P nu eens echt aan de kaak gesteld in toptracks als Close Your Eyes (And Count To Fuck). 

14. John Coffey op Pinkpop
Natuurlijk was er dat biertje. De prachtige boog en de soepele slok die de werld over gingen als het coolste dat je ooit hebt gezien. De mensen op de eerste rijen hebben ook echt gezien wat er gebeurde, of toch in elk geval een klein beetje. Maar ook los daarvan deed punkband John Coffey uitstekende zaken op Pinkpop. Hun show was energiek en grappig, met als hoogtepunt twee enorme ballonkunstwerken die in een wall of death verslonden werden. 

 15. The Libertines op Best Kept Secret
Voor de beste Libertines-ervaring moet je naar het midden. Daar waar de handen omhoog gaan, waar af en toe een crowdsurfer naar beneden dwarrelt. De band speelt Death On The Stairs, en een jongen danst met zijn vriendin. Ze kan eigenlijk nauwelijks op haar benen staan, hij loodst haar tussen de grote mannenlijven door. En daar staan twee jongens met een volle baard, hun handen in elkaars nek. Oog in oog hobbelen ze door de moshpit heen. The Libertines zijn een band van mannenliefde en kameraadschap. Van samen in een microfoon zingen, en van achteloos een gitaar vangen die met een boog over de schouders gesmeten wordt.
De songtitels stonden al in de rij om gebruikt te worden als kop van de Libertines-recensie. What A Waster. What Became Of The Likely Lads. Maar het werd toch die andere: Pete en Carl zijn weer de ‘boys in the band’.

16. The Love Triangle op Lowlands
Wat een geweldige set draaien de drie Amsterdammers. Er is avontuur in overvloed maar het is altijd funky en warm. 'De house heeft er zojuist weer vijf jaar bijgekregen,' schreeuwt een danceveteraan in mijn oor. Hij heeft gelijk. Het is dankzij dit soort jongens dat de dance telkens nieuwe impulsen krijgt, spannend blijft. Het gouden uurtje zit ergens rond half vier, als een nog niet uitgebrachte John Talabot-remix van Jamie xx wordt gevolgd door Tame Impala’s 'Let It Happen'. Op zich al gedurfd, maar ze draaien hem bovendien helemaal. De volle acht minuten. Laat het maar gebeuren. Als daarna een 'Billie Jean'-edit, Mylo en Armand van Helden volgen, is het pleit definitief beslecht. De grijnzen op het podium worden breder, The Love Triangle heeft Lowlands in zijn zak. De telefoon zal komende tijd waarschijnlijk roodgloeiend staan.

17. Rico & Sticks Lowlands
Het publiek op Lowlands wordt dan wel jonger, maar zelfs de jongste kids weten echt wel wie Rico, Sticks, of zelfs Gekke Gerrit is. In een uur tijd gaan de twee Zwolse hiphop helden door hun hele carrière. Hun solowerk, de Fakkelbrigade, samenwerkingen als Great Minds, en nauturlijk komen ook de Opgezwolle-tracks langs. Het zis vooral dat oude werk dat de Alpha van voor naar achter op de kop zet. Dat ze nog een blik gasten opentrekken laat het publiek alleen maar harder zweten en springen. Uiteindelijk voelde een uur veel te kort, een veel groter compliment kan je niet krijgen.
Nog te zien: 18/3 Heineken Music Hall
 

18. Future Islands op Best Kept Secret
De beste festival-exit van het jaar komt op naam van Samuel T Herring van Future Islands. De frontman springt na het laatste nummer van hun uitstekende set van het podium rent naar de zijkant, komt tot de conclusie dat hij daar niet meer naar de backstage kon en bedenkt zich geen moment. Hij zet een plank tegen het hek, neemt een aanloop en springt er net zo soepel overheen als ie het uur ervoor zong en dansde. Een wildplasser blijft verbluft achter.  

19. Pharrell Williams op Pinkpop
Foo Fighters was natuurlijk de droomheadliner voor Pinkpop: dit festivalpubliek wil op deze spot gewoon raggende mannen met gitaren zien. Niks mis mee, natuurlijk. Het liep anders: Dave Grohl brak zijn been een paar dagen voor Pinkpop in Zweden en de Foos konden definitief komen. En zo krijgt het festival de gladde urbanshow van Pharrell als afsluiter, met danseressen als levende reclameborden voor zijn Adidaslijn. Maar één ding moet Pinkpop hem schoorvoetend nageven: wat een enorm aantal hits heeft die man.

20. King Gizzard Down The Rabbit Hole
Twee synchroon spelende drummers vooraan op het podium, een mondharmonica-baas, orgel, bas en drie gitaristen. De jongens gaan er vol overgave in. Een van de drummers roggelt in het publiek en wordt overmoedig: de eerste keer vangt hij het stokje nog, de tweede landt op de rug van zijn collegadrummer. Schitterend vindt hij het. De zanger-gitarist staat met de vuist op zijn gitaar te rammen en de tent gaat kapot op weer een bluesy Oh Sees-track. De frontman duikt even in het publiek voor een korte crowdsurf en de meisjes volgen: een goed teken. Dit had Down The Rabbit Hole even nodig, er zitten toch wat weinig opruiende, smerige bands aan de onderkant van het affiche. Voller en Fuzzier ging de tent voor het nachtprogramma nog niet los.

21. Savages op Into The Great Wide Open
Ze moeten er wel voor werken, de vier van Savages. Hun postpunk, die klinkt als jaren aan opgekropte agressie, paranoia, verveling, angstaanvallen en jeugdtrauma’s, is dan ook bijzonder heftig voor het normaliter oh-zo-gezellige Sportveld van Into The Great Wide Open. Uiteindelijk schudt zangeres Jehnny Beth het publiek wakker door twintigmaal “come closer” te commanderen en uiteindelijk al krijsend over de hoofden van het publiek te lopen, zich in de mensenmassa te laten vallen en over de menigte heen te rollen. Vanaf dat moment komt Savages zo dichtbij dat het pijn doet.

 22. The War on Drugs op Down the Rabbit Hole
The War On Drugs zijn nog veel beter geworden dan vorig jaar. Zowel de show op Le Guess Who?, Mayday als het optreden op Best Kept Secret worden vanavond ruimschoots overtroffen. Dit is bovendien het eerste optreden in de Hotot dat volledig zuiver klinkt, en dat met de toch niet makkelijk te mixen geluidsmuur van Granduciel en co. Vooral de frontman gaat helemaal los met zijn effecten en wie even door de lagen dromerige noise heen prikt ontdekt in elk nummer fraaie details. De fretloze baslijntjes in het kalme ‘Disappearing’ bijvoorbeeld, of de saxofoondrone in de overweldigende toegift ‘Your Love Is Calling My Name’. Vanaf nu mag het een zekerheid heten voor de middelgrote festivals van deze wereld: je kan The War On Drugs zorgeloos als hoofdact neerzetten. Whooeeew!

23. Hercules & The Love Affair Milkshake
Je kunt veel zeggen over Milkshake, maar veel écht noemenswaardige optredens zijn er niet. Op één na. Primetime reedt Hercules & Love Affair aan. De groep rond New Yorkse DJ Andy Butler brengt met twee vocale krachtpatsers ouderwetse house, die door het aanstekelijke enthousiasme en de kwaliteit van de songs nergens gedateerd voelt. Ze weten zelfs tijdens een wolkbreuk de meest fanatieke dansers aan het podium gekluisterd te houden. Terwijl de kitscherige discoblazers naar een hoogtepunt werken, gooit een jonge jongen in doorschijnend schooluniform al dansend zijn been in zijn nek. Nog eens, en nog eens, want elke keer beginnen de omstanders harder te joelen.

24. Four Tet op Dekmantel
De Brit begint zijn set met Lata Mangeshkar, de Bollywood-zangeres die ook zijn laatste album zegende met haar stem. De Brit is de laatste jaren uitgegroeid tot een vaste waarde in de dj-wereld, mede door zijn originele platenkeuze en zijn enorm muzikale sets. Vandaag bouwt hij zijn set geduldig op. Hij zet voor het eerst aan met een Holden-remix van Andre Kraml, scoort met zijn eigen Glassbeadgames en haalt zijn vaste truc uit: eerst de Nigeriaan William Onyeabor, direct erna die track van Daphni met een Onyeabor sample erin. Spannende platen, helemaal gecombineerd met grime, of zelfs een commerciële kraker van Pryda, een van Eric Prydz' aliassen. En alles voelt bovendien volstrekt logisch. Hoe dat kan? Waarschijnlijk is Four Tet de enige die je dat kan uitleggen. 

25. Afterpartees afterparty op ITGWO
Als je in je leven één show van de Afterpartees wil zien, dan is het deze: in de Bolder, op de laatste avond van ITGWO. Terwijl de gezinnetjes met kinderen alweer op de boot terug naar het vaste land zitten, persen de Limburgers er de langste setlist ooit uit. Met eigen nummers en steengoede covers, met gasten als Denvis en Mozes & The Firstborn, met het podiumdebuut van ITGWO-programmeur Johan Gijsen en de allereerste crowdsurf ooit voor Excelsior Recordings' Adriaan Pels.

26. Mura Masa op Pitch
De meest verfrissende act op Pitch is Mura Masa, een piepjonge Britse producer die tropische beats vermengt met future bass en poppy refrein. Zeg maar gerust: Cashmere Cat x Flume x James Blake. En dat blijkt hij ook nog eens uitstekend naar het podium te vertalen als liveact die zelf hyperactief alle lagen inspeelt: dan weer drummend, dan weer met een gek synthlijntje en dan weer met vervormde vocalen. Het piepjonge publiek gaat er opvallend hard op in een dampend hete Westerunie. 
Nog te zien: 30/10 Catch TivoliVredenburg.

27. New Wave op Appelsap
Hoe vaak deed New Wave Drank & Drugs precies live op Appelsap? We weten ’t niet meer precies, zo heerlijk chaotisch verliep de show in het Flevopark. Een zooitje ongeregeld, met al gauw een man of 15 op het podium weten we niet waar te kijken, maar juist daar gaat een gigantische kracht vanuit. We voelen de grond letterlijk onder de voeten trillen, zozeer is de show gaande. Het hoogtepunt? Een piepklein blond manneke, hoogstens een jaar of tien, dat álles woord voor woord meezingt, waar nodig de teksten druk ondersteunend met gebaren. Nee, de impact van New Wave is niet te onderschatten.
Nog te zien: o.a. 6/11 Effenaar, 13/11 Metropool, 26/11 Bibelot, 27/11 Gebouw T, 3/12 Oosterpoort, 4/12 Hedon, 17/12 TivoliVredenburg, 18/12 Patronaat 

28. DJ Koze op Voltt Loves Summer
Voltt voelde dit jaar een beetje als een schizofreen festival: de organisatie had overduidelijk zijn best gedaan om spannende namen als Tin Man en The Field in de kleinere tenten neer te zetten, maar het publiek kwam vooral voor de grote namen op het hoofdpodium. Ook DJ Koze kon niet rekenen op een volle tent, maar wat een geweldige set draaide de Duitser. Nog niet eerder deze zomer viel Jamie xx' Gosh zo lekker. 

29. Flying Lotus op Down The Rabbit Hole
De producer uit L.A. overtreft zichzelf op Down The Rabbit Hole: zijn show is visueel zo overweldigend dat het even duurde totdat je doorhebt wat hij allemaal aan het doen is. Niet dat dat überhaupt heel makkelijk te volgen is: in een soort gigantische doorzichtige speaker weeft hij bass, jazz en wat niet al aan elkaar, om er daarna uit te springen om een blokje Captain Murphy-tracks te rappen. Het breekt de hele show, en natuurlijk kan hij ook nog even vlaggen met zijn Kendrick Lamar-producties. En Queen, uiteraard.

30. Vince Staples op Woo Hah!
Van alle jonge, frisse Amerikaanse rappers op Woo Hah! maakt Vince Staples het meeste indruk. Eerder dit jaar bracht hij de ambitieuze dubbelaar Summertime '06 uit, het is pas zijn debuutalbum. Live toont hij zich in de gloeiend hete hal bovendien superenergiek. Het duurt dus niet lang tot Woo Hah! hard ging op de spannende beats van Loca of de harde gangsta van Get Paid. En tussen die tracks door ratelt hij in bijna hetzelfde tempo door, wat maar weinig reactie oplevert. "Verstaan jullie me eigenlijk wel?" ​
 

31. Caribou op Lowlands
Zo zie je wat een jaar kan doen: toen Caribou vorig jaar op Best Kept Secret stond, zijn nieuwe album vers in de winkels, was het allemaal nog wat flets. Nu niet. In tegendeel. Vooral het eerste deel is ongelofelijk meeslepend. De emotionele elektronische muziek van Dan Snaith wordt door vier man band helemaal live gebracht, met behoud van zijn dansvloercharme. Aan het eind van de set komen dan ook nog Can't Do Without You en Sun in een lange krautrockversie. 

32. Los Piranas op Into the Great Wide Open
Waarschijnlijk zijn er heel wat minder mensen in Nederland die ooit van Los Piranas gehoord hebben, dan dat er vrijdagavond laat bij het bospodium van ITGWO staan. De obscure Colombianen maken dan ook muziek waar je niet doorgeleerd voor hoeft te hebben, maar die wel goed weird en eigenwijs klinkt. Het leukste feestje van Vlieland.
 

33. Alabama Shakes op Down The Rabbit Hole
Het komt uit haar tenen. Elke keer weer zie je de halsaderen van Brittany Howard aanspannen bij de kreten die ze slaakt, de gilletjes die ze kirt en het gefluister dat daartussendoor komt. En haar ultieme strot komt keihard binnen op Down The Rabbit Hole. Ook de rest van soul/rock ’n roll-band Alabama Shakes is gegroeid als band, met die wat gelaagdere tweede plaat Sound & Color. Alleen jammer dat ze de hit Hold On overslaan en de grote tent nét een maatje te groot is.
Nog te zien: 3voor12 Presenteert: 7/11 Paradiso, 8/11 Oosterpoort, 17/11 013 

34. Ariel Pink op Best Kept Secret
Een van de meest curieuze figuren uit de Amerikaanse indierock is tegenwoordig een ervaren podiumdier, die zijn band kan sturen op een zeldzame balans: super chaotisch en toch gedreven en opzwepend. Zelf is ie wonderlijk om te zien, en zijn band zit ook nog eens vol met zeldzaam charismatische muzikanten. Een van de kleine verrassingen van Best Kept Secret.

35. Major Lazer op Lowlands
Lowlands maakte nogal wat verstokte oude Lowlands-gangers boos door Diplo en zijn vrienden het afsluitende slot in de Alpha aan te bieden. De muziek zou te plat zijn, Diplo zou slechts op play drukken, of het zou eigelijk niet eens als muziek door mogen gaan. Wie er bij is, op zondag van Lowlands, denkt er vast anders over. Los van smaak weet Major Lazer het aller, allerlaatste beetje energie uit de Lowlandsgangers te persen. Natuurlijk met hits, maar ook met de vreemdste breaks, de lompste bassen, en tegelijk briljante popmelodieën. En dan kregen we er nog een record hoeveelheid aan confetti, vlammenwerpers, danseressen, CO2-kanonnen, bij ook. En dan hebben we het nog niet eens over het leukste verrassingsoptreden van het weekend: Mr Polska en Ronnie Flex mochten even helemaal haussa wausa op de mainstage gaan.
Nog te zien: 3/10 Heineken Music Hall

36. Johannes Brecht op Studio Stekker
De producer uit Stuttgart nam tijdens de studioweek zijn nieuwe album op in Kytopia en primeurt het op Studio Stekker festival met een volledige liveband. Zelden zie je elektronische muziek zo perfect geïntegreerd met akoestische instrumenten. De warme technonummers worden perfect aan elkaar verweven, nergens valt de band stil. Het besef van tijd lijkt volkomen te verdwijnen. De ideale festivalact is geboren.  

37. Father John Misty op Lowlands
Is het nou een act of niet? Father John Misty is de pseudoniem van Joshua Tillman, die zich na een korte tijd als drummer van Fleet Foxes omtoverde tot de grootste rotzak van de folkrock. Maar is The Father een alter ego, of een personage, of is 'ie nou echt zo'n eikel als op het podium en in zijn songteksten? Hoe het ook zit, Tillman is een excentriekeling van de puurste soort, en ook nog eentje met mooie songs. Zijn show is een waar evenement, maar wel een evenement dat leuker is als je van te voren je huiswerk hebt gedaan. Als je zijn albums al hebt geluisterd en zijn teksten kent, geniet je dubbel van zijn sarcastische attitude en zijn uitgesproken performance. En als dat je allemaal niet aanspreekt, kun je maar beter alsnog blijven kijken om die sterke liedjes niet te missen.
Nog te zien: 5/3 Paradiso

38. Big Sean op Woo Hah!
Kanye-protegé Big Sean is van al die klinkende namen op de bill van Woo Hah! toch wel de grootste. Van voor tot achter staat de lange hal op de Tilburgse Spoorzone gevuld. Zijn geluid is net een tandje gladder en commerciëler dan gemiddeld op Woo Hah!, met af en toe een harde dancehallbeat puur voor het effect en glijers als One Man Can Change The World op het repertoire. Maar hij zingt hem fraai en de bangers (Blessed, I Don't Fuck With You) zijn gelukkig ook nooit ver weg.

39. Balthazar op Lowlands
De open podiumopstelling in zwart-wit met kleine stages aan weerszijden oogt slim. Door op die kleine podiumpjes te gaan staan kunnen accenten gelegd worden. Zonder veel apparatuur tussen publiek en band is beter zicht en een grotere aanraakbaarheid. Daar is over nagedacht, maar dat viel ook te verwachten door een land met een grote toneelreputatie. Het intro van de recente single 'Bunker' is extra mooi met violiste Patricia Vanneste in een glansrol. Haar meerwaarde ligt niet alleen op de bandfoto’s, maar ook op het muzikale vlak. Tokkelend op haar viool krijgt ze later de tent in trance. Oudere nummers uit de set komen er met verve uit: Balthazar rijpt. Het zou zonde zijn als deze uitstekende muzikanten voor eeuwig onder de radar moeten blijven. Nog een klein zetje, en ze zijn kaas-uit-het-vuistje. 
Nog te zien: 3VOOR12 Presenteert: 30/10 013, 1/11 Muziekgieterij, 3/11 Annabel, 4/11 Doornroosje, 6/12 De Oosterpoort, 7/12 Patronaat, 8/12 TivoliVredenburg

40. PAUW op Lowlands
De X-Ray op Lowlands wordt betoverd door Twentse de psychrockers. Het avontuurlijke 'Shambhala' wordt integraal uitgevoerd. Voor even wanen we ons in het mythische koninkrijk dat ze bezingen. Eigenlijk is acht minuten niet genoeg: dit nummer zou nog uren mogen duren. De visuals verdienen een eervolle vermelding: de psychedelisch gekleurde wolken vormen een goede gids bij de muzikale trip.

nu op 3voor12