Joost vult Ziggo Dome met moshpits en tranen Joost vult Ziggo Dome met moshpits en tranen

Zo'n vijftienduizend mensen omringen Joost vanavond: hij staat middenin de megazaal – en vrijwel de hele show in zijn uppie – op een rond podium met het publiek 360 graden om zich heen. Het is zijn allereerste Nederlandse zaal-optreden sinds het Songfestival in 2024, sinds zijn grote internationale doorbraak dus. AT5 postte vanmiddag al een extreem schattig filmpje over fans die uit Italië zijn overgevlogen, uit Polen, zelfs uit de VS, en mensen die Nederlands hebben geleerd. ‘Vibes hebben geen taalbarrière’, zegt een van hen. Akkoord!

Dus spreekt Joost vanavond een mengelmoes van Nederlands en Engels. ‘I’m gonna cry a lot tonight’, bekent hij al na openingsnummer ‘Ome Robert’ (met de iconische tekst: ‘Ik ben bezeten, net een stoel’). En na het direct verpletterende ‘Latin Gabber’: ‘I don’t know which language to speak.’ Dus wijst hij maar eens naar zijn shirt. Daarop staat: ‘Dutch hardcore Coachella artist’. Want jawel, wil hij nog maar eens trots benadrukken: JOOST KLEIN STAAT OP COACHELLA. Deze show is het begin van een internationale mega-tour die hem door Europa, Noord- én Zuid-Amerika zal brengen. ‘I’m going on a world tour speaking in my own language’, zegt-ie. ‘We’re writing history.’

En het album dat hij daarvoor heeft gemaakt (het op 1 januari verschenen Kleinkunst) staat inderdaad vol met vijftig smaken gabberkicks, happy hardcore en vrolijke rave-muziek. Het sluit aan op memey internationale types als horsegiirL (vandaag aanwezig als 3D-geanimeerd paardenpoppetje op de schermen) en MCR-T (van wie Joost samenwerking ‘Buurman uit Berlijn’ speelt), en op Nederlandse memetechno-vaandeldragers gladde paling en Vieze Asbak (met wie hij ‘Latin Gabber’ maakte). Een enkele keer worden die beats aangedikt met een portie meebrulrock, zoals in ‘Zonder Jou’ (op tape klinkt de keihard schreeuwende Anouk).

WILDE muziek, kortom, en als Joost vanavond één missie heeft, dan is het om de hele Ziggo Dome in een kolkende moshpit te veranderen. Of we met z’n allen alsjeblieft een rondje om hem heen willen gaan rennen in ‘Droom Groot’? Ehm, in zo’n grote mensenmassa is dat eigenlijk nauwelijks te doen, dus lopen de kleine glimmende koppies vooraan steeds roder aan en dreigen we bijna in de verdrukking te komen. Maar een moment later staan we alweer glimlachend heen en weer te hupsen in moshpit nummer 19. Die energie wordt nog eens onderstreept door Lyon Pol, de cameraman die fungeert als een soort bandlid en met fisheye-lens alles vanaf de eerste rij vastlegt, en met de moshpit-cams die overal de mayhem registreren.

Je zou wat kunnen mopperen op de spanningsboog, die kortweg van hard naar hard gaat. Het leidt ertoe dat het publiek op tweederde van de show al iets teveel kruit heeft verschoten en de terror-outro van ‘Friesenjung’ echt niet meer kan bijbenen. En die vele monologen tussendoor? Ze zijn soms behoorlijk verstrooid en iets te lang – en halen daardoor de vaart wat uit de show – maar zijn ook recht uit het hart.

En juist daardoor klinkt hier de euforie van een gewonnen Champions League-finale. De Ziggo Dome is vanaf de eerste tel een losgeslagen spreekkoor dat bezeten ‘JOOST KLEIN!!!’ scandeert bij elke pauze die er valt. En zo spreekt Joost hen ook toe, alsof we allemaal onderdeel zijn van hetzelfde team: ‘Dit hebben we met z’n allen gedaan!’

De show eindigt in de grootste catharsis mogelijk. Joost doet het outro van ‘Europapa’ terwijl hij zijn hoofd verstopt onder een Friesland-vlag. In tranen spreekt hij zijn overleden ouders toe. ‘Elke dag wens ik dat jullie zien wat ik heb gecreëerd, met de laptop die jullie me hebben gegeven, de microfoon die jullie me hebben gegeven.’ En dan richt hij zich tot het publiek: ‘Dit is voor iedereen die door een zware tijd gaat. Worstelt met ziekte. Verslaving. Ik ben er voor jullie. Ik zie jullie.’