Lézard danst de kopzorgen weg: ‘The party must go on!’ Lézard danst de kopzorgen weg: ‘The party must go on!’

‘Ken je dat verhaal van die Hongaarse extreemrechtse minister, die na een meeting van de EU-top op een queer seksfeest belandt, waar de politie binnenvalt en hij via de regenpijp vlucht?’, grinnikt Neil Claes (24).

De frontman van Lézard legt net uit welk beeld hij voor ogen had bij ‘Party In The US of E’, één van de vele schurende dancepunkliedjes op debuutalbum Que Se Passe-t-il. ‘Een decadent feest met alle hoge piefen van de EU,’ zo omschrijft hij dat beeld. ‘Ze kloppen elkaar op de borst: “Wat doen we het toch goed.”’ En ondertussen verbrokkelt Europa voor onze ogen. ‘Ik ben geboren in 2001: het internet was fresh, de wereld was best optimistisch gestemd, er werd gedroomd over een verenigd Europa. Maar die droom vergaat, zeker met de opkomst van Euroscepsisme en extreemrechts. Terwijl Amerika, Rusland en China alleen maar profijt hebben bij die verbrokkeling. Ik ben geen politieker, maar ik lees hier wel superveel over, en dat dit nu gebeurt? Dat maakt me supertriest. Wat betekent dit voor de toekomst en de generaties na ons?’

Tja, wat doe je dan als gedesillusioneerde Gen-Z-er? Ga je dan ’s nachts wakker liggen en eindeloos doomscrollen?? Of… stap je de dansvloer op, en dans je je de kopzorgen van je af? ‘Ik weet niet of het de BESTE manier is, maar… het is wel realistisch. Muziek is een manier om alles een plek te geven zonder defaitistisch te worden: the party must go on!’

Party, da’s het toverwoord bij hun dansbare electrorock en dancepunk, ‘een soort samenvatting van de voorbij eeuw popgeschiedenis,’ aldus Claessen. De belangrijkste referenties? De hoekige gitaren en de elektronische sounds en ironische praatzang van LCD Soundsystem, bijvoorbeeld, maar ook de no wave en artpunk van ESG en The Slits (niet toevallig grote inspiraties van LCD Soundsystem!). Het gouden discotijdperk van Nile Rodgers, zijn band Chic de eerste platen van Ecstacy. De zeroes electroclash van Chicks On Speed. En de smerige synths van landgenoten Soulwax waren óók belangrijke hoekstenen voor de Lézardsound. Om een plaat op te nemen bij DEEWEE, de studio van de Belgische grootmeesters? ‘Dat zou een droom zijn! We gaan ook een plaatje afleveren, het is niet zo ver van waar ik woon in Gent.’

Luister naar de teksten, en je hoort ook een heleboel referenties naar edgy én mainstream popgeschiedenis en popcultuur, zoals James Murphy en Chicks On Speed ook zo graag doen: van Miley Cyrus tot Coltrane en Ecstacy, van ‘Pump Up The Jam’ tot Lana Del Rey. ‘Ik vind het leuke grapjes, om de boel wat luchtiger te maken. Het is dystopische muziek over de ondergang van de maatschappij, maar… wel in een ironisch feestjasje.’

Lézard begon een paar jaar geleden tussen de schoolbanken van het Conservatorium van hent, waar iedereen ‘shy naast elkaar zat in de theorielessen’. Dat begon bij Neil, drummer Roel Delplancke en bassist Andreas Duchi, die begonnen als een soort hoekige gitaarband. Door de toevoeging van synthman Viktor de Greef werd Lézard juist een ‘tegenreactie op depressieve postpunkbands’, met de toevoeging van zangeres Myrthe Asta was de band compleet.

Liedjes ontstaan vaak vanuit grooves, die worden geworkshopped tijdens het spelen en touren totdat het publiek ‘helemaal uit zijn dak gaat,’ voor maximale dansbaarheid. En ook de dynamiek tussen de zangstemmen van Neil en Myrthe is doorslaggevend: op ‘Coltrane & Ecstacy’ kirt Myrthe als een dolfijn terwijl Neil zijn teksten manisch uitroept, en op het schurende Franstalige ‘Manifastique’ botsen hun vocalen tegen elkaar op, totdat Myrthe ze aan het einde van het liedje zowat uithoest. ‘We vinden het leuk om met archetypes te spelen: hoe moet een mannenstem klinken, hoe moet een vrouwenstem klinken? Juist leuk dat het vrolijk en quirky is, we wilden gewoon eens crazy doen.’

Dat is eigenlijk ook waar ‘Coltrane & Ecstacy’ over gaat. ‘Een soort piratenstation dat alternatieve muziek broadcast, zoals Coltrane en Ecstacy dus, maar in brede zin gaat het over je stem vinden, je stem gebruiken. ‘Connect to my station, open your mouth,’ zing ik. Het was één van de eerste liedjes die ik schreef voor deze plaat, en ook voor mij was dat een zoektocht: he ga ik mijn stem gebruiken? Ik probeer veel melodisch te roepen, in die tijd luisterde ik ook veel naar Crack Cloud.’ Hij grinnikt. Nu praat ik veel, omdat ik boven een dokterspraktijk woon en ze me in de wachtzaal horen roepen als ik de demo’s maak.’

Verder neemt Neil in die verraderlijk dansbare liedjes graag een outsiderpositie in. ‘Manifastique’ schreef hij bijvoorbeeld over zijn sidehustle als model, toen hij naar Parijs en Milaan Fashion Week en eigenlijk twee weken lang in de rij stond: voor de castings, de visagie, de casting. ‘Heel absurd is dat: je spreekt niemand, je verstaat niets want iedereen spreekt Frans. Iedereen maakt er een big deal van, maar… het is eigenlijk super nietszeggend allemaal. En best triest: veel van die jongens en meiden komen uit arme gezinnen, ze worden door een agency uit hu slechte achtergrond opeens naar die fashionsteden gehaald in de hoop dat ze een uitweg vinden. Maar die industry is heel brutal. Fucked up, vind ik.’

Person Of Consistency’ is dan weer een beschouwend liedje over online guru's, zoals de bekende vrouwen- en transhater Jordan Peterson, maar ook over ‘fitfluencers die onrealistische body goals promoten, en Andrew Tate, die als rolmodel voor jongens echt schade berokkent op de samenleving.’ En ‘Happy’ gaat over de schaduwkanten van het nachtleven. ‘Het gaat over het lang doortrekken van de nacht, zo'n gevoel van geforceerd geluk. En het gaan zoeken, maar niet vinden, waardoor je je uiteindelijk alleen maar slechter voelt. Ik weet niet… ik heb een periode gehad dat ik veel feesten, maar dat ligt nu wel achter me. Ik dans liever thuis, in de slaapkamer voor de spiegel. En op het podium, dat helpt me erdoorheen. Zeker in een band zitten: je hebt supergoede vrienen waarmee je op staat bent en avonturen meemaakt. Als ik daarmee mijn boontjes kan vinden, zou dat mijn leven een hele mooie kleur geven.’