VR18: Dit was de Vestrock zaterdag VR18: Dit was de Vestrock zaterdag

Met onder andere Millionaire, Therapy? en My Baby

, 3voor12 Zeeland

Lees hier ons verslag van de Vestrock zaterdag. Met een uit de voegen barstende kapel tijden Fleddy Melculy, een retestrakke Millionaire en het feestgewoel bij afsluiter Kraantje Pappie.

Kraantje Pappie

Kraantje Pappie had dit jaar de eer om het festival af te sluiten en maakt van Vestrock een grote feesttent. Bekijk hier ons fotoverslag.

 

Klik op 'open' voor het fotoverslag.

Therapy?

Groot was het verdriet niet toen Vestrock berichtte over het annuleren van hoofdact Di-rect. Zeker niet toen als vervanger Therapy? werd aangewezen. Goed, de band stond al eerder op Vestrock, maar met een nieuwe single en Europese tour is de band zeker actueel. Dat neemt niet weg dat we vooral hard gaan headbangen op de gouden oudjes van hun eerste albums.

Klik op 'open' om verder te lezen.

De band start vol gas met Joy Division-cover ‘Isolation’ en neemt dat gas niet meer terug. Moeten veel bands instructies geven hoe je een pit bouwt, het is bij Therapy? vanaf de eerste minuut zweten, duwen en springen. De band put uit 29 jaar ervaring, met veertien albums en vele hits, en krijgt het verdiende respect van het publiek.

Er is een rustpunt in het optreden. Megahit ‘Diane’ wordt akoestisch uitgevoerd, met de cello op tape, dat wel. Maar direct erna gaat het weer vol gas met de nieuwe single ‘Callow’. Het nieuwe nummer past perfect in de set en bewijst dat het nog geen oude mannen zijn, maar dat we nog veel kunnen verwachten.

Het feest gaat lekker los bij Stooges-cover ‘I Wanna Be Your Dog’. Maar de afsluitende songs van het klassieke album Troublegum maakt het feest compleet. Met ‘Nowhere’ en ‘Screamager’ sluiten het programma in de tent hoofdact-waardig af. De band beloofd een nieuw album en een tour door Nederland, laat ze maar komen!

Andre Joosse

MY BABY

Het Amsterdamse trio MY BABY is een echte festivalband. Broer en zus Cato en Joost van Dyck verzorgen respectievelijk zang/gitaar en drums en tweede gitarist Daniel Johnston vlogen ze in vanuit Nieuw Zeeland. MY BABY is een graag geziene gast op grote festivals zoals Down The Rabbit Hole, Pinkpop en Glastonbury. Als het zweet je schoenen in loopt en je zonnesteek op zijn hoogtepunt is dan wil je écht graag met een koud biertje naar de psychedelische show van MY BABY kijken. Vestrock is met wat miezerig weer niet de ideale plek voor dit scenario, maar MY BABY is nog steeds meer dan welkom.

Klik op 'open' om verder te lezen.

MY BABY brengt je al gelijk naar hogere sferen. Hun outfits bestaan uit capes, haarbanden, en andere hippiebenodigdheden. Zoals altijd rockt Cato glitterondergoed en een lange kimono. De band zet als eerste ‘Seeing Red’ in. Cato geeft al eerlijk toe dat we vanavond geen radionummertjes van drie nette minuten kunnen verwachten, ‘we like to build it up’. Ditzelfde geldt voor het tweede nummer ‘Remedy’, wat getransformeerd wordt tot een tranceachtige track. Hier staan drie kwaliteitsmuzikanten, in het bijzonder verdient Joost de drummer lof voor zijn kracht om het hele publiek te laten dansen en het tempo erin te houden. Bij MY BABY krijg je altijd wat je bestelt, en Vestrock heeft wel zin om enorm door te draaien op de oneindige stromen van Cato, Joost en Daniel.

“Zijn er nog Bob Dylan fans?” vraagt Cato en ze steekt haar vinger op. Er volgt een cover van ‘Masters of War’ die de band zich totaal eigen maakt. Toch is het hoogtepunt van de set het dansbare ‘Make a Hundred’ die feilloos overloopt in ‘Uprising’. ‘We zijn niet zo goed in korte nummers spelen’ verontschuldigt Cato aan het eind van de set, alsof we dat nog niet wisten. MY BABY hypnotiseert het publiek en mag heus de hele nacht doorspelen.

Joëlle Koorneef

Fleddy Melculy

Fleddy Melculy ken je van de hits ‘T-Shirt van Metallica’, ‘Geen Vlees Wel Vis’ of ‘Feestje In Uw Huisje’. Zijn geestige teksten en de bijbehorende snoeiharde muziek maakten Fleddy tot een van de meest populaire Belgische metalacts van nu. Het tweede album ‘De Kerk van Melculy’ verscheen in februari en Fleddy gaat gewoon verder waar hij gebleven was: de zalen en festivals platspelen, of dat nu Eurosonic, Paaspop, de Zwarte Cross, zijn eigen FleddyPalooza avonden zijn of vandaag op Vestrock: hard beuken en meedoen staat centraal. 

Klik op 'open' om verder te lezen.

Fleddy staat geprogrammeerd om 21.25 uur in de kleine Kapel. Zou het druk zijn? Yup, de kapel is letterlijk de kerk van Melculy vanavond. De techno boys en girls die bij dj Dutch Resistance nog plezier maakten op monotone techno, hebben het pand al verlaten, nu is het tijd voor metal! Je kunt het een uit de hand gelopen grap van de begeleidingsband van Urbanus (De Fanfaar) noemen, maar de muziek die staat! Van beukende hardcore tot supersnelle metal uit een heleboel subgenres. Dat in combinatie met humoristische teksten van de frontman die schreeuwt, zingt en grunt: het feestje van Fleddy is wel degelijk serieus te nemen. En om een feestje in uw huisje op te bouwen natuurlijk. Ze starten met 'Varken', midden in de rook. Daarna is aan het één ruk door knallen met hits van albums 'Helgië' en 'De Kerk Van Melculy'. Alle stoere mannen en een paar dappere meisjes bouwen de ene na de andere mosh pit, wall of death én wall of duck. De hekken lijken het te gaan begeven. Het gaat helemaal los, zweet druipt en ook zware jongens moeten weleens 'even leunen'. Zo mooi, Fleddy Melculy pakt metal clichés en gooit ze op een hoop met grappige teksten over online daten, internettrollen, haat voor jazz, knipperlichten en brood... Apu van de night shop komt weer even langs en gooit met Bifi worstjes. En natuurlijk gaat het op het allerlaatste eindje nog over Johnny's in T-shirts van Metallica.

Daniël Hereijgers

Blaudzun

'Blaudzun is verliefd op de vibe van Vestrock' schreef de PZC een aantal dagen geleden nog over Johannes Sigmund, oftewel Blaudzun. Als je de krant niet leest ken je de singer-songwriter vast wel van zijn vele bezoekjes aan De Wereld Draait Door of omdat ‘Promises of No Man’s Land’, hét nummer van de Olympische Winterspelen in 2014 was. Blaudzun staat al voor de derde keer op Vestrock en nu zijn nieuwe album '_UP_' uit is kunnen we een hoop nieuw werk verwachten. Blaudzun zegt hier intens gelukkig te zijn, zal het van hem af stralen?

Klik op 'open' om verder te lezen.

Johannes en zijn band zijn glinsterende verschijningen op het mainstage. Met zijn pailettenjasje en het glitterjurkje van zijn zangeres werken ze in op de ekster in ons die zich getrokken voelt tot glitters. Blaudzun speelt veel van de nieuwe plaat, met als eerste ‘islands_’. Na het nieuwe werk is daar het herkenbare ‘Elephants’, met een heerlijk trompetlijntje en genoeg uitnodigingen om mee te ‘oh oh oh’-en.

‘Between a Kiss and a Sorry Goodbye’ lijkt heel even een nieuwe festivalfavoriet te worden, maar het meezingen valt toch tegen. Tijdens ‘_hey now’ wilt Blaudzun een deal maken (‘het is goed zaken doen in Zeeland’): het publiek moet op elke ‘up’ omhoog springen. Dat lukt niet helemaal, maar toch resulteert het in aardig wat gespring en geklap. Als het gouden uur op hem valt zet Blaudzun ‘Promises of No Man’s Land’ in en gaat de zon ook onder op zijn setlist.

Millionaire

Natúúrlijk kan de terugkeer van Millionaire niet aan Vestrock voorbij gaan, dit festival combineert al jaren het beste uit Nederland en België. Frontman Tim Vanhamel wekte Millionaire vorig jaar weer tot leven, na een afwezigheid van meer dan tien jaar. De band bracht de geweldige plaat ‘Sciencing’ uit en liefhebbers uit de Lage Landen likten hun lippen af. Weer helemaal terug komt Millionaire op Vestrock warm draaien voor de festivalzomer met onder andere Rock Werchter en de Zwarte Cross in het verschiet. Of dat een beetje lukte?

Klik op 'open' om verder te lezen.

Het antwoord: een beetje, Vestrock bekijkt het vanaf een afstandje. Jammer, want wat Vanhamel en consorten brengen, is zeer de moeite waard. Ten eerste is Sjoerd Bruil de gitarist in deze bezetting. Bruil ken je misschien van bands als Black Cassette of Gruppo di Pawlowski. Ten tweede omdat Tim Vanhamel smijt op zijn gitaar, in de rondte zwaait en de gekste bekken trekt, terwijl zijn microfoon zijn stem vervormt. Vanhamel is bij de zuiderburen een alternatieve rockheld: hij zat op zijn zeventiende al bij het legendarische Evil Superstars, speelde kort bij dEUS, richtte Broken Glass Heroes mee op en had nog een heleboel zijprojecten bij The Hickey Underworld en laatst nog als gitarist bij Magnus. Dan zijn er nog de internationale connecties met Josh Homme, die het tweede Millionaire album ‘Paradisiac’ uit 2005 produceerde en met Vanhamel in de begintijd van Eagles Of Death Metal meespeelde. 

Het verleden is het verleden. Is Millionaire vandaag nog een beetje relevant? Absoluut, Millionaire is één van de hoogtepunten van de zaterdag, nu al. Op de plaat is het nieuwe werk van 'Sciencing' wat minder hard en meer volwassen. Op het podium blijven de relatieve rustpunten weg en drijft de muziek, zelfs het nieuwe werk, tussen zware stoner en freaky funky indierock met de o-zo typische Millionaire haakjes: slepend, jengelend of eigenlijk hypnotiserend. Vanhamels stem is vervormd en ook dat is typisch. Het valt extra op als zijn eigen mic even uitvalt in 'I'm Not Who You Think You Are' en hij verder zingt op de microfoon van de bassist. Het nummer is één van de hoogtepunten, samen met de oude knallers 'I'm on a High', een versie waar de dondergoden kippenvel van krijgen, en 'Champagne', dat langzaam ontkurkt wordt en ontaardt in een gitarenfinale met glamrock galmen, fantastisch. Tot slot houdt Vanhamel nog een semi-grappige monoloog over hoe alles beter was in de nineties en dat de kids van nu dat niet kunnen weten, om daarna nog een vlammende punkdemoon los te laten in de vorm van 'We Love the Kids'. 

Daniël Hereijgers

Big Bat

Spetterende psychobilly en rockabilly met een hoop live energie, versterkt met een big band van zes blazers: dat is Big Bat uit Breda. Een unieke combinatie van het vermaarde Batmobile en de blazers van Bosco, als dat geen feestje wordt in de grote tent van Vestrock dan weten wij het ook niet meer.

Klik op 'open' om verder te lezen.

‘Twee jaar geleden zijn we hier nog bijna geëlektrocuteerd,’ begint zanger en gitarist Jeroen Haamers de set. ‘Maar het is fijn om weer terug te zijn.’ Batmobile bestaat 35 jaar en speelde overal: van Europa tot Amerika en Azië tot Zuid-Amerika. Bosco bestaat bijna vijftien jaar en heeft ook een schat aan ervaring. Beide bands komen uit Breda. In 2016 speelden Jeroen Haamers, Eric Haamers en Johnny Zuidhof de drie van Batmobile daar voor het eerst met Daan Bogers en Bosco op het podium van Mezz en was Big Bat geboren. Batmobile bracht vorig jaar ook nog nieuw werk uit ‘Brand New Blisters’. 

Vanmiddag zien we drie oude rotten in hagelwitte pakken, Eric Haamers met kenmerkende cowboyhoed en staande bas met schedel bovenop. Ze geven een wervelende show, de blazers geven de songs een extra boost en kracht, het swingt als Pulp Fiction. De tent is dan niet helemaal vol, de rock ‘n roll met surf en psychobilly krijgt een warm ontvangst en veel applaus. Jeroen is het al snel te heet: ‘wij zeggen in Brabant “vuste werm”,’ trekt zijn jasje uit en maakt de knoopjes van zijn zwarte overhemd los. Het swingt! Eric en Johnny doen de stoere tweede stemmen in de refreinen, Jeroen stunt waar hij kan met zijn gitaar en Bosco geeft de swingende big band boost. De songs zijn niet te moeilijk, meezingbaar en heerlijk rock ‘n roll met doorstuwende drums, bas en gitaarlicks. Batmobile introduceerde rock ’n roll B-music door B-muzikanten, als een B-film doorspekt met humor en de horror, naakte vrouwen op de vluchten en lol maken en Big Bat is daar echt het verlengde van. Ze eindigen dan ook met twee Batmobile klassiekers.

Daniël Hereijgers

Sunstack Jones

Sunstack Jones bestaat min of meer sinds 2011. De vijf heren halen inspiratie uit Nirvana, The Verve en Buffalo Springfield, met als doel ‘de leegte te vullen die de break-up van je favoriete band achterliet’. Ze mogen in de Kapel laten zien hoe ze die leegte willen opvullen.

Klik op 'open' om verder te lezen.

Sunstack Jones heeft de programmering tegen zich. Ten eerste spelen ze rond etenstijd. Ten tweede speelt Millionaire om dezelfde tijd op de Mainstage. Het gevolg is een erg lege Kapel. Het publiek dat verzameld is zit of staat rustig te kijken naar de heren. Muzikaal gezien is het prima. Het is ook echt een greep naar bands als Nirvana en The Verve, tot en met de houding en looks van de vijf heren: ingetogen, relaxed en rustig.

Er zit alleen weinig variatie in de set, en de relaxte houding van Sunstack Jones houdt de aandacht niet vast. Het verloop is groot. Een meisje komt voorzichtig binnenlopen, staat eerst nog even te luisteren, maar eist dan de lege ruimte voor het podium op om even op gaan op de fijne tonen en wat danspasjes te doen. Drie nummers later loopt ze weer naar buiten. Het is kenmerkend voor het optreden.

Niek Joosse

Powder for Pigeons

Als je het van buiten hoort of gewoon om een of andere reden je ogen dicht hebt denk je dat er een vierkoppige band het podium staat te slopen, maar Powder for Pigeons heeft geen vier bandleden nodig. Ze slopen het podium met z’n tweeën, alsof het niets is. Een gitaar (met iets van twintig effectpedalen) en een drumstel met een flinke dosis girlpower is alles wat ze nodig hebben. Je zou het niet zeggen op het eerste gezicht.

Klik op 'open' om verder te lezen.

De gitarist en zanger van de band, Rhys, komt uit Australië, en de drumster Meike komt uit Duitsland, Het zou nog best wel eens kunnen dat ze door een tunnel door de kern van de aardbol zijn gekropen, want hun muziek klinkt als iets wat te heet en te lang in de oven heeft gestaan. Het is zo onvoorstelbaar ruig en hard, maar ook in compositie ijzersterk. Als je een dingetje hebt voor onregelmatige maatsoorten en maatwisselingen sta je ook helemaal op je plaats bij Powder for Pigeons.

En wat zijn ze ontzettend goede muzikanten. De gitarist speelt eigenlijk ook een soort bas op zijn zelfgemaakte gitaar en krijgt honderd verschillende geluiden uit één instrument. De drumster is bizar goed en speelt al die maatwisselingen er moeiteloos doorheen. Elke maat doet ze wel wat anders, en het klinkt altijd goed.

De band komt om muziek te maken, en niets anders. Ruimte voor applaus of stilstaan is er amper, ze zetten nummer na nummer in nog voor het laatste akkoord van het vorige nummer is uitgeklonken.

Laura Laman

Michelle David & The Gospel Sessions

Tegen het eind van de middag betreedt Michelle David & The Gospel Sessions de main stage. Een lekkere combinatie van soul, funk, rythm en blues muziek. Even iets anders dan de dikke bass die we al de hele middag horen.

Klik op 'open' om verder te lezen.

2017 was een zwaar jaar voor zangeres Michelle David, hier op Vestrock laat ze zien dat muziek de drijfveer is. Je voelt de passie en liefde waarmee de nummers worden gebracht. Het eerste album was een zoektocht van Onno Smit en Paul Willemsen naar de oorsprong van gospel. Het tweede album heeft meer soul van begin jaren vijftig en het derde album heeft inspiratie van de beginselen van funk en soul. Vandaag krijgen we een mengelmoes en het is heerlijk.

David heeft er duidelijk zin in: ‘Dankjewel schatjes!’ klinkt het na de opener ‘Soldier’. Het publiek beweegt al lekker mee op de muziek. Later in de set brengt de band ‘Give It to Him’. We kennen het allemaal wel, mensen die energie uit je trekken, David zegt hier op ‘Let it go, it’s not your problem.’ Een heerlijke afsluiter van de middag met hun versie van gospel gewikkeld in een deken van soul, blues, jazz en afrobeat.

Nicki van Popering

De Likt

'Het Rotterdams sloopbedrijf is terug!' jubelde de Vestrock website euforisch. Dat kan kloppen, want de vorige keer in 2016 was het een feestje met 'het liefdeskind van DJVT en de Rotterdamse New Kids' zoals onze schrijfster Kelly toen schreef. Dit jaar verscheen het tweede album ‘De Derde’ van het Rotterdamse drietal. Op de Vestrock mainstage mogen ze om half drie ‘s middags (!) weer eens laten zien wat ze bedoelen. Of het publiek los ging?

Klik op 'open' om verder te lezen.

Nou en of. Slopers? Check. Sfeermakers? Een nog grotere check. Al vanaf het eerste nummer en het 'jawel tijgers' van frontman Jordy Dijkshoorn is het prijs en warmt Hulst langzaam op met De Likt. Hij gaat crowdsurfen op 'Antwerpen', klimt op de schouders van 'grote broer' Immanuel Spoor, en de twee starten zo de hit 'Bloed Aan De Muur', lopend tussen het publiek. Ze ontvangen een voorzichtige bierdouche én krijgen de mensen vooraan aan het dansen. De hiphop en futuristische funk in de straat van De Jeugd Van Tegenwoordig en de Zuid-Afrikaanse rappers Jack Parow en Die Antwoord, met een vleugje Hausmagger bluf is brutaal, funky en scoort. Natuurlijk ontbreekt 'Ja Dat Bedoel Ik' niet. Maar het is niet alleen de Jordy show, zijn maten Giorgi Kuiper, op toetsen en met keytar solo's, en John van Beek maakten al in 2013 een brutale en rauwe indruk op de Nederlandse muziekkaart. Nog geen twee nummers verder doen zes jochies de klim-in-je-nek-truc al na bij 'Finidi George', waar ook rapper en zanger Afronaut weer komt meedoen, als haast volwaardig groepslid. 

De band is veelzijdig: 'Cocaine Cowboy', een van nummers van het tweede album 'De Derde' dat pas uitkwam, begint met een gedichtje van Jordy waarna een gitarist en toetsenist op orgel zich bij De Likt voegen. Het bluesy nummer is wat trager en haalt de vaart er wat uit, maar gelukkig hebben we met z'n allen net geleerd om keihard "Cowboy" mee te zingen in het refrein. De Likt ademt hiphop-show en zet de genre trucs goed in: Dijkshoorn crowdsurft, laat een paar honderd mensen zitten en weer opspringen, laat zich ronddragen bij het 'Slavink' gedicht, wat knalhard overgaat in de groovy single 'Zelf Doen' die deze week verscheen. Zelfs Giorgi crowdsurft, ondertussen de keytar spelend. De Likt heeft de flashy gouden speedo's niet meer nodig. Immanuel Spoor spoort aan het slot het publiek nog wat aan en vertelt over de grote show in de Maassilo op 19 oktober 'die al bijna uitverkocht is' en na hard brullen mag alle energie nog even op bij het rockende 'Breek Je Nek' en bijna-gabber 'Shag en Halve Liters'. Als allerlaatste krijgt het "meest onschuldige koppie" de nieuwste plaat, een schattig blond meisje met roze koptelefoon dat bijna de hele show op de schouders van haar mama vooraan heeft gestaan. Slopers, sfeermakers.

Daniël Hereijgers

Black Foxxes

In de aanloop naar de bekendmaking van de line-up postte de organisatie van Vestrock een wereldkaart om de bezoekers te laten gokken waar de grote namen dit jaar vandaan kwamen. Een van die locaties was Exeter. Daar komen Chris Martin (Coldplay) en Thom Yorke (Radiohead) vandaan, maar dat was zeer onwaarschijnlijk. Al snel komt de oplettende Vestrocker op Black Foxxes uit. De Britse band combineert indierock met een boze-tiener-emo/grunge vibe. Hun tweede album ‘Reiði’ werd dit jaar net zo goed ontvangen als het debuut ‘I’m Not Well’ (2016). Alhoevel Black Foxxes de perfecte Kapel-knallers waren geweest zijn ze daar helaas toch iets te groot voor en mogen ze nu de Tent afbreken.

Klik op 'open' om verder te lezen.

Het drietal opent met ‘Breathe’ van hun laatste album. Het duurde zestien uur voordat ze in Hulst aankwamen voor dit optreden, en ze geven toe dat ze wel een klein beetje moe zijn. Muzikaal is dat echter helemaal niet te horen, vooral zanger Mark Holley zet zijn strot open en slingert zijn gitaar in de rondte. Holley doet qua vocals een beetje denken aan Tyler Joseph van Twenty One Pilots. Met een aardig duwtje in de goede richting kan Black Foxxes zomaar in de smaak vallen bij het publiek van het populaire Nothing But Thieves. En Black Foxxes speelt live echt nog tien keer beter dan dat, dus waar wachten we nog op?

Tijdens de langzamere en kwetsbaardere stukken van de nummers lijkt het lastig te zijn om het publiek te boeien: het geroezemoes overstijgt de muziek. Vooraan staan een aantal echte fans, die ondanks de ruis in de tent elk woord meezingen en -schreeuwen. Er ontstaan geen pits en iedereen blijft braaf op zijn plekje staan, maar er komen vandaag nog wel genoeg kansen om hard te gaan. Black Foxxes was precies genoeg en stelde liefhebbers niet teleur.

Joëlle Koorneef

Cronin

Cronin is een Ierse folkrock band ontstaan uit The Aftermath, een redelijk succesvolle band in Ierland tien jaar geleden. Cronin leunt sterk op de classic rock waardoor herkenbare nummers ontstaan met catchy maar niet heel erg originele teksten. Ze worden qua sound vaak vergelijken met Nick Cave and the Bad Seeds. Wat meneer Cave hierover te zeggen heeft: ‘Ze klinken wel als mij, maar dan zuiver.’

Klik op 'open' om verder te lezen.

Cronin begint rustig, en bouwt rustig op. ‘This is the last slow song’, aldus zanger Michael Cronin vlak voor het derde nummer van de set, ‘Nelson Riddle’. Daarna gaat er inderdaad een tandje bij. Niet dat er ineens keihard wordt gegaan, maar gewoon relaxt rocken. Het doet vooral denken aan een net iets ruigere versie van Runrig (misschien gewoon de Ierse versie van Runrig?).

Dankzij de herkenbare sound is het moeilijk stil te blijven staan, maar voor écht los gaan is toch net wat meer herkenning nodig. Als het publiek de songteksten zou kunnen meezingen ben je klaar. Dat brengen ze heel slim door ‘Enjoy the Silence’ van Depeche Mode te coveren. Ineens staat iedereen mee te dansen en zingen. Het enthousiasme blijft hangen en er wordt meegeklapt met ‘All I Want is for You to Be Happy’, een oude van The Aftermath, de nieuwe single ‘The Lady in Red’ en met ‘In Loneliness Lives Love’. Zo zie je maar wat een goede setlist en een slim geplaatste cover kan betekenen.

Niek Joosse

Josylvio

Om 10 over 1 staat een horde tieners al klaar voor Josylvio. Een goed kwartier later komt hij rustig het podium op wandelen met zijn dj. De muziek gaat aan, de rapper rapt, en de tieners dansen. Hij gaat duidelijk voor een bepaald plaatje waar een specifieke doelgroep op af komt, en ze vinden het allemaal fantastisch. Hij is ook wel stoer hoor, met zijn trainingspak en zijn side-kick.

Klik op 'open' om verder te lezen.

De muziek van Josylvio bestaat uit Nederlandse rap met Arabische teksten erdoorheen. Daarnaast is er eigenlijk niet zo veel wat Josylvio onderscheidt van de gemiddelde Nederlandse rapper. Attitude is aanwezig, het plaatje gepoetst, de combinatie van politiek correcte strijder-teksten en teksten waarnaar de tienermeisjes die vooraan staan maar even niet naar moeten luisteren is tekenend, de muziek eenzijdig. Hij lijkt wel trots op het feit dat hij eigenlijk nooit serieus rapper wilde worden maar het toch per ongeluk is gaan doen. In zijn bio staat dat hij het op straat deed omdat hij het kon. En dat is te zien.

Laura Laman

The LVE

De Tent wordt op deze zaterdag gedoopt door The LVE, een zeskoppige formatie uit België. Met dit soort afkortingen is het altijd even gokken hoe je het uitspreekt, maar The LVE mist enkel een ‘o’. De band belooft met hun melancholische muziek een ode te brengen aan love. Vergelijkingen worden gemaakt met Eels, Wilco, en Arcade Fire, wat hopelijk het vroege publiek zal overtuigen om de Vestrock zaterdag goed te beginnen met The LVE.

Klik op 'open' om verder te lezen.

De band speelt fijne dreampop, wat niet te zwaar op de maag ligt na een avondje biertjes wegtikken. The LVE is daarom een prima act op dit tijdstip, maar dat betekent helaas wel dat nog niet iedereen zijn tent uitgerold is of überhaupt al in Hulst is. Het publiek knikt tevreden mee onder het genot van het eerste bakkie troost. ‘Come home and sleep’ zingen ze, en dat is na een nachtje op de camping best een mooi aanbod.

Soms lijkt de band erg afwachtend te zijn van zanger Gerrit Van Dyck, die in het midden van de opstelling staat. Als er na één van de laatste nummers wat verwarring in de groep ontstaat, grapt hij: ‘Ik ben de baas en ik wil dat er een kleine outro komt.’ Die outro is dan wel fijn, met mooie samenzang, maar het is toch even een ongemakkelijk momentje. The LVE sluit af met een liedje wat eigenlijk de perfecte opsomming van de set is. ‘I’m like a sad, sad song’ zingen ze, wat het thema wel beschrijft: knusse maar weemoedige muziek voor op de festivalochtend.

Joëlle Koorneef

Velosso

Een groepje trouwe fans is vroeg uit het nestje gekropen voor de opener van de dag: Velosso. In hun Velosso-t-shirtjes staan ze enthousiast vooraan. De rest van het veld is ook nog redelijk gevuld met vroege vogeltjes. Velosso begint de dag al op een aardig tempo: ze maken ons wakker met een fijn half uurtje rock ’n roll. Het ging eigenlijk precies zoals je van een eerste concertje op de vroege ochtend zou verwachten.

Klik op 'open' om verder te lezen.

Ze maken mooie muziek met z’n vieren op het podium: hun rock ’n roll is puur, hard in volume en instrumentatie, maar wel bescheiden in compositie en verschijning. De muziek van Velosso zou een prima moshpit kunnen loslaten, maar dan heb je wel een grotere hoeveelheid fans nodig, een flinke scheut energie erbij, en misschien iets van een zonnetje. Maar daarvan is geen sprake, dus blijft het bij een bescheiden sluimer concert.

Het valt zeker wel in de smaak bij de aanwezigen: iedereen luistert aandachtig en geniet van de band, want ze zijn ook echt goed. Ze zijn allemaal uit het juiste hout gesneden, en met elkaar vormen ze een krachtig geluid. Zet deze band een uurtje of twee later op het podium, en misschien breng je wel een lichte aardbeving teweeg.

Laura Laman

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Zeeland