Culture shock! Culture shock!

Festivalverslag: Voodoo To Go 2017

, Tekst: Felix ter Schegget | Foto's: Dorien Hein

Afgelopen weekend vond de tweede editie van het Voodoo To Go Festival plaats. Na de eerste editie in 2015 in het inmiddels ter ziele gegane podium voor wereldmuziek RASA werd een nieuwe locatie gevonden in TivoliVredenburg. Drie dagen lang speelt het festival zich af in de knusse Cloud Nine en het naastgelegen Club Nine. Het festival biedt in de eerste plaats een inwijding in de voodoo. De aandacht gaat daarbij zowel uit naar de aansluiting met moderne klanken als naar de eeuwenoude rituelen en ceremonies.

INITIATION

Een heftige drumsound komt ons al tegemoet als we vrijdag, de eerste dag van het festival, de trappen naar de Cloud Nine bestijgen. De Tambours Sacrés du Togo zijn al enige tijd bezig zich flink uit te leven op het belangrijkste instrument van voodoo: de drums. Een flinke cultuurschok voor de argeloze bezoeker die, na de vrijdagmiddagborrelsfeer op de begane grond en vervolgens acht grotendeels verlaten verdiepingen, gelijk geconfronteerd wordt met een stel extatische Togolozen die als in een trance op hun drums blijven rammen en rammen. Maar een veel grotere cultuurschok zou eigenlijk het besef moeten zijn dat voodoo alomtegenwoordig is in de populaire (muziek)cultuur. En dat is wat dit festival wil laten zien. Vandaar dat na deze misschien wat traditionele opening de focus al snel verlegd wordt naar hiphop, funk en dance.

Voodoo was lange tijd een “verborgen” cultuur. Veel mensen, ook blues-, jazz-, funk- en afrobeatliefhebbers kennen wel de Hollywoodclichés van naalden en poppetjes, maar weten niets van de enorme invloed van voodoo op hun geliefde muziekgenres. Men hing de voodooherkomst dan ook bepaald niet aan de grote klok. Maar er lijkt sprake van een kentering: nieuwe, jonge artiesten putten wederom rijkelijk uit - en wijzen daarbij trots en expliciet op - de voodootraditie.

Kuenta i Tambu

RECONNECTION

Dit zien we terug in het gevarieerde muziekprogramma van het festival, dat vooral mikt op de aansluiting met hedendaagse genres. Wel heeft de organisatie dit jaar veel pech: de Togo All-Stars kunnen niet komen wegens visa-problemen en Blitz the Ambassador niet wegens ziekte. Val Jeanty is vrijdagnacht wel aanwezig in the body, maar vanwege een lange vliegreis nog niet in spirit, waardoor haar geplande optreden verschuift naar zaterdagnacht. Voor de afzeggers zijn in allerijl twee uitstekende vervangers gevonden met Kuenta i Tambu en Anthony Josef, maar een beetje jammer blijft het wel.

Het vervangen van hiphopper Blitz door Anthony Josef heeft wel het gelukkige bijeffect dat het aantal genres op dit festival zich verder uitbreidt, want dit is spoken word over een stevig potje avant-jazz. De hiphop is nu alleen nog vertegenwoordigd door Akua Naru. De Amerikaanse wordt begeleid door een band met een drummer die erg zijn best doet om te klinken als Questlove van the Roots (en tevens drummer op D’Angelo’s album Voodoo!), waardoor de nummers een soort losse-maar-toch-strakke groove meekrijgen.

Deze tweede editie van het festival bevat opvallend veel elektronische dansmuziek. Kuenta i Tambu mixt Europese (90's-)house met de ritmes van Curaçao, wat het publiek in een feeststemming brengt. Nuno dos Santos draait een voodoo-geïnspireerde set. Het kan ons niet echt bekoren, maar een interessant experiment is het wel. Wellicht is het een idee om bij een volgende editie een andere grote naam uit de Nederlandse clubscene uit te nodigen? Meer bijzonder is de set van Haïtiaanse Val Jeanty die voodoo chants mixt met behoorlijk abstracte soundscapes en daar vervolgens live elektronisch getriggerde percussie aan toevoegt. “The spirit moves through my gear”, zegt ze over haar dj-decks. Apart. Ook vermeldenswaardig is de enorme dance battle die in de zaal begint en uiteindelijk op het podium wordt voortgezet.

Val Jeanty

CEREMONY

Het festival toont de rijkdom van voodoocultuur niet alleen door het muziekprogramma, maar ook met een expositie, films, seminars en een modeshow. Ook de aanwezigheid van bodypainter extraordinaire Serge Kponton, die diverse bezoekers en optredende artiesten voorziet van veves (religieuze symbolen bedoeld om geesten aan te roepen) draagt hieraan bij. “My goal is to show how strong and beautiful we all are”, vertelt hij in Club Nine op zaterdagmiddag tijdens een seminar over “de onbekende invloed van voodoo op populaire muziek”.

Afsluiten doet het festival op zondag met de afrofunk van Vaudou Game. Afrofunk is een wat ouder genre in vergelijking met de hiphop en dance van vrijdag en zaterdag, maar mag natuurlijk niet ontbreken op dit festival. Frontman en ceremoniemeester Peter Solo zweept zowel zijn strak gedrilde band als het publiek op. Dit is de act die het meest lijkt aan te slaan bij de bezoekers, waarvan wij er een aantal menen te herkennen als voormalig vaste bezoekers van RASA.

Vrijdag- en zaterdagnacht, als we de trappen weer afdalen wacht ons trouwens weer een nieuwe cultuurschok. Na langdurige onderdompeling in de voodoo valt het uitbundige gehos in de Biergarten op Plein 6 ons nogal rauw op het dak. De heftigheid van de overgang lijkt ons een overtuigend bewijs dat Festival Voodoo To Go in zijn missie geslaagd is.

Vaudou Game

Gezien: Voodoo To Go Festival, vrijdag 15 september t/m zondag 17 september 2017 @ TivoliVredenburg, Cloud Nine & Club Nine. 

nu op 3voor12