Niets is zo goed als een snoeiharde band om de zaterdagavond mee te beginnen. Het is vooral erg vet dat deze ook nog eens van Nederlandse bodem komt. Dit viertal brengt doommetal met post-sludge invloeden, inclusief nihilistische lyrics in je moerstaal.
Afgrond is de meester in anticipatie op deze avond. Een kalmte om tot bedaring te komen, spanning wekken met het opbouwen van instrumenten, om vervolgens totaal het roer los te gooien met snoeiharde gitaarriffs en drumpartijen die inslaan als een bom. Door deze afwisseling komen de ‘breakdowns’ hard aan. Nummers vloeien mateloos door elkaar, wat een hypnotiserende werking heeft. Op momenten lijken vocalen en instrumenten samen te smelten en de set tot een geheel te brengen. Veel publieksinteractie is er niet, maar bij een band met een aanwezigheid als deze is dat echt niet nodig.
Op het eerste gezicht zou je niet kunnen horen dat deze band ook in het Nederlands zingt, maar tussen het wrede gegrom van hun frontman kan men nog zeker wat Nederlandse woorden herkennen. Dit zijn trouwens vocals waar je u tegen zegt en deze frontman doet dat zonder moeite met een biertje in de hand.
Achter de band hangt een backdrop met visuele elementen, waarin vooral Rorschach-achtige beelden te zien zijn. In combinatie met overtollig gebruik van Resistor’s rookmachine zorgen deze voor een goed contrast met de muzikanten, die als het ware recht uit de hel lijken te komen. Ja, dit viertal is een echte sfeermaker. De sfeer van wanhoop.