Sexy, stout en safe Sexy, stout en safe

De eerste RaveTheef editie vindt, natuurlijk, plaats in de Wibar. Lights out, revolution! Als we rond middernacht aankomen in de waterkoude (het feest begon om 23 uur), komen van alle kanten fietsers richting De Wibar. Alsof een pot honing in het mierennest is gezet. Tel daarbij de grote hoeveelheid fietsen die er al staan, en we weten dat het met de opkomst wel snor zit.

Bij de deur aangekomen contrasteert de grauwgrijze omgeving van het industrieterrein prettig met de lange, prachtige verschijning die Mathias heet. Hij is gekleed in een lange suikerspinroze, openhangende en pluizige jas, ogenschijnlijk gemaakt van wat in een vorig leven een vervilt beddensprei was. Onder de jas een blote buik, een faux leren broek. Op Mathias' hoofd een felroze Mad Hatter-hoed met faux pauwenveren. In één woord: Wow!

Bij het zien van ons 3voor12-t-shirt neemt Mathias ons aan het handje, langs een dame met een groene ledlamp in schemerlampvorm. Ze zwaait ons door als een toverfee met haar stokje en zegt: "3voor12 krijgt hier altijd groen licht." Dan, naroepend: "Dat wil ik wel in het artikel!" We nemen het in overweging.

Als een grote vriendelijke reus loodst Mathias ons door de deinende massa. Wormend door bewegende silhouetten volgen we de roze Mad Hatter, zoals Alice het konijn volgde. Voor ons rijst de containermuur op, met twee kamers waarin dansers erotisch en ritmisch een paal tot danspartner nemen; de een nog meer gymnastisch dan de ander. Voor de containers de dj-booth waar dj CERA, b2b met dj Heather Jerome, de massa aan de teugels heeft. Maar wij gaan door, door naar achter: backstage.

Backstage is het een vrolijk chaotische toestand. Mensen lopen halfbloot door elkaar, sommigen met hondenmaskers. Hier valt Odette op vanwege de relatieve serene rust die rond haar hangt. Als floormanager van de Ravetheefjes heet ze ons welkom met de professionele kalmte die het anderen mogelijk maakt om dartelend te functioneren in de vrolijke chaos die een feest nu eenmaal is.

Backstage lopen meer vogels met uitzonderlijk pluimage. De mensen van Kaleido, een queer groep performers uit Amsterdam, dragen fluorescerende puppy masks, verder getooid in riempjes, hier en daar wat latex en een panterprint. Een van de dansers heeft een wardrobe malfunction: het korset zit onverbiddelijk vast. Waar paniek de kop op lijkt te steken, verschijnt Odette. Rust brengt ze, en ook een knooptovenaar die de knoop weet te ontrafelen.

De situatie nu onder controle, loopt Odette de zaal in met de kalmte van een CEO die een aandeelhoudersvergadering ingaat om een recorddividend aan te kondigen: she's got this. Onwillekeurig denken we dat C-suites leuker zouden zijn met outfits als de hare: een glitter bodystocking, netkousen met patroon en daaronder fors gehakte laarsjes.

Sowieso heeft iedereen van de organisatie hun sexy-ik uit de kledingkast getoverd. De mensen van het awareness team zijn herkenbaar aan paarse bandanas. Berend, met bandana op het hoofd, een donkerzilver glanzend mouwloos shirt op een faux leren broek: "Zo kunnen we ook leden van het awareness team onszelf uitdrukken zoals we willen en toch duidelijk floor angel zijn."

Mensen kunnen het awareness team terecht voor elke emotie waar ze maar mee worstelen. Dat kan over iemand gaan die net even iets te dichtbij danst, of over een "even niet lekker in je vel zitten op het moment". Berend zegt het met een oprechtheid, met glanzende ogen, die ons weemoedig doen afvragen waarom wij nooit een Berend hadden als we weer eens door onze emotionele hoefjes zakten op een rave. Het voelt lief op een veilige manier. Precies wat de organisatie nastreeft.

Op een gemiddeld feest wil het publiek zich vaak verspreiden over de dansvloer als een coronapicknick: met een meter afstand. Hier heeft de dj echter magnetische krachten en dus neemt de dichtheid mensen toe naarmate je dichter bij de booth komt. Die booth is gelijkvloers en dus ziet dj BECCC enkel halve bovenlichamen en smekende, aandacht vragende gezichten. BECCC heeft de dj-groupies aan een onzichtbaar elastiek. Groupies bewegen als marionetten op haar commando. Preluderend op een muziekexplosie beweegt ze haar hand langzaam naar achter, als een veer die aanspant. Wanneer haar hand, de gespannen veer, losschiet naar voren, omarmen de speakers ons met een auditief hoogtepunt, de dj-groupies achterlatend in een extase die doet denken aan peyotegebruik.

Met de deuren dicht loopt niet alleen de temperatuur op: de zaal vult zich ook verder met rook. De laserlichten gaan aan, snijden als Jedi-sabels door de rook. In haar kinky outfit met jarretels mixt dj BECC moeiteloos houseclassics met strakke riff-beats om dan achteloos Texas' 'Inner Smile' erdoor te mixen. Door slim, poppy, zang door de beukende beats te mixen, maakt BECCC het net iets makkelijker en warmer op de dansvloer. BECCC bedwelmt haar publiek als een ware muziek sjamaan.

De luiken gaan weer open en de dansers kunnen rekenen op aanmoedigend geloei uit de amorfe massa. Als een tenniswedstrijd slaan de moves van de dansers op de zaal, die haar energie gul teruggooit en de dansers verder uitdaagt; steeds opzwepender en meer kinky. Joelen, paaldansende puppy’s en dj BECCC geeft de carrousel waar ze ons in heeft een extra slinger. We spinnen!

Sexy en stout was de aankondiging. Naarmate de avond vordert en de temperatuur oploopt, blijken mensen de kat uit de boom te hebben gekeken. T-shirts gaan voorzichtig uit. Strakkere shirts, kanten topjes, zelfs lingerie en tuigjes komen eronder vandaan. Raar genoeg, op een queer feest, toont de dansvloer vooral zoenende jongen-meisje-koppeltjes. Zijn de queers in de donkere ruimte?

Als journalist voelen we ons wel vaker op de grens tussen journalistiek en voyeur. Met het notitieblok de darkroom ingaand, voelt die grens wel heel nabij. Als we boven aan de trap naar de darkroom aankomen zien we twee stelletjes op leren banken in intiem licht… is dit het?! Plots tikt iemand ons op de schouder, wil erlangs. De muur waar we tegenaan dachten te staan, blijkt een deur met daarachter de donkere kamer. Op de deur een poster die helder maakt waar het in het leven om gaat: Consent is key! Met de stoute schoenen aan stappen wij met enkel journalistieke ambities de darkroom binnen.

Dit is niet je vaders' darkroom. Ooit, toen homoseksualiteit strafbaar was, waren darkrooms bedoeld voor anonieme seks. Hier niets van dat. We zien een koppeltje in een serieus gesprek; de relatie wordt duidelijk anders dan seksueel verdiept. Een scherm toont onversneden queer porno, maar dat is dan ook de enige zichtbare seks in deze zacht verlichte ruimte.

In plaats van krioelende lichamen: een lieve lounge met ruimtes afgescheiden door transparante, gekleurde doeken. Daarbinnen groepjes die kletsen maar niet kleffen. Een zoentje hier en wat knuffelen daar. Weg is de kille instrumentaliteit van vroeger. Ook hier liefde en respect op een wijze die het daglicht prima kan verdragen. Dit is de vibe die Ravetheef wil. Open, vrij en lief.

Weer beneden zijn de blote lichaamsdelen nu in de meerderheid. De rook is zo dik dat we wettelijk mistlampen aan zouden moeten zetten. Wat er gebeurt op de dansvloer is nu bijkans een groter geheim dan in de darkroom. dj Floris Fahrenheit weet er wel raad mee.

Fijne vibe, goede Dj’s, zeker de eerste twee sets, en overal lieve mensen. Over de hele avond genomen lijkt het Leidse publiek lijkt het nog wat spannend vinden om helemaal los te gaan,  zoals we kennen van een Berlijnse rave. En toch, de mensen werden vanaf de aanvang van het feest dapperder en losser. Wie weet waar dat kan eindigen. Wij denken zo dat de Ravetheefjes Leiden nog wat langer moeten opvoeden met gedurfde feesten, aan de leiband van de Kaleido puppy’s. Het mooi zou het zijn als straks een breed, queer, publiek steeds meer hun lieve stoute zelf durft te zijn om zich zo over te geven aan beats en aan de sexy ander? Wellicht dat iets meer softporno geile vibes en aankleding, en iets hogere temperaturen in de zaal ook een beetje helpen een volgende keer? Hoe dan ook, die volgende keer? We kijken ernaar uit!