Heath brengt ode aan liefde, spreeuwen en De Dwaas in ons allen Heath brengt ode aan liefde, spreeuwen en De Dwaas in ons allen

Bij binnenkomst zitten Ramon en Mees al aan tafel druk te praten. Bewust spraken we niet af op de Grote Markt in Den Haag, de thuishaven van Heath, omdat de mannen inmiddels te bekend zijn om daar niet aangesproken te worden. De prijs is dat we in een wat generieke tent, zielloze tent zitten. Uiteindelijk gaat het echter toch om het gezelschap en de kwaliteit van de koffie. En die zullen goed blijken.

Progrock van een dwaas
In een niet duister verleden, in een wel duister café, hadden we met Mees ooit een gesprek over wat postpunk nou eigenlijk nog betekent. Mees dropte uiteindelijk pardoes de boude stelling: "Heath is ook postpunk!" Terwijl hij onze open mond en die van zijn eigen drummer guitig aankeek, vervolgde hij: "We zijn toch na de punk?" Daarmee was de discussie wel beslecht.

Met het idee dat progrock vergelijkbaar breed wordt gebruikt, vangen we het interview aan met de vraag of Heath hun muziek als progrock ziet. Mees: "Mwah… wel heel zeker progrock-invloeden zoals lange nummers. Je zou ons ook psychedelisch kunnen noemen. Maar ja, elk genre kan psychedelisch zijn." Ramon: "Ik denk dat we wat meer naar flowstate neigen omdat we toegankelijker zijn."

We voegen toe dat conceptalbums maken ook wel een progrock-dingetje is. Persoonlijk zouden wij ‘Isaak’s Marble’ (het vorige en debuutalbum) zowel als de nieuwe plaat ‘Murmurations’ wel conceptalbums durven noemen. Mees: "Bij de eerste plaat stonden alle nummers wel op zich. Tegelijkertijd hadden we ze wel allemaal geschreven vanuit het idee dat ze allemaal werelden beschreven in het universum van Isaak." Ramon: "Maar ‘Isaak’s Marble’ was meer een verhaal, nou ja, verhalen. Dit is minder een strak narratief, meer thematisch. ‘Murmurations’ is meer een gedichtenbundel." Mees vult aan: "Ook letterlijk is dit meer een gedichtenbundel, in dat het album in de eerste plaats bouwt op gedichten van mij."

Nog twee platen en dan houden we op
We noemden al de lange nummers. Op het vorige album waren er nog vier nummers, op dit nieuwe album drie nummers: is dit een trend?

De mannen lachen allebei. Mees grapt: "Nog twee platen en dan houden we op!" Ramon lijkt toch wel geïntrigeerd: "Op vinyl één nummer per kant is wel gaaf natuurlijk. Zelf houd ik ook van lange nummers met minder tekst. Dan krijg je telkens een stukje tekst, droom je weg op de muziek, krijg je weer een stukje, weer dromen, en zo verder." Ramon: "Ik zat er eerst wel mee. Kunnen we drie nummers wel een album noemen? Maar toen vroeg onze producer: ‘Als het verhaal is verteld, dan is het toch afgelopen?’ Dat deed me er wel mee leven."

Het eerste nummer van het album heet 'Exordium in D Minor'. Exordium is in de klassieke retorica de inleiding van een betoog. Is ‘Murmurations’ dat, een betoog?

Mees: "Zeker wel. Maar heel eerlijk gezegd zocht ik ook gewoon een mooi woord voor inleiding." Terwijl Ramon in de lach schiet, vervolgt Mees: "Nu ja, het nummer is zeker muzikaal thematisch, zowel als inhoudelijk, een inleiding van de rest van de plaat, van een betoog. ‘Murmurations’ is een ode aan de liefde in al haar vormen. Want laten we eerlijk zijn; het enig echt belangrijke op deze wereld is liefhebben, in de breedste zin van het woord. In de reis die wij als mensen maken, dat steeds weer liefhebben van nieuwe mensen, dingen, de natuur, daarin ligt de transformatie van een mens. Dat zit ook in ons eerste nummer 'Atalantis', vernoemd naar zowel de verborgen stad als de Atalanta-vlinder. De vlinder reist als vliegende vlinder, maar ook als wezen van rups naar cocon naar vlinder. In die zin gaat al onze muziek over reizen en transformatie." Ramon: "Zie het als De Dwaas bij Tarot. Die wordt open neergezet in een wereld waar hij niets van weet en komt dan na al die ervaringen getransformeerd en verlicht uit."

Mijn genie verschuilt zich zelfs voor mij
Even verder over dat thema vliegen en reizen; de naam van jullie album, ‘Murmurations’, is Engels voor spreeuwenzwermen. Die zijn er enkel tijdens de vogeltrek. Daarbij is een spreeuwenvlucht een constante transformatie. Is dat dan ook in het thema?

Mees lachend: "Die trekvogels had ik er zelf niet uitgehaald. Mijn genie verschuilt zich zelfs voor mij! Maar serieus, voor mij is dat ballet zo mooi. Het is een prachtig symbool van toewijding en liefde zo'n zwerm." Ramon: "Het is een beetje boeddhistisch. Volgens mij zei Alan Watts dat we moeten ophouden met het dualisme tussen lichaam en ziel. We kunnen een golf als iets los zien, maar het is een onderdeel van een zee die onderdeel is van een oceaan. De golf houdt op te bestaan, maar het water wat de golf maakt blijft bestaan."

Hier houden we allemaal even stil om dit te laten zinken, maar Mees pikt snel de draad weer op: "Hoe mooi is het om een zwerm te zijn, een ballet voor iemands ogen. Dat is voor mij de mooiste zin op het album: ‘If I could block out the sun for you, wouldn't that be nice?’"

Je zou de zon blokkeren voor iemand ook als negatief kunnen zien, het licht wegnemen…

Mees: "Nee, het donker is, net als bij Leonard Cohen, niet noodzakelijk slecht. Ik zing ook: ‘What separates the light from dark is time.’ Daar zit dus geen waarde-oordeel over donker. Ook dat dualisme moet je dus loslaten zoals Ramon zei bij die golf. Dat zing ik ook als ik zing: ’and we're just passing through.’ Dit is één leven, niet het leven. Dat zit ook in die spreeuwenzwerm; het voorbijgaande, het vergankelijke."

Die laatste drop
Wat wel een einde heeft, is jullie album met het nummer 'Nosedive'. Dat eindigt als een open einde, als een cliffhanger, een verhaal dat niet af is.

Ramon: "Dat hoor ik van meer mensen, ja! Maar voor mij is het juist echt precies goed zo. Dat voelde ook zo toen we de albumrelease deden in het Paard. Ik was die dag wel gezond nerveus. We geloven natuurlijk in het album, maar toch, hoe wordt het dan live ontvangen? En dan ook gelijk in het Paard. Mooi, maar wel spannend. Dus ik keek juist de hele dag uit naar die laatste drop van 'Nosedive'. Toen die speelde voelde het ook echt af. Het voelde als het einde."

Wij willen dus juist meer. Het is niet stiekem zo dat er eigenlijk al genoeg materiaal voor een nieuwe plaat is, de andere helft van dit verhaal?

Mees: "Er zijn geen nummers op de plank blijven liggen, nee.” Ramon: "We willen deze ook nog wel even gaan touren…" Mees: "Wat we wel weten is dat de nieuwe plaat een dubbelalbum wordt en weer een concept. Wel met ademruimte door interludes." Ramon lachend en verwijzend naar eerder in het gesprek: "En dan maar één nummer per plaat van het dubbelalbum natuurlijk."