Triomf van aangekondigd talent Triomf van aangekondigd talent

Hyla won in 2025 De Wacken Metal Battle en is dus gecertificeerd talent. We zijn hier net over in gesprek met de goed geïnformeerde barman als Hyla er plots in knalt met 'Forward', nog voor we doorhebben dat ze er zijn. Gelijk is duidelijk dat onze angst voor niets was: dit is progmetal van bijzondere kwaliteit waar metal zich niet verschuilt. We hadden beter moeten weten dan te twijfelen aan de boeker van Boerderij.

Hyla is twee gitaren (waarvan eentje twaalfsnarig), drum, een zes-snarige bas en een zangeres die lijkt alsof ze zelf niet lijkt te geloven dat ze daar staat. Wij ook niet… want die zangeres is Zemma, dus niet Vincent. Nee, geen gecompliceerde operaties. Vincent heeft “om persoonlijke redenen" de groep verlaten. Zemma is een stand-in…  Maar vergis je niet. Zemma staat er niet omdat ze lief lacht.

Hyla wist duidelijk wat ze in huis haalden met Zemma, die ook op eigenn benen staat. Hoge, bijna Kate Bush-achtige zang koppelt Zemma moeiteloos met forse metal-uithalen, afgebiesd met een grunt. Grunts komen van zowel Zemma solo als van gitarist Edwin solo. Vooral mooi is als ze het samen doen. Bij Baroeg Open Air hebben we iets te veel grunt om de grunt gehoord, dus reken ons als kritisch publiek. Bij Hyla kunnen de grunts ons echter enorm bekoren. Hyla weet wanneer je een grunt inzet, wanneer het iets toevoegt. Dat komt niet alleen door de kwaliteit van de zang, maar minstens zozeer uit de compositie van de nummers. Naast meerdere metal-inspiraties rekent de band Jeff Buckley tot een voorbeeld. Dat is verrassend in dit genre, en als je ze hoort, snap je het helemaal. Zelfs op de hardste, beulend beukende metal-momenten zweeft er iets lichts door de composities.

Mensen, wat een goede muzikanten. Goede composities, licht, zwaar en symfonisch tegelijk. Deze band verdient een eigen podium. Het applaus geeft aan dat wij niet alleen staan in die mening. De nieuwe leadzanger(es) heeft grote schoenen te vullen. Denk jij nou dat jij dat moet zijn, kun je je hier opgeven voor audities. Als je nou ook op auditie mag komen, bel ons dan even? 

De zaal is aanmerkelijk voller nu. We spraken al mensen uit diverse delen van het land die de tocht naar Boerderij maakten voor deze band. Die aanhang hebben ze dus al.

Rode lampen verlichten het podium van achteren. Silhouetten van vijf muzikanten die ‘Preceding’ van het tweede album in zetten. Zanger Simon lijkt, wanneer hij zingt, in uitdrukking (gesloten ogen, licht gebogen nek, intens zingend) eerder op Thom Yorke van Radiohead, dan op een standaard metal leadzanger. Gekweld is het woord. Ook in de muziek van de band menen we wat spoortjes Radiohead te horen. Bij ‘Conflating Memories’ is het onmogelijk om daar niet aan te denken. En dat is een compliment, geen verwijt.

Wat opvalt: de totale absentie van baarden. Dit waar je het hier doorgaans met enig recht Poppodium Baarderij kun noemen. Twee snorren, dat is het dan wel weer. De langste haren, van leadgitarist Edvard, halen net de schouders. Drummer Simon heeft een leuke lok, een scheiding, licht opgeschoten haar. Nee, dit is niet je stereotype metalband.Zo is er ook geen dubbele basdrum, niet eens een tom. Symfonisch zijn ze, meer dan Hyla. De aanwezigheid van een keyboard had dat al een beetje verraden – waar maak je anders van die mooie langgerekte soundscapes mee?

Als inleiding van diverse nummers, zoals 'Waving at the Sky', horen we soundeffects. Stemmen, knisperende geluiden als een haardvuur met daardoorheen het geluid van het afstemmen van een radio. Live maakt de band ze langer en complexer. Aan het eind zwelt altijd een instrument – gitaar of toetsen – langzaam aan, waarmee de band aansluit en het nummer wordt ingezet. Door dit te doen voedt de band het sfeervolle aspect: alsof we luisteren naar een verhaal. Dit is een sonisch narratief, niet zozeer prozaïsch. Maar wel door steeds weer je aandacht vast te houden door een wending, een versnelling en dan weer langzamer. Maar altijd weer met dat gevoel dat er nog iets engs gaat gebeuren. 

Het publiek (95% mannelijk uiterlijk, 50% met baard) ondergaat het optreden als was het een hypnosesessie. Hier en daar knikt een hoofd mee met de drum, maar de meesten kijken als konijntjes in de koplampen. Als er al ADHD'ers in de zaal zijn, is AVKRVST het medicijn. Na afloop van het nummer ontsnappen we uit de trance, maar de band lijkt dat niet te willen – interactie beperkt zich tot één of twee woorden tussen de nummers. Als de nummers niet in het Engels werden gezongen, zouden we denken dat de zanger niet meer Engels spreekt dan "our next track is" en "thanks for coming".

AVKRVSTs muziek kent veel instrumentale gedeeltes of zelfs hele nummers. Zonder zang moeten ze het dus nog meer van ge(s)laagde composities moet hebben. Het symfonische is gerekt, maar blijft weg van zweverig. De metal is warmer, dichter bij bluesrock – denk Led Zeppelin doet metal. Bij het derde nummer menen we zelfs een kleine ode aan Zep te horen. Maar denk ook aan Heath – als die iets dichter naar vroege Metallica zouden gaan. Dus hier en daar een grunt, strakke basritmes. 

Door experts worden de mannen vergeleken met Opeth en Porcupine Tree. Vinden we een beetje off target eigenlijk. AVKRVST is Noors serieus en meer symfonisch dan Hyla, in de traditie van oude Genesis met Peter Gabriel. Denk aan wat Madrugada Noors maakt, voeg wat Ummagumma toe, pak dan wat Led Zeppelin en Tool, et voila! Sterkere gelijkenissen zijn er eerder met het Zweedse Vulkan, vinden wij dan, maar dan Noors. Wat we maar proberen te zeggen, is dat AVKRUST het arena rock element mist, die grote uithalen met twee gitaren die power akkoorden spelen. Hun sleeve art bestaat uit omineuze foto’s in plaats van weer een variant van air brush fantasy porn. Deze mannen zijn bloedserieus.   

Even over de grunt van zanger Simon Bergseth: eerder een gorgel met water dan met een bak kiezels in de keel. Zonder kloppende aderen op de slaap. Hij lijkt eerder in huilen dan in woede uit te barsten. Bij AVKRVST is de grunt niet iets wat zich aankondigt met een muzikale drum-aanloop of aanzwellende gitaren. Rustig, zonder uithaal is die daar ineens, als een kwetsbaar grommende rottweiler… met ontblote tanden en tranen in de ogen. Met de kopstem van toetsenist Auver als achtergrondzang, wordt dit effect enkel aangezet.

De grunt van Simon verhoudt zich tot een gemiddelde grunt zoals eigenlijk AVKRVST zich in het geheel tot metal verhoudt. De grunts van Simon zijn voor metalheads waarschijnlijk pathetisch, een belediging. Maar juist door niet in de hard-harder-hardst groef vast te zitten, brengt AVKRVST een eerbetoon aan metal zoals deconstructed cuisine de klassieke keuken eert: ze behouden de kerningrediënten en -technieken van metal maar gebruiken de onderdelen los. Binnen een symfonische setting wordt vervolgens geëxperimenteerd met verhoudingen, opbouw en intensiteit.  Het leidt tot melodische lijnen weven door de pijlers van ritmes. Dan weer helder en logisch, dan weer als dwaallichten door donkere beuken in het bos.