Allesbehalve melancholisch
Een wolkendeken bedekt de hemel, en verbergt de eindeloosheid van heelal. Het is vrij fris buiten, en door een briesje krijg je een beetje motregen in je gezicht en probeer je steeds dieper je jas in te kruipen. Hoog tijd om de warmte van een café op te zoeken. Aan de Lokhorststraat, achter de Pieterskerk, ligt Estaminet Schommelen, een klein maar fijn café waar het Leidse kwartet Calamity Jazz gaat spelen.
Bij binnenkomst merk je al gauw dat jazz niet het standaard genre is die in de bar gespeeld wordt: schilderijen van rock-legendes al John Lennon, Tom Waits en Keith Richards bedekken de muur, en wanneer de soundcheck gedaan is klinkt er zachtjes rockmuziek door de speaker heen. Van het kwartet zijn enkel de drie instrumentalisten, Jan Vereecke op gitaar, Arnon Ron op de saxofoon en Michiel Blok op contrabas aanwezig. Later horen we dat vocalist Gökçen Aslan in Turkije is.
Het café is nog niet volledig gevuld wanneer een van de leden naar barman Maarten toeloopt en vraagt ''Zullen we beginnen, of zullen we wachten tot het bomvol zit?'' waarop hij antwoord dat de keuze aan hen is. Na even de instrumenten kort uitgetest te hebben begint het drietal met spelen, en meteen merk je de synergie tussen de drie bebrilde mannen. De korte improvisatiestukjes vloeien mooi in elkaar over en vullen elkaar goed aan. Het oude vertrouwde motto ''less is more'' is hier sterk van sterk van kracht.
Het drietal speelt vloeiend door. De muziek is simpel en makkelijk om te volgen. Veel nummers kun je bestempelen als swing. Het motto van de avond ''It don't mean a thing, if it ain't got that swing'' staat dan ook toepasselijk achter de muzikanten op een bord gekrijt, omringd door bloemen, hartjes en hopplanten. Maar hier en daar volgen ook langzame, dromerige nummers, die je allesbehalve melancholisch laten voelen. Het leven is goed, en wordt alleen maar beter door vrienden, familie en jazz.
Vol café
Langzamerhand begint het café voller ter raken, en al gauw is er gebrek aan bewegingsruimte. Dat gebrek blijkt ook acuut op het kleine podium, waar de contrabas van Michiel het gros van het platformpje opneemt. Gitarist Jan moet zelfs even kort van het podium afgaan om ruimte te maken voor zijn versterker, die hij later toch nog in een hoekje geschoven krijgt.
Ondanks het proppen is en blijft het gezellig. Het drietal muzikanten speelt met merkbaar plezier en nummer naar nummer wordt keurig geapplaudisseerd. Na bijna ieder stuk verschijnt er ook telkens een aanstekelijke glimlach op het gezicht van saxofonist Arnon. Zo nu en dan neemt het drietal natuurlijk ook even een welverdiende pauze om een flesje frisdrank op te drinken. Het gros van de cafégangers drinkt echter een glas bier, en zo nu en dan gaat er ook een shotje over de toonbank. Het weekend is nu écht aangebroken.