Drukbezocht en divers Gluren bij de Buren Leiden 2026 Drukbezocht en divers Gluren bij de Buren Leiden 2026

Boven weggeefwinkel De Ontsporing speelt Echoism singer-songwritercovers van bands als de progrockers van Anathema of folk- en altrockartiest Amigo the Devil. Het duo begon als coverband, maar tegenwoordig wisselen ze dat af met een aantal eigen nummers, zoals ‘I Am The Blood'. Bij zo’n titel verwacht je death metal, maar het is een nummer met een The Cranberries-achtige vibe. Leadzangeres Laura van Nes heeft een melodieuze stem, en bij ‘Skinny Love’ laat ze horen hoeveel volume ze heeft. Mark Koelman is de man met Hetfieldsikje, rauwere tweede stem en semi-akoestische gitaar. Vooral zijn metalgitaar klinkt lekker laag. Aan hun moeiteloze samenspel zie je dat ze al lang samen optreden.

Dit bezoek heeft een langere voorgeschiedenis. In 2024 wilde ik naar hen komen luisteren tijdens Gluren bij de Buren. Dat lukte niet door een schuivende planning, dus ik had hen beloofd om de volgende Leidse editie bij hen langs te komen.

Toeschouwer Bob vraagt tijdens een pauze: “Hoe komen jullie eigenlijk aan die naam?” en grinnikt. Laura antwoordt: “Tegenwoordig heten we Bob, naar onze beste vriend”. Na deze primeur kunnen we aankondigen dat Bob Echoism op 27 maart in The Box in Katwijk aan den Rijn staat.

(Rogier van Nierop)

In de Zeeheldenbuurt vinden we Dondo, die hun tweede optreden ooit geeft. Vincent drumt met zijn handen, inclusief klappen op de hi-hat. Mees en Jens zingen en spelen op semi-akoestische gitaren. De laatste twee leden spelen al tien jaar samen en zijn bekend van 5th-Wave. De twee wisselen de leadzang af. Waarom ze Dondo heten? “We weten zelf ook niet waar het voor staat, maar het klonk gewoon leuk,” vertelt Jens.

Het trio speelt rustige, melodieuze, zelfgeschreven nummers. De onderwerpen heel divers: van sfeerimpressies van Istanbul (‘Gazing Down’) tot ‘Land’, over een langeafstandsrelatie. Het is een gevoelig nummer dat me ontroert door de verliefdheid die er duidelijk uit spreekt. ‘Up Against The Wall’ heeft in intro wel iets van 'Every Breath You Take', maar verandert in een toekomstige meezinger of meestamper met vleugen van Alamo Race Track. Dan komt het Spinvisachtig klein gehouden ‘Ik weet het antwoord al’. Momenteel krijgen ze de meeste waardering voor de levendige Latin van ‘Chocolate Song’.

Hun nummers zijn erg afwisselend qua genres en tempo, en muzikaal zit Dondo prima in elkaar. Het enige aandachtspuntje: hun presentatie is aanbevelenswaardig ingetogen en rustig, maar misschien net iets té rustig.

(Rogier van Nierop)

Speciale dank aan Ronald Hilhorst voor het delen van diens videobeelden.

Ik blijf op de Koddesteeg voor de bandwissel. Door het hoog aantal artiesten en laag aantal buren, krijgen sommige adressen bezoek van twee acts. Na het succes tijdens Gluren bij de Buren vorig jaar en de daaruit opgebloeide vriendschap zijn de Electric Eggs meer dan welkom terug bij Peter en Pink. En daar zou ik het bijna bij laten, want om zanger Sander te quoten: “Een mening is een piemel, hou ’m liever voor jezelf”. Maar bij 3voor12 Leiden doen we toch graag iets uitgebreider verslag, dus alsjeblieft.

De vier volwassen pubers uit Leiden brengen vol plezier en overgave hun theatrale, Nederlandstalige punk de knusse woonkamer in. Het akoestisch spel is de ervaren straatmuzikanten niet vreemd en Sander weet heel goed hoe hij zonder microfoon het publiek kan bespelen. Dankzij de zwarte humor over actuele onderwerpen zit jong en oud te genieten van nummers als ‘Waus’, ‘Arm en rijk’ en ‘Wonderboii’. Voeg daar rauwe meerstemmige harmonieën aan toe en het is duidelijk waarom ze afgelopen zomer de juryprijs bij het Gouden Pet festival wonnen. Wat een cadeautje om dit in je huiskamer te mogen ontvangen. Helaas moet ik door naar de volgende act, anders was ik graag bij de tweede helft van hun negentien nummers tellende set blijven gluren.

(Nike Liscaljet)

Nog voor het aanbellen opent Diana de deur van haar woning: “Kom binnen!”

In één oogopslag is duidelijk dat dit de artiest moet zijn: ze draagt een prachtige beige jurk, die aan een peplos doet denken. Haar sieraden zijn goudkleurig: een maanteken op haar voorhoofd, bovenarmbanden en een kettinkje met een slang.

De huiskamer heeft twee hangdrums aan de muur, een grote maan wordt op het plafond geprojecteerd. De maan is het onderwerp van de voorstelling, met symboliek als mystiek, energie, vruchtbaarheid en de bereidheid je eigen pad te volgen. De gesloten gordijnen maken de projectie goed zichtbaar voor het aandachtige publiek.

Zo’n sfeervolle omgeving is nodig, want Diana’s performance is inderdaad de ambient die haar artiestennaam aangeeft. AmbientÐiaan maakt soundscapes met een looper, waardoor ze geluiden kan laten terugkeren. Ze kan er voicescapes mee maken en de tweede en derde stem met reverb zingen.

De boodschap die ze met haar krachtige stem herhaalt: “Just follow the rhythm of nature”, geeft ze vorm met samples, shaker, stemvork met een soort om, windorgel, en guiro in de vorm van een kikker. “Lose your mind and find yourself,” adviseert ze tot slot, en is zelfkennis niet waar het allemaal om draait?

 (Rogier van Nierop)