De akoestische gitaar regeert in Lola De akoestische gitaar regeert in Lola

Uitgebreide bloemlezing in Americana en folk door internationale triple bill

, Tekst: Abel de Kam Foto's: Floris Duijn

Een vriendschap, gesloten op SXSW in Houston over een sloot tequila, leidde er toe dat Keegan McInroe vanavond in Lola halt houdt tijdens zijn Europese tournee. De Texaanse zanger speelt niet alleen, maar wordt bijgestaan door het nieuwe Groningse duo Blue Eskimo en de Brit Chris Simmons. Americana uit alle windstreken dus, maar heeft de Amerikaan voordeel van zijn roots?

Chris Simmons

Chris Simmons

Als een spontane toevoeging aan het programma mag Chris Simmons uit Brighton als eerste de flink volgelopen Lola opwarmen. Gisteravond stond hij nog in een uitverkochte Oosterpoort als het voorprogramma van Passenger. Omdat hij toch in de buurt was wilde hij nog wel een avondje spelen. Zijn afkomst verraad hij niet alleen met zijn accent, maar ook met het beroemde piekhaar waar de eeuwig ruziënde gebroeders Gallagher in de jaren negentig furore mee maakten.

Simmons bedient zich van hetzelfde folk-recept waar zijn collega’s Passenger en Gavin James ook wel raad mee weten. Zijn warme, wat hese stem is aangenaam om naar te luisteren, en met een uithaal hier en daar houdt hij het in het eerste nummer nog wel spannend. Wanneer hij als tweede nummer een cover van Wonderwall inzet gaan de wenkbrauwen wel even omhoog. Oasis is dus niet alleen een invloed bij de kapper, maar ook muzikaal. Als je dit tot in den treure gecoverde nummer wil spelen moet je wel van héle goede huize komen en Simmons maakt het hier niet waar.

Het wordt na een paar nummers ook allemaal wat te jolig. Een liedje over het leven als roodharige in het Verenigd Koninkrijk (erg zwaar, want meisjes swipen je naar links als ze je haarkleur zien op je Tinderfoto) wordt al snel erg melig. Gelukkig is het laatste nummer, over zijn jong overleden broer, van alle flauwigheid gestript en een mooie ode aan zijn familie. Chris Simmons speelt het rolletje van singer-songwriter nét even iets te serieus.

Chris Simmons

Blue Eskimo

Blue Eskimo

Dan is het aan Blue Eskimo om het stokje over te nemen. Het duo, bestaande uit Melle Leijten en Suze Commandeur, speelt vanavond zijn tweede optreden ooit. Het is een innemend stel, met de microfoons net een beetje gedraaid zodat ze elkaar met een half oog nog kunnen aankijken. Al bij het eerste nummer horen we precies wat we vanavond kunnen verwachten: luisterliedjes met mooie harmonieën, begeleid door afwisselend banjo, mandoline en gitaar.

Dat dit het tweede optreden van Blue Eskimo is merk je eigenlijk alleen tussen de nummers door. De praatjes zijn wat stroef, hier en daar horen we een slecht gestemde gitaar en de band vergeet de titel van een nieuw liedje. Zodra er echter ingezet wordt is alle eventuele onhandigheid verdwenen en wordt er heel geconcentreerd gespeeld. Prachtige samenzang, en mooie nummers die genoeg ruimte bieden om ook naar de rake teksten te luisteren.

De podiumpresentatie is ook wel weer ontwapenend. Wanneer Leijten voor het laatste nummer de banjo ter hand neemt vertelt Commandeur nog even doodleuk aan de zaal dat hij daar “toch echt niet zo goed op kan spelen”. Het tegendeel wordt gelukkig bewezen. Als de twee van het volgende gage allebei een stemapparaatje kopen zit het wel goed met de komende optredens!

Blue Eskimo

Keegan McInroe

Keegan McInroe

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, zo goed wordt het niet bij Keegan McInroe. De zanger uit Fort Worth begint zijn show met een uitgebreide uitleg hoe hij hier nou precies in Lola terecht is gekomen. Dat verhalen vertellen blijft McInroe de hele avond doen, al dan niet onder begeleiding van gitaar. Het zijn mooie verhalen, soms grappig, soms een beetje pretentieus, en hij vertelt ze met verve.

Helaas komen zijn nummers ook nauwelijks verder dan verhalen op muziek. Je zou bijna een rondje countrycliché-bingo kunnen spelen in de snel leeglopende zaal. Alle hokjes worden afgevinkt: liedjes en verhalen over drank, mooie vrouwen, reizen, wiet en natuurlijk blijft ook Trump niet ongemoeid. Dit allemaal omlijst met niet echt spectaculair gitaarspel. Het blijft eigenlijk overal vlak.

De teksten, de standaard bluesloopjes, het is allemaal wat van dik hout. In een aantal nummers komt McInroe’s innerlijke Tom Waits nog naar buiten en ook de cover van Townes van Zandt is mooi, maar door de band genomen is het gewoon niet boeiend genoeg om een avond te vullen. Je zou graag een band achter hem zien, zodat de man de ruimte krijgt voor zijn sterke verhalen en het muzikaal gezien toch interessant blijft.

Het is leuk om te zien hoe vanuit verschillende landen en werelddelen gekeken wordt naar de folkmuziek. Of het nou gaat om goede verhalen, gevoelige liedjes of jolige zelfspot, er is voor ieder wat wils, ook al komt de beste Americana vandaag gewoon uit Groningen.

Keegan McInroe

Chris Simmons

Chris Simmons

Blue Eskimo

Blue Eskimo

Keegan McInroe

nu op 3voor12