Lee “Scratch” Perry kan het niet helemaal meer waarmaken Lee “Scratch” Perry kan het niet helemaal meer waarmaken

Jaren beginnen te tellen bij reggae- en dub-legende

, Tekst: Jan van der Meulen Foto's: André Eggens

Een kolos in de reggaewereld, dat is Lee “Scratch” Perry zonder twijfel. De Jamaicaan draait al bijna zestig jaar mee in de scene en werkte in die tijd met grote namen als Bob Marley, The Beastie Boys, George Clinton en Keith Richards. Best noemenswaardig dus dat zo’n grote naam naar ons eigen stadje komt om in het kleine Simplon te laten zien wat hij er nog van kan. Een maandje of wat terug zou het al zover zijn, maar toen miste hij zijn vliegtuig. Maandagavond is hij er gelukkig toch, want wij hebben wel zin in een avondje onvervalste reggae.

Enjoy life man

Mad Professor

De avond begint goed. Journeymen Soundsystem brengt de zaal met wat dub-platen alvast in de juiste sferen, wat gezien de aanwezige wietdampen niet zo’n probleem is. Dan neemt Mad Professor het over. De producer, met wie Perry al sinds 1983 samenwerkt, legt wat fijne beats neer en kondigt dan de oude meester aan. En die komt; een klein, oud mannetje schuifelt het podium op, gekleed in een zilverkleurig jack en het hoofd getooid met een met een met spiegels volgeplakte pet. Spiegeltjes, buttons en slierten aluminiumfolie sieren verder de markante dub-veteraan. De fan zal er niet van opkijken. Al sinds jaar en dag dost Perry zich nogal extravagant uit en bovendien houdt hij zich veel bezig met spirituele heling en sjamanisme. Met een gouden Ankh in de hand spreekt hij een soort zegen uit over het publiek. “You happy? Enjoy life man.” Tot zover is “Scratch” precies wat je zou verwachten.

Lome dub
Maar goed, de muziek dan? Die valt eerlijk gezegd toch een beetje tegen. De beste man is 81, dat begrijpen wij ook wel. Het is alleen jammer dat je dat zo duidelijk merkt. Perry houdt zich de laatste jaren vooral bezig met lome dub, waar zijn vocalen met dikke echo’s overheen zweven. De flitsende stijl die in de vroegere reggae-jaren zo kenmerkend was voor Scratch en zijn band The Upsetters horen we al een tijdje niet meer. Op de plaat werkt die flitsende stijl prima en ook op het dit jaar verschenen album Science, Magic, Logic laat de oude meester zien het kunstje nog altijd te kunnen.

Peace and love

Lee Scratch Perry

Live komt die stijl alleen niet echt over. Mad Professor legt met zijn lome beats een solide basis, maar het lijkt Perry allemaal wat te snel te gaan. De zang valt regelmatig nogal uit de maat, zeker met de enorme echo er overheen. Tussendoor brabbelt Perry wat typische peace-love-praatjes in de microfoon, maar echt verstaanbaar zijn die niet. Het zorgt ervoor dat de show wat geïmproviseerd overkomt. Perry wandelt wat heen en weer over het podium en probeert zoveel mogelijk regels goed te zingen. Daar tussenin lacht hij veel. Om mee te kunnen leven moet je eigenlijk gewoon knetterstoned zijn maar dat mag niet van de baas, dus of Perry’s optreden dan beter tot zijn recht komt moeten we helaas in het midden laten.

Show voor de echte fan
Zoals gezegd is dat bij het overige publiek waarschijnlijk niet zo’n probleem, de toeschouwers vermaken zich dan ook wel. Er wordt gepraat, gedronken, gelachen en gedanst. De sfeer is meer dan prima. En toch wringt het: de muziek van Mad Professor is eigenlijk datgene wat de show goed maakt. Scratch is meer verworden tot een reliek, een levende legende die vanwege zijn bijzondere uiterlijk en staat van dienst nog altijd terecht een held voor velen is. Maar ook legendes worden oud, en Perry lijkt vooral nog op de planken te staan omdat hij het nou eenmaal niet kan laten. Het maakt deze avond vooral een show voor de die-hard fan. Lee “Scratch” Perry wil je toch een keer gezien hebben, maar misschien wordt het tijd om het bij goeie herinneringen te houden.

nu op 3voor12