Dit bleef ons zoal bij van Popronde Nijmegen 2018 Dit bleef ons zoal bij van Popronde Nijmegen 2018

Enkele indrukken van de jaarlijkse aftrap

, Erik Damen, Kim de Jong, Egbert Middelink en Robin Oostrum

We concludeerden het vorig jaar al: "Popronde Nijmegen is een niet te belopen mega-evenement" geworden. De traditionele aftrap van het Poprondeseizoen vindt nog altijd plaats in de Waalstad. Lang kan het ook niet meer duren tot de grens van 150 optredens wordt overschreden, zó vol is het programma tegenwoordig. Prachtig natuurlijk, en dit jaar met een zeldzaamheid voor de eerste avond: het blijft de hele avond droog. Een overzicht van wat we zoal zagen - en wat ons opviel.

Guerrilla-optreden en welkomstwoord

Na de eerste optredens overdag, met dit jaar voor het eerst de majestueuze Stevenskerk als locatie, begint het echte feest natuurlijk met het welkomstwoord in het Valkhofmuseum. Daar denkt Nijmeegse Popronde-act Thaïti echter anders over. Met een open busje staan ze pal voor het museum geparkeerd, en zien we iets na zevenen een snoer getrokken worden naar de cafetaria op de hoek van het plein. Een guerrilla-optreden? Jazeker. De regel is immers nog altijd dat je tijdens de Popronde niet mag optreden in je thuisstad, maar daar heeft Thaïti maling aan. Met hun energieke afrobeat krijgen ze al een man/vrouw of 50 in beweging voor het festival officieel begonnen is. Oja, en een motoragent op hun dak. (RO)

Het welkomstwoord is dit jaar voor The Cool Quest, waarvan twee leden op het podium vertellen over hun Popronde-ervaringen. Een tijd van geld en tijd investeren, zo herinneren ze zich. Maar ook een tijd die hun boekingen, speelervaring en zelfs hun huidige boeker opleverde. Kortom: de lat voor komend Poprondeseizoen is weer (hoog) gelegd. De Zwollenaren treden zelf vervolgens niet op, maar de aftrap van NONA past prima in hun straatje. De laid-back funk doet het dankzij een gebrek aan distortion trouwens prima in deze altijd lastige locatie - de voorgaande jaren zagen we menig gitarist een half uur boos naar haar versterker staren. (RO)

Rock doet het vanavond (opvallend) goed

Nee we gaan hier geen enge dingen roepen over de terugkeer van de gitaar, of dat rock nog lang niet dood is. Wat wel opvalt is het grote aantal rockbands vanavond. En veel ervan doen het ook ontzettend goed in de doorgaans lekker volle cafés, speciaalzaken, kappers enzovoort. In de kelder van alternatief danscafé De Onderbroek speelt het Haagse drietal G.O.D. een keiharde set. Het publiek vreet het maar al te graag, vooraan zijn meerdere haarzwaaiers te vinden. Grote voorbeelden zijn Zeke, Motörhead en Peter Pan Speedrock en dat hoor je terug. Smerig, hard en snel. Voor dit soort muziek is altijd publiek te vinden, tot ver over de landsgrenzen. Frank, uit Utrecht, speelt in de smalle zaak van Fingerz post-rock/metal. Altijd spannend om, al shoegazend, instrumentaal de interesse van het publiek vast te houden. Op de grote tom van de drumset staat 'Soundgarden', hoewel de muziek meer richting MNNHM en And So I Watch You From Afar gaat. (RO, ED, EM)

Ook met Anemone zou het wel eens hard kunnen gaan. Deze nieuwe Rotterdamse band, die twee weken geleden debuutalbum Silver Star uitbracht, speelt in een volgepakt eetcafé De Plak. Het songmateriaal is goed. Britpop, soms Oasis, maar vaak ook wat rauwer en met lekkere lange gitaarstukken. De zanger heeft een goede stem én goede uitstraling. Met dit soort ingrediënten kun je ver komen, denk maar oud-Poprondedeelnemer Kensington. (ED)

In Merleyn doet alles aan Abdomen denken aan Nirvana, hoewel het jonge Friese drietal de grunge-opkomst van 27 jaar geleden ongetwijfeld heeft gemist. Zanger/gitarist met sluik, blond haar, die de longen uit zijn lijf zingt. Ietwat onopvallende bassist en een over-energieke drummer die zorgt voor de nodige accenten en tweede stem. Het merendeel van de nummers is sterk. De set wordt in stijl beëindigd: net als Kurt Cobain gaat de zanger helemaal los, mept de microfoonstandaard om en haalt maximale noise uit zijn gitaar. (ED)

Nog leuker zijn de shows in tenten die helemaal niet gebouwd zijn voor een optreden. Love Couple maakt veel indruk bij Kinky Kappers met haar meerstemmige grungy rock die door de man-vrouw-combi (of is het de zingende drummer?) een beetje klinkt alsof Bombay Show Pig in Pip Blom een nieuwe zangeres heeft gevonden. Met voor extra speelsheid nog een jarentachtig keyboardje dat nét vaak genoeg gebruik wordt, en quasi-puberale teksten die we maar voor lief moeten nemen bij de Kinky Kappers. (RO)

Meer positieve uitschieters

In de intieme setting van het mooie Theater Vier laat Loren Nine haar mooie zanggeluiden horen. Elle Harris in Kinky Kappers doet het ondertussen helemaal in haar eentje. Volle bak, lichte popmuziek, easy listening, jazzy. Schuchter en wat verlegen pakt ze de zaak in. Ingetogen zijn ook de americanaliedjes van Dusty Stray in de Hifi Klubben, die vooral indruk maakt wanneer hij zijn omnichord erbijpakt. Of Moon Moon Moon in de wat onprettge doorloop-locatie van de Lux, die zijn ingetogen dagboeknummers live knap naar volledige band vertaalt. Boeiende teksten ook, zoals zijn grappige reflectie op een Belle & Sebastian-concert waar hij niet het podium opdurfde. Niet iemand die we snel op de grote podia zullen zien, wel een aanrader voor liefhebbers van melancholische acts als Mark Kozelek en The Mountain Goats. Wie vervolgens naar de Lindenberg gaat voor Mr. Weazley ziet een ander uiterste. Als gewoonlijk laat het publiek zich weer makkelijk meeslepen met diens opzwepende afrobeat, met een hoofdrol voor de goed klinkende blaasinstrumenten. (KdJ, RO, EM)

Vorig jaar vonden we Wasserij De Witt al de leukste locatie. Nu mag onder meer Switch Bones er laten zien wat ze in huis hebben, met de drummer bijna tussen de wasmachines geklemd. De soundcheck loopt wat uit, de eerste vijf minuten zit het geluid nog niet helemaal lekker, maar daarna rocken ze de wastent plat. (KdJ)

Wat dat betreft vergelijkbaar met Jibber Jabber & The Jams later die avond in De Deut, waar het geluid ieder jaar weer 'een dingetje' is. Dit jaar staat dat geluid vooral knoeperhard, staat de bassiste de hele show buiten zicht van het publiek om het hoekje, maar doet de straight-forward rammelpunk goed zijn werk in de smalle kroeg. Goede zeventiger jaren punkriffs, prima wisselwerking van een charismatische frontman en de tweede stem van de bassiste, en tegen het eind nog een verrassend stukje King Crimson ertegenaan: snoeiharde en vermakelijke inluiding van de nacht. (RO)

Die nacht begint bijna iedereen met Karel in Merleyn. In juni stond Karel op Down The Rabbit Hole, waar hij in één klap een fenomeen werd: niet verwonderlijk dat Merleyn nu bommetjevol is. Slechts gewapend met zijn Iphone vol met synthpoptunes legt Karel de focus volledig op zijn stage performance. Hoewel stage... hij danst door de zaal, staat op de bar of iets anders waar hij op kan klimmen. Het enthousiasme straalt er van af en daardoor heeft hij het publiek vrijwel direct in zijn broekzak. Zijn ster is rijzende. (ED)

In Camelot staat Snow Coats uit Doetinchem achter in de zaak. Niemand kan er meer bij (of uit). De trouwe fanbase luistert naar de fijne indiefolkliedjes. Frontvrouw Anouk van der Kemp staat in de spotlights, terwijl de drummer volledig is weggestopt achter in de zaak. Jammer, maar een goede band kan ook onder die omstandigheden spelen. En dat kan de band zeker: Nederland gaat deze Popronde de Snow Coats ontdekken. (EM)

Tot slot

De kop is eraf. De Popronde 2018 is begonnen. Nieuwe bands die gaan doorbreken, of misschien wel niet. In de traditionele zwarte Popronde-tas met goodies zitten, naast het bierviltje voor een free-drink, ook twee cd's van de Popronde uit 2005 en 2006. Van die bands zijn Lucky Fonz III en Moss nationaal doorgebroken. Voor de bands van 2018 blijft investeren en meters maken het motto.

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Gelderland