Popronde Nijmegen: een chaotisch overzicht van indrukken Popronde Nijmegen: een chaotisch overzicht van indrukken

Aftrap Popronde-seizoen is niet te belopen mega-evenement

, Ted van Aanholt, Erik Damen, Matthijs Mekking, Egbert Middelink, Robin Oostrum en Syl Scheffel

Een mega-evenement inderdaad. Heel anders kun je de traditionele aftrap van de Popronde niet meer noemen: met dit jaar de magische grens van 100 optredens doorbroken, ook nog eens verspreid over 45 locaties. Het grenst aan het absurde, het is voor geen mens te belopen, en wie snel kan oordelen ziet alsnog hooguit 10 acts op een avond. Geeft niks: Popronde is nog altijd de ideale plek om de interessantste opkomende talenten te aanschouwen in de kleinste venues. Een impressie in mini-recensies en foto's.

Aftrap en in memoriam

Ook dit jaar opent de Popronde met een officieel moment in het Nijmeegse Valkhof-museum. Organisator Christiaan Moorman heeft daarbij vooral aandacht voor wijlen Paul Smits. De voorzitter van Stichting Popwaarts, vanaf de eerste editie zeer betrokken bij het festival, overleed in augustus. Ter nagedachtenis zal dit jaar voor het eerst de Paul Smits Award worden uitgereikt: een publieksprijs voor de Popronde-artiest die tegen het eind - op het eindfeest in Amsterdam op 25 november - de meeste stemmen heeft gekregen.

Nadat Roosmarijn Reijmer en Linda van Leeuwen vooral de rommelige kant van de Popronde belichten - een drugsdealer kwam Van Leeuwen eens midden in een optreden om een euro vragen -, begint het muzikale programma direct sterk met headliner Pip Blom. Zij en haar band ruziën aanvankelijk met het haperende geluid in het Valkhof, maar als het chagrijn circa halverwege wegebt volgt een sterk optreden. Van het aangenaam à Courtney Barnett zeurende 'Hours', via nieuwe single 'Babies Are A Lie', tot het grungepoppy 'I Think I'm In Love' snappen we prima dat Pip Blom al regelmatig door Engeland tourt. Mooi dat ze dat de komende maanden ook in Nederland doet. 

Van draaiende wasmachines naar een knipbeurt

Twee regels die ieder jaar weer gelden tijdens Popronde Nijmegen: het regent (minstens) de halve avond, en je komt op plekken waar je nooit eerder een band zag optreden.

Zo tegen middernacht is er consensus in de 3voor12-whatsappgroep: wat is die De Wit Wasserij een leuke locatie. De donutbar en wasserij staat met een man/vrouw of twintig al gezellig vol, waarbij de band in een soort vitrine tussen de draaiende wasmachines staat. Knipperende neonlampen maken het Fargo-sfeertje compleet. We zien er onder meer Kitty Kitty Tuna, het nieuwe project van Robin van Saaze (Robbin Banks, Drive Like Maria), een lekker venijnige set spelen.

Verder natuurlijk veel kroegen en cafés, de bekendere zalen als Merleyn, Extrapool en Doornroosje, en hier en daar een kerk of kapel. Leuk is ook de toevoeging van twee kapperszaken, waar je je tijdens de optredens kunt laten knippen. Of naar een swingende Benjamin Fro kijken, die daar met zijn The Roots-achtige hiphopfunk een goede indruk achterlaat.

Positieve uitschieters

The Howlin' speelt in Fingerz een prachtig intieme set, met onversterkte zang en een elektrische gitaar. Jammer dat de decibels van Certain Animals bij de buren er keihard overheen blazen. Dat heeft Jermain Bridgewater slim bekeken: die lokt mensen met djembes van buiten naar binnen, de Make My Day in. Met zijn mix van reggae en hiphop is hij de eerste die we vanavond het publiek in beweging zien krijgen. Ook dat is een vermelding waard.

Daar heeft The Avonden geen 'last' van in de Bibliotheek, waar nog snel wat stoeltjes worden bijgeschoven. Met zijn Nederlandstalige schetsen, zelden langer dan twee minuten, ontroert Marc van der Holst met ogenschijnlijk eenvoudige observaties als "ik vroeg me af of je mij ook zag / je keek wel mijn kant op / maar je leek dwars door me heen te kijken". Op de sterkste momenten heeft hij daarbij wat weg van een Nederlandstalige Lou Barlow, of een minder cynische Sun Kil Moon. 

Zo intiem zien we het eigenlijk maar weinig vanavond: gitaarbands voeren de boventoon. Bij het in thuisstad Breda al populaire March valt in De Onderbroek direct de sterke strot van Fleur van Zuilen op. Het songmateriaal is voor een groot deel afkomstig van hun vorig jaar verschenen debuut Stay Put. Nu ligt er bij het punkrockgenre altijd een bepaalde eenvormigheid op de loer, maar zolang de band met nummers als 'Such A Drag' op de proppen blijft komen, hoeft daarvoor bij March niet te worden gevreesd.

Nog meer gitaren + opgezweept publiek

In De Onderbroek is het sowieso een prima avond. Het staat er tjokvol als Baskar met vijf man sterk (waaronder twee Birth of Joy-leden) het publiek opzweept met haar instrumentale spacefunk. Die vijfde man, de percussionist, is op het album niet eens te horen: hier zorgt hij juist voor een fijne beat in het toch al rijke palet genres dat Baskar laat horen. Dampende funk, afrobeat, Headhunters-jazz... in combinatie met de benauwde kelder genoeg voor een zwetend publiek.

Mexican Surf is op papier wat minder dampend. Maar live is de surf-rock meer The Growlers dan Allah-las, met zo'n lekker gekke frontman die de zaal als podium gebruikt en recht voor je gezicht staat te schreeuwen dat hij je nooit meer zal verlaten. Heel even is er een mosh-pit die zo'n halve minuut aanhoudt, en als je even later de trap omhoog neemt voor wat frisse lucht denk je... ja, dit is een leuk bandje voor komend festivalseizoen. 

Een gekke frontman heeft Baby Galaxy in Lux niet. Goede nummers wel, zo bleek al op debuutplaat Mighty Night eerder dit jaar. Wat lekker dat die Pavement- en Pixies-invloeden weer helemaal hip zijn, zeker wanneer het zo goed wordt uitgevoerd als door deze Limburgers. Dan mag de zang hier en daar nog wel wat zuiverder, en we snappen het intermezzo van de drummer - die van vijf meter afstand drumstokken op zijn drumstel mikt - ook niet helemaal, maar verder solliciteert Baby Galaxy hier alvast naar een mooie plek in het gezelschap van de Canshaker Pi's en Pip Bloms.

Wie dan nog niet genoeg heeft van gitaren, of gewoon zin heeft in de afterparty, kan terecht in Doornroosje. John Coffey-spin-off Tusky knalt er nog wat ongecompliceerde punk-tock tegenaan, waarna de trippy hiphop-meets-electro van Fata Boom (denk M.I.A., Die Antwoord en een fout vleugje Sean Paul) het nachtprogramma inluidt. 

Tot slot

Het was weer een knotsgekke avond waarop we meer misten dan zagen, ondanks het spreiden van ogen en oren. We genoten o.a. nog van Moon Moon Moon in de Bibliotheek, Korfbal in Merleyn, Fuz in The Fuzz (briljante boeking) en Panenkov in de Extrapool. Verder is het - nóg meer dan vorig jaar - accepteren dat de Popronde-aftrap een mega-evenement is waarbij je niet in vijf uur tijd alles ziet wat je zou moeten zien. Maar dat het in al die cafés, kroegen, bibliotheken, kapelletjes, wasserijen, speciaalzaken en ouderwetse muziekcentra nog steeds kleinschalig aanvoelt. Alsof je erbij bent, hier en nu, bij de doorbraak van je volgende favoriete band uit eigen land. Het blijft, ondanks die eeuwige regen in september, de ideale kick-off van het najaar.

nu op 3voor12