3voor12 Award genomineerde: Canshaker Pi 3voor12 Award genomineerde: Canshaker Pi

Een slackerrockdebuut om een huis mee af te fikken

, C├ęcile van Wijnsberge

De gastjes van Canshaker Pi stormen pas een jaar of twee langs de Nederlandse festivals en poppodia, maar weten daarmee al een beruchte reputatie op te bouwen. Komt Canshaker Pi langs, dan is je tent daarna afgebroken. Vorig jaar kwam het debuutalbum uit, dat nu genomineerd is voor de 3voor12 Award. Vol urgente, bij vlagen hysterische slackerrockliedjes, barstend van de levenslust.

Rock is dood. Zeggen ze. En ze zeggen het al jaren: in de jaren '80, toen MTV continu A-Ha's 'Take On Me' je woonkamer in straalde; in de jaren '90, toen hiphop mainstream werd en Kurt Cobain een einde aan zijn leven maakte; en weer in de jaren '00, toen plastic boybands de wereld overnamen en niemand meer slipjes gooide naar pak 'em beet Motörhead.

Nu zeggen ze het nog steeds, maar dan in lange thinkpieces op cultuurblogs. En dit keer menen ze het écht: gitaarmuziek is dood, of op z'n minst voor oude lullen geworden (en is dat niet erger dan dood zijn?). Tja, misschien zit er wel wat in: de grote rockheadliners zijn de veertig al gepasseerd, de hitlijsten worden gedomineerd door pop, hiphop en dance, en kids met muzikale ambities pakken liever hun laptop dan een gitaar. Millennials hebben met hun apps en beats de rockmuziek de nek omgedraaid. Toch? 

Ach nee man, je zit gewoon niet op te letten. Had je afgelopen Lowlands maar in het publiek moeten gaan staan toen Canshaker Pi de X-Ray op z'n kop zette: jonge gasten en meiden met bandshirts en vettig haar razen en springen en duwen elkaar net niet omver. Dat is leven.

Nog een goed voorteken voor de elektrische gitaarmuziek: de volgende festivaldag liepen er overal kids met Canshaker-shirts rond. Ik had er zelf ook eentje aan, en was verreweg de oudste. Als 23-jarige.

De Amsterdamse jongens van Canshaker Pi zijn zelf ook behoorlijk jong, en ze doen alles wat bij jong zijn hoort. Een beetje branie schoppen, ongemakkelijke foto's van jezelf posten op sociale media, inside jokes maken die verder niemand begrijpt, doen alsof het je allemaal niks kan schelen. En dat alles met een blind zelfvertrouwen dat je slechts kunt volhouden tot de bezorging van je eerste incassobrief.

Canshaker Pi

Willem Smit
Ruben van Weegberg
Boris de Klerk
Nick Bolland

2015 'Looking For Love On Ibiza' (eerste single, Tender Records)
2016 Boomslang (EP, Excelsior), Canshaker Pi (album, Excelsior)


 

Datzelfde lef giert ook door Canshaker Pi's debuutalbum. Canshaker Pi is urgent en bij vlagen hysterisch. De spelregels van structuur en ritme worden omver geschopt, de songs mogen af en toe aanzienlijk uit de bocht vliegen. En toch blijven die liedjes in je kop hangen, tot het bloed in je oren suist. Op opener 'JALS' is zanger/gitarist Willem Smit bijna aan het croonen: 'Just a little something...' Dan ontploft de track in een heerlijk lompe riff, plus een 'la la la'-koor om knettervals mee te blèren. 'Bonox' is stemmiger maar net zo dwingend, met jengelende gitaren over een stuwende ritmesectie. Het rustigere 'The U in My Dog' klinkt misschien alsof het tijd is voor serieuze introspectie: 'Can't you feel that misery that got to me...'. Het duurt echter niet lang voordat het sentiment plaats maakt voor een lekker bijdehante grap: 'He’s gonna make the world a better place, starting with the Middle East and Purmerend'. ‘We zijn gewoon heel erg begaan met het leed dat geschiedt in Purmerend,' aldus Willem. Sure.

Hadden we het al over Pavement gehad? De vergelijkingen met de 90s slackerrockband vliegen Canshaker Pi al sinds de eerste single om de oren. Zo erg is dat niet, vinden de Canshakers. Ze zijn fan, en ze vinden sommige liedjes er zelf ook wel wat op lijken. En als Pavement-frontman Stephen Malkmus dan ook nog naar de studio in Weesp afreist om je plaat te produceren hoef je voor zo'n vergelijking al helemaal niet meer te schamen. Samen met Malkmus en producer Remko Schouten heeft Canshaker Pi een plaat gemaakt die strak staat van de energie. Ongedwongen levenslust gevangen in raggende, briesende, ruisende gitaren, en drums met een bloedvaart. Met uitzinnig geschreeuw, lolbroekerij en af en toe een pakkend refreintje. Een plaat waar je een huis mee af kunt fikken.

Zo vaak als rock al dood verklaard is, is ie ook weer opgestaan. En als rockmuziek nu toch echt is gestorven, bewijst Canshaker Pi dat er leven is na de dood.

nu op 3voor12