Hollandse Nieuwe (4): The Fire Harvest gevangen door Canadese cowboy Hollandse Nieuwe (4): The Fire Harvest gevangen door Canadese cowboy

Daniel Romano nam het debuutalbum van Utrechtse slowcoreband op

, Timo Pisart

Hollandse Nieuwe (4): The Fire Harvest gevangen door Canadese cowboy

Daniel Romano nam het debuutalbum van Utrechtse slowcoreband op

Timo Pisart ,

De Utrechtse slowcoreband The Fire Harvest liet zich vangen door de Canadese cowboy en countryheld Daniel Romano, en het resultaat is een prachtig stemmig plaatje. Maar door welke angst Romano met hen in de studio belandde?

Wat wisten we al?
Dat The Fire Harvest al tijden intieme slowcore maakt in het verlengde van vooral het oeuvre van Jason Molina (Songs: Ohia): traag voortslepende liedjes met spaarzame arrangementen en af en toe aanzwellende overstuurde gitaren. Frontman Gerben Houwer speelde ook in postrockband We vs. Death, maar besloot twaalf jaar geleden ook een soloproject te beginnen, dat toch weer een band werd. Slowcore staat bij The Fire Harvest niet alleen voor het stroperige tempo van de muziek zelf, maar ook het tempo waarin ze platen uitbrengen: in die twaalf jaar verschenen een enkele EP en een split 7” met de Belgische band Reiziger. Vandaag pas brengen ze hun allereerste album uit: “Singing, Dancing, Drinking”, geproduceerd door de Canadese cowboy en countryheld Daniel Romano. De band is bovendien geselecteerd voor Popronde 2016.

Wat vertelt hij ons zelf?
‘Are these the hands of a working man?’, bevraagt Gerben Houwer zichzelf in het openingsnummer Working Man. Dat gaat over Gerben en zijn bandleden: allen mid-dertigers (waaronder ook zijn broers Gibson op drums en Maarten op geluid), die reflecteren op generatieverschillen en de mythe dat we in Nederland allemaal gelijk zouden zijn, maar ongelijkheid in stand houden door ons onderwijssysteem. Dat komt wel ergens vandaan: Gerben Houwer is trots vader, was jarenlang docent Maatschappijleer en werkt nu op een taalschool voor kinderen die Nederlands moeten leren. Op het moment dus vooral Syrische vluchtelingen. Maar wat hij precies probeert te zeggen in het nummer? Lastig om te zeggen, de liedjes hebben jarenlang in zijn hersenpan gesudderd voordat ze in definitieve vorm op de band werden gelegd. 

Hoe komen ze bij de Canadese Daniel Romano in de studio terecht?
Dat zit zo: Romano heeft nogal een vliegangst en pakt dus telkens de boot naar Europa. Die oversteek duurt al gauw zes weken, en toen hij vorig jaar weer in Nederland was, bleek dat hij de terugreis verkeerd had gepland. Daardoor had hij tijd over om andermans plaat te produceren. The Fire Harvest bestaat al uit enorme fans van de Canadese cowboy, en zat dicht op het vuur: Romano huurt al tijden de bus bij een van de bandleden. Zo belandden ze samen in de studio in Utrecht. Romano heeft - net als The Fire Harvest - zijn roots in de punk en hardcore, dus al gauw was er een klik, en de plaat werd razendsnel opgenomen, in een kleine drie dagen (!). Romano zelf heeft natuurlijk een karakteristieke stem, en hij daagde ook Houwer uit om zo goed mogelijk op zijn dictie, plaatsing van de woorden en buiging van de zin te letten.  

Slowcore, dat lijkt me niet het genre om op te zingen, dansen en drinken. Toch?
Daar heb je wel gelijk in: somber aan de bar zitten terwijl je naar je glas tuurt gaat nog wel, maar hoe je op het album van The Fire Harvest moet dansen? Daar willen we wel een instructievideo van zien. De titel slaat volgens Houwer toch vooral op het ambacht van gezamenlijk muziek maken: niet te jolig of feestelijk, maar wel met groots kameraadschap. Ja, en na het repeteren veranderen ze de ruimte soms graag in een gemoedelijke disco.  

Over een jaar in de grote zaal van Paradiso?
Nee, maar dat is de ambitie ook helemaal niet. Eerlijk gezegd is dat juist wel charmant tussen al die overambitieuze HBA-bands en hemelbestormende popschool-studenten die Nederland rijk is. The Fire Harvest had vooral de ambitie om iets prachtigs de wereld in te helpen en dat bij zoveel mogelijk mensen in hun niche onder de aandacht te brengen. Die liefdevolle en bijna tedere toewijding, die hoor je elke seconde op “Singing, Dancing, Drinking”.

In de (vernieuwde) rubriek Hollandse Nieuwe signaleert 3voor12 veelbelovend talent van eigen bodem. Dit is de derde editie. Lees alle artikelen hier.

Nu op 3voor12