Het is niet iets dat je dagelijks ziet; een punkband speelt de pannen van het dak, terwijl op de achtergrond een brandweerwagen naar binnen rijdt. Maar tijdens Le Mini Who? 2019, op zondag 10 november in het Cartesiusgebied, kun je zomaar in zo’n surreëel scenario belanden.

De elfde editie van het festival beslaat een groter gebied dan ooit. Van nachtclub WAS. tot dB’s Studio en alles daartussen, waaronder ook enkele niet-alledaagse plekken voor een optreden zoals Brandweerkazerne Schepenbuurt, bierbrouwerijen (De Leckere, Oproer) en het groene Hof van Cartesius.

"De grote vraag is hoe lang Rotsoord Le Mini Who? kan huisvesten", schreven we vorig jaar over de verhuizing van het festival van de Voorstraat naar de rand van de oude binnenstad. De editie op Rotsoord bleek een kantelpunt. Le Mini Who? trok door de ruimere opzet in een keer zoveel meer bezoekers dat de organisatie sneller dan verwacht naar een nieuwe locatie moest kijken. “Toen kwamen we bij de vraag: waarom zitten we niet in Cartesius?” vertelde coördinator Hanan de Sain in augustus. “Het is een spannend gebied met creatieve plekken, waar we onze mentaliteit in terugzien.”

Het kleine zusje van Le Guess Who? is groot geworden. We doken in het programma en lieten ons verrassen door de bands, maar zeker ook door de vele nieuwe locaties.

NB: helemaal onderaan het verslag staat een uitgebreide fotoreportage van deze Le Mini Who?-editie. 

Tjalling

dB's

De alternatieve indie-rockers uit Eindhoven zetten meteen de toon. Uitwaaierende gitaren en een dreunde bas worden opgeklopt met plots uitbarstende drums en wanneer zangeres Dany van Dorst als een bezeten marionette de eerste vocalen inzet heeft de band de zaal al in zijn ban. Met openhangende mond en lege ogen blijft Dany het publiek bespelen met semi-symfonische schreeuwvocalen ondersteund door een dynamische soundtrack van psychedelische gitaren en dreunende bas, gedragen door verrassende drumpartijen. 

"Something So Strange" mijmert ze verder, en dat is precies wat we willen horen op Le Mini Who?. De muziek stijgt en daalt van ballad-achtige fragmenten naar psychedelisch gitaargeweld dat op het hoogtepunt van heftigheid niet onderdoet voor stevige metal. De bezeten marionette transformeert even naar een gruntend monster voordat het geheel weer terug beweegt naar een sfeervolle soundscape. Als het einde van deze muzikale trip nadert zakt Dany naar de grond om nog even de laatste vlekken van haar ziel af te gillen. Na een stoïcijns ontvangen applaus loopt de zaal leeg en ruilt het publiek de duistere klanken weer in voor het zonnige buitenweer. (EF)

Tjalling

Oliver Oat

Oproer

Oliver Oat bijt het spits af in brouwerij Oproer. Het is een zeskoppig gezelschap uit Rotterdam, met frontman Joost de Jong als drijvende kracht. Als Oliver Oat werkte hij acht jaar aan zijn debuutplaat Juniper Resin, die in maart dit jaar uitkwam. De band brengt naar eigen zeggen donkere en experimentele pop, maar het optreden is toegankelijker dan je op basis van die omschrijving zou verwachten. Oliver Oat neigt zondagmiddag eerder naar melancholie dan duisternis, iets dat extra onderstreept wordt door klaaglijke, bijna kerkelijke toetspartijen.

De Jong heeft een stem als een oude langspeelplaat: diep en warm. Tijdens het laatste nummer blijkt er achter de sluier van melancholie veel meer schuil te gaan, getuige de intensiteit waarmee de frontman zijn teksten bijna uitschreeuwt. Oproer blijkt een goede plek voor een band als Oliver Oat; de muziek sluit naadloos aan bij het rauwe en industriële van de locatie. (WW)

Oliver Oat

Worm's Open City Revue: Red Brut

De Nijverheid

In De Nijverheid is de hele middag een doorlopend programma dat is samengesteld door WORM. Vooraf was niet bekend wie of wat we konden verwachten. Als we iets voor 14.00 uur aankomen, is men nog bezig met het volschrijven en ophangen van grote vellen papier met daarop het programma voor deze locatie. Als eerste is er een performance van Red Brut. Da's mooi, we hadden haar optreden om 18:30 in De Havenloods al op ons verlanglijstje gezet. Ook zien we een mystery guest gepland staan voor 16.50 uur. "Geeft Björk een tweede verrassingsoptreden dit weekend?", zo grappen we.

Ineens klinkt een luide stem. Het is WORM's Richard Foster die aantreedt als spreekstalmeester. Daarna is het kleine podium voor Red Brut. Onder deze naam maakt de Rotterdamse Marijn Verbiesen geluidscollages. Dit doet ze door meerdere cassettebandjes door elkaar af te spelen. Op de tafel voor haar ligt nog een hele verzameling tapes te wachten. Deze vooraad spreekt ze geregeld aan: bandje eruit, nieuw bandje erin. De al gespeelde tapes gooit ze op de grond. Het resultaat van dit alles is een mysterieus klankentapijt.

Na Red Brut's optreden worden er plaatjes gedraaid door WORM's Pirate Bay. We hebben geen geduld om te wachten op de volgende performance op het podiumpje in De Nijverheid; er valt immers nog meer te ontdekken op LMW?. Als we rond 16.50 uur weer terug zijn, is 'mystery guest' doorgestreept in het programma en staat er 'that's Richard' bij en 'Big DJ set'. Richard Foster blijkt zijn eigen special guest en hij draait een paar fijne plaatjes met de al wel aangekondigde John Doran, oprichter en redacteur van The Quietus. (FtS)

John Doran & Richard Foster

Red Brut

Combo Quazam

Oproer

Combo Qazam speelt vandaag zijn eerste uitverkochte show, grapt basgitarist Ab al-Tamimi bij aanvang. Daar is geen woord van gelogen, want voor de deur van Oproer vormt zich een steeds langere rij om naar binnen te kunnen. We zien direct twee bekenden; Stefan (gitaar en toetsen) en Arno Breuer (drums) stonden een uur eerder al op het podium met Oliver Oat. Met gitarist Gino Miniutti is het viertal dat Combo Qazam vormt compleet.

Combo Qazam mag dan voor driekwart uit leden van het gestopte Lost Bear bestaan, maar heeft echt een eigen geluid, zo gaf de groep aan in een eerder interview. Minder noisy en minder poppy; nieuwe nummers ontstaan nu vanuit sfeer en ritme. Dat is live goed te zien, want de zang is totaal ondergeschikt aan de instrumenten. Verder wordt snel duidelijk dat er vier doorgewinterde muzikanten - samen beschikken ze over tachtig jaar ervaring - op het podium staan. De show begint energiek en opzwepend en houdt dat tempo het volle half uur vast. Een slok bier tussendoor en weer gaan. Aan het eind van de rit heeft Al-Tamimi zijn haar losgegooid en deint de hele Oproer mee. (WW)

Combo Qazam

Combo Qazam

Shaemless

Brandweerkazerne Schepenbuurt

De leukste locatie van LMW? is toch wel Brandweerkazerne Schepenbuurt. Voor twee grote glimmende brandweerwagens staat het instrumentarium van de Nijmeegse garage-punkers Shaemless. Vlak voor het optreden rijdt echter een van de twee wagens erop uit, dit tot ontstentenis van Wijgert-Jan, met wie ik op pad ben, en de andere aanwezige fotografen. Die hadden zich al verheugd op de mooie plaatjes die dit zou opleveren.

Shaemless levert vervolgens een puike set af. Halverwege rijdt de brandweerwagen weer achteruit de kazerne in tot groot vermaak van het publiek. De brandweermannen die uit de wagen stappen kijken geamuseerd naar de band en al dat volk in hun kazerne. Shaemless speelt intussen furieus door. Soms nemen ze even gas terug, waarna alleen de drummer even doorpummelt om er vervolgens weer vol overheen te knallen. Het hard-zacht-hard trucje is er natuurlijk eentje uit het boekje, maar mits goed toepgeast - zoals hier door Shaemless - werkt het uiteraard als een tierelier. (FtS)

Shaemless

la loye

Hof van Cartesius

Het Hof van Cartesius, de 'groene werkplek voor creatieve, duurzame ondernemers' is ook al zo'n aparte locatie die LMW? dit jaar gebruikt. Tussen de grotendeels uit 'bouwafval' opgetrokken gebouwtjes is ook een klein barretje. Een prima idee om de intieme liedjes van la loye op deze intieme plek te programmeren.

Lieke Heusinkveld, want zij is la loye, doet het in haar eentje in de overvolle locatie. Lekker knus staan we als publiek dicht op elkaar te luisteren naar haar zachte weemoedige liedjes. De nummers doen ergens aan denken, maar we kunnen er maar niet op komen. Ze maakt het uiteindelijk makkelijk door haar cover van Nick Drake's 'Place To Be'. Zo'n zelfde soort intimiteit weet la loye met haar beste liedjes ook aan te spreken. (FtS)

la loye

Benji

Hof van Cartesius

Het is druk in het zaaltje bij het Hof van Cartesius als Benji begint. Nadat Jordi Lammers zichzelf en zijn broer bescheiden aankondigt is het geroezemoes van achter in het zaaltje aanvankelijk luider dan Rindert’s ambient synthklanken. Wanneer Jordi voor het eerst de microfoon nadert valt er niet veel meer te verstaan dan een paar doffe p’s en t’s maar al snel klinkt zachtjes de eerste mellow soundscape en krijgt Jordi de ruimte om, als ex-stadsdichter van Nijmegen, zijn kunsten te laten horen. Met zachte g vertolkt hij hoe mooi alles wankelt, als je op vuur wacht, in de openingstrack 'Vuurvlieg'.

Gedurende de rest van de set vult Jordi keer op keer de stiltes met gedichten over licht, duinen en gesprekken over filterkoffie, waarna Rindert opnieuw prachtige klanken uit zijn keyboard en computer tovert. Het rumoer van achterin in de zaal dooft langzaam weg als het publiek wordt meegezogen in de trance van woord en klank. "Ergens ligt er, zei je, op een tak een salamander van ons te dromen", dicht Jordi. Vanavond staat die salamander vlak voor zijn neus. (EF)

Benji

Paracetamøl

dB's

Paracetamøl heeft op het hoofdpodium van dB’s een duidelijk doel voor ogen: het dak eraf spelen, en snel ook een beetje. De vierkoppige garagepunkband gooit direct vol de beuk erin. Joey Pechler (zang en gitaar), Guus van Tiem (drums), Jamil Molenaar (gitaar) en Guus ten Klooster (basgitaar) delen een liefde voor bands als Ex Cult, Metz en Oh Sees. Alles aan hun optreden is hard en intens. Van Tiem rost zijn drumstel af en ook Molenaar en Ten Klooster gaan als bezetenen tekeer - bij Ten Kloosters basgitaar springt zelfs een snaar. Pechler slingert zijn teksten met zoveel urgentie de zaal in dat het extra jammer is dat hij niet te verstaan is; zijn woorden verdrinken in de muur van lawaai die Paracetamøl al vanaf seconde één optrekt.

Wat verder opvalt, is dat de band vooral bezig is met ‘zenden’ - van interactie met het publiek is niet tot nauwelijks sprake. Datzelfde publiek reageert aanvankelijk wat timide op al dat geweld, maar komt stukje bij beetje los. Na drie nummers wordt er voorin voorzichtig gepit en tegen de tijd dat de laatste minuten ingaan, kolkt en golft het in een groot deel van de zaal. Het optreden eindigt net zo abrupt als het begon, waardoor iedereen wat verdwaasd en met suizende oren achterblijft. (WW)

Paracetamøl

The Germans

dB's

Het zit The Germans vanavond niet mee met het geluid in dB’s, een volle zaal wacht geduldig (al dan niet met een teugje Cannabis) tot de Vlamingen een half uur na geplande aanvang geluid uit al hun instrumenten krijgen. Gelukkig blijkt het wachten de moeite waard. Met snerpende soundscape-geluiden, opzwepende bongos en teksten als "Always on the run with your handsome thighs" maken The Germans er een vervreemdend feestje van. Vaak zijn de individuele partijen herkenbaar en goed in een genre te plaatsen maar het geheel klinkt absoluut niet alledaags. The Germans verzorgt een sfeervolle kakafonie aan geluid die geen moment slordig klinkt. Dat we hier met kundige muzikanten te maken hebben is de duidelijk, maar het is de perfect misplaatste flamboyance van frontman Jakob Ampe die de spreekwoordelijk kers op de taart vormt. Iedere bekende sexy rock-move wordt door hem moeiteloos belachelijk gemaakt. Suggestieve bewegingen met de microfoonstandaard en orgastische vocalen krijgen toch een heel ander karakter wanneer ze worden uitgevoerd door een licht kalende veertiger met een bierbuik.

Hoewel sommige bezoekers in het publiek slechts verdwaast toekijken terwijl Jacob zijn absurdistische performance uitvoert, beweegt het gros van de zaal enthousiast mee met de dynamische beats. Als The Germans na het laatste nummer plots gedag zeggen en van het podium verdwijnen wordt dan ook gegild om een toegift. Hoewel die uitblijft hebben The Germans duidelijk hun dienst bewezen als adequate afsluiter voor Le Mini Who?. (EF)

The Germans

“De grote vraag nu is hoe lang Rotsoord Le Mini Who? kan huisvesten.”, schreven we in ons verslag van vorig jaar. Diezelfde vraag kan ook na de verhuizing naar het Cartesiusgebied gesteld worden. De rauwheid van het gebied en de creatieve plekken die er zijn passen in ieder geval goed bij de filosofie van het festival. De Brandweerkazerne is een leuke vondst, zeker met de uitrukkende wagen tijdens één van de shows. In dB’s, Oproer en het Filmcafé was het vaak erg druk maar op de meeste andere plekken kon je eigenlijk altijd goed binnenkomen. Het nieuwe festivalgebied is wat minder compact, waardoor een fiets geen overbodige luxe is. Zeker als je even naar WAS. of Werkspoorcafé De Leckere wilt gaan. Dat zorgt tegelijkertijd ook voor een iets betere spreiding van de bezoekers.


Het grote voordeel van dit gebied is dat het zich wat langzamer ontwikkelt dan Rotsoord, waardoor het rauwe voorlopig nog even bewaard blijft, en dat er met zoveel bedrijvigheid ook nog heel wat nieuwe potentiële locaties zijn. Er valt nog van alles te ontdekken in het Cartesiusgebied, waardoor Le Mini Who? hier nog wel even door kan. Het kleine zusje is nu echt groot geworden.

Gezien: Le Mini Who? 2019, zondag 10 november 2019 @ Cartesiusgebied