Mógil dompelt Haarlem in academische weemoed Mógil dompelt Haarlem in academische weemoed

Je kunt de IJslander wel uit IJsland halen, maar hoe haal je IJsland uit de IJslander?

, Joost Verhagen

Het is behoorlijk druk in cultuurpodium De Pletterij in Haarlem als Mógil het podium betreed. Dat is ook niet vreemd, Mógil is op papier een uiterst interessante act die zowel de liefhebber van kunstzinnige pop zoals bijvoorbeeld Sigur Rós, Björk en Múm en volgelingen van de hedendaagse jazz zou moeten aanspreken. Mógil dwingt tijdens een enkele, lange set respect af met ingewikkelde composities en een typisch Noordelijke sfeer. Toch weet het kwintet ons niet volledig te overtuigen.

Ambitieuze muzikale visie

Mógil combineert klassieke kamermuziek met folk en post-rock. Zoals de naam doet vermoeden dipt de band dit een typische dromerige IJslandse saus, ondanks dat de bandleden in Nederland en Amerika muziek hebben gestudeerd. Het resultaat hiervan is dat vooral de Vlaamse klarinettist Joachim Badenhorst opvalt door een weergaloos spel, voorzien van allerhande 'extended techniques', technieken waarvoor het instrument niet perse gebouwd zijn, maar waarmee je een flink palet aan bijzondere klanken en geluiden kunt produceren.

Toch lijkt er iets te missen aan de performance van Mógil. Toegegeven, op bepaalde momenten is het magisch maar een groot deel van de set lijkt toch nog ietwat rommelig en onpersoonlijk. Er is namelijk vrijwel geen podiumpresentatie. Alle bandleden spelen het hele concert van blad. Begrijpelijk, gezien de harmonische en ritmische complexiteit van de muziek, maar het werpt wel een barrière op tussen artiest en publiek. Verder is de zang van zangeres Heida Árnadottír wellicht erg virtuoos en geschoold, maar mist haar stem een soort eigen karakter. Ze klinkt eigenlijk vooral gewoon als een klassieke sopraan.

Het gitaarspel van Hilmar Jensson wordt op den duur wat voorspelbaar. Hij is duidelijk het 'post-rock' element van de groep en voorziet de composities van open gitaarakkoorden verzonken in galm en reverb. Zijn akkoordenschema's zijn dan wel zeer inventief, maar iets meer dynamiek en iets minder zweverige klanken waren wellicht een welkome afwisseling geweest.

Wat ontbreekt er?

Je kunt eigenlijk niet anders dan de ambitie van Mógil waarderen. De combinatie tussen de weergaloos populaire avantgardistische IJslandse pop, klassieke complexiteit en het vrije van moderne jazz is volstrekt uniek en werkt voor Mógil op momenten absoluut. Het is erg moeilijk om dan ook precies de vinger op de zere plek te leggen. Het sonische pallet van Mógil is mooi en zelfs toegankelijk, want de sfeer is typisch die van een soort dreampop, post-rock of slowcore band. Droevig, sprookjesachtig en hypnotiserend. Toch mist er nu nog iets, maar het is moeilijk om exact te zeggen wat. Hoogstwaarschijnlijk zullen de concerten van Mógil in de tour ook langzaamaan in kwaliteit toenemen, gezien de kunde en het compositorische talent van de musici. Ga dan ook zeker kijken om een eigen oordeel over de groep te vellen, het zal op zijn minst een unieke ervaring zijn.

nu op 3voor12