De Oosterpoort laat zich meenemen door Bonobo De Oosterpoort laat zich meenemen door Bonobo

Engelse dj levert geweldig totaalplaatje af

, Tekst: Jan van der Meulen Foto's: Floris Duijn

Het gaat lekker met Simon Green. Onder zijn alias Bonobo bracht de Engelsman afgelopen maand alweer zijn zesde album uit en wist hij in een mum van tijd de Grote Zaal van De Oosterpoort uit te verkopen. 3voor12 groningen zag het, en wist dat het erbij moest zijn. Oké, de dj mag dan niet bepaald uit de buurt van Noord-Nederland komen, maar lokaal rijmt immers op speciaal en speciaal, dat is Bonobo absoluut.

Jens Kuross

Jens Kuross

Voordat Green zelf begint, verzorgt Jens Kuross eerst nog het voorprogramma. De jonge Amerikaan tooit zich met een excentriek kapsel, vanavond overigens onder een rode muts gestoken, waarbij vergeleken zijn muziek echter nogal op de vlakte blijft. Kuross speelt leuk op zijn keyboard en heeft best een aangename stem, waar zelfs nog een ruw randje hier en daar in te ontdekken valt, maar het totaalplaatje heeft alleen wel een erg hoog Chris Martin-gehalte en wil heel intiem blijven. Daarbij mompelt Kuross ook weinig opzwepende teksten tussen de liedjes door en staat het geluid wat aan de zachte kant. Een leuk optreden voor de mensen op de eerste rij, maar in een kleinere zaal komt dit ongetwijfeld beter tot zijn recht.

Bonobo

Bonobo

Als Bonobo dan zelf de bühne betreedt, is dat wel even wat anders. Meteen vult het geluid van Green en zijn band de hele zaal. Iedereen is meteen bij de les, maar als al snel Kiara, het openingsnummer van het eerste échte succesalbum Black Sands ingezet wordt, is de show pas echt begonnen. Om het publiek op scherp te zetten, ramt Green er na ongeveer een kwartiertje een medley van een paar grote hits als Ten Tigers en het in Nederland door Man Bijt Hond onsterfelijk gemaakte Kong, doorheen. De nummers worden allemaal onder luid gejuich ontvangen, maar worden geen van allen helemaal afgespeeld. Raar, zou je zo denken. Waarom zo snel en zo vroeg je hit-kruit al verschieten? Omdat al snel blijkt dat Bonobo nog veel meer moois in petto heeft, daarom.

Hoewel bijna elk nummer vloeiend in het volgende overloopt, gebeurt er steeds weer iets nieuws vanavond. Het podium is een komen en gaan van bandleden met onder andere een drummer, zangeres en blaassectie die in wisselende bezetting bij verschillende nummers komen meedoen. Bovendien bestrijkt Bonobo’s oeuvre een behoorlijk divers palet aan sounds. In het ene lied horen we Afrikaanse zang, dan wordt er weer gespeeld met strijkers en dromerige melodieën en vervolgens kletst de bas er weer keihard in. Green zelf wisselt regelmatig tussen zijn synthesizers en de basgitaar, waarop hij zich al even bekwaam toont. Nergens zakt de show in en als een hit als Cirrus langskomt, ontploft de zaal zowat. Tot achter op het balkon golft de menigte mee. Mensen staan met de ogen dicht en worden door Green meegenomen naar zijn wereld waar geluid, gevoel en beeld in perfecte harmonie door elkaar heen bewegen.

Bonobo

De visuals, waar ook de meegebrachte zangeres, wanneer zij slechts zichtbaar als silhouet over het podium flaneert, toe mag worden gerekend, zijn namelijk ook prachtig. De schermen tonen loom dansende kleuren en deinende landschappen die doen denken aan het einde van Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey. Eigenlijk is dat ook precies wat deze show is: een space odyssey. Het is een reis, als een avond aan de LSD, maar dan zonder kans op een bad trip. Het is echt heel erg goed en de overweldigende ovatie, die volgt als Bonobo er na zo’n anderhalf uur een eind aan breit, spreekt wat dat betreft boekdelen. Dit was, om met Ivo Niehe te spreken, unaniem een belachelijk groot succes.

Jens Kuross

Bonobo

Bonobo

nu op 3voor12