De eerste slierten van een ongedwongen festivalsfeer waaien door de Scheveningse Keizerstraat en winnen het langzaam van het druilerige weer. "Hipfest is voor de Scheveningers", lijken veel mensen te denken. Nou Scheveningers waarderen het zeker, maar dat zouden er meer kunnen doen. Want we krijgen dit jaar weer lekker veel voor de beste prijs: gratis! Op struikel afstand van het strand, in de meest karakteristieke straat van Scheveningen, horen we nu nog het ruizen van de zee. Straks klinken hier de klanken van bands als Heath, Glashart, Brass Rave Unit, Tripkip en Mojo Fyre. Als de zon het dus niet gaat doen, hopen we hier verwarmd te gaan worden door alles tussen Heath en happy hardcore; trossen los!

De zomer is begonnen en het Nederlands elftal speelt vanavond. De perfecte combinatie voor een grote opkomst bij het gratis popfestival Hipfest op Scheveningen. Als we aankomen moet dit nog allemaal wat worden. Al wel oranje shirts bij kroegen, maar voor het podium is het nog wat leeg. Een woord: regen. Dat en mensen moeten nog van hun werk komen. Het leidt tot een slechts een handje vol mensen op het natte Kerplein. Waar we nu nog op een paar meter het ruizen van de zee horen, klinken straks de klanken van bands Heath, Glashart, Brass Rave Unit, Tripkip en Mojo Fyre.  De eerste slierten van een ongedwongen festivalsfeer waaien door de Scheveningse Keizerstraat.

De gemeente Den Haag heeft Hipfest afgeslankt door enkel een vergunning te verlenen die strakkere veiligheidseisen heeft: nog maar één buitenpodium in plaats van drie: het grote podium op het Kerkplein. En die is dan ook nog een tandje kleiner. Hipfest is dus anders, maar niet noodzakelijk minder doordat het binnenpoidum van Podium aan Zee al vroeg afwisselt met met Kerkplein. Zo krijgen we op Hipfest bands om naar uit te kijken en komen we ook nog eens aan onze 10.000 dagelijkse stappen toe.

Amèl start de avond met dansbare Nederlandse hiphop, samen met de gitarist en drummer wordt het Kerkplein even omgetoverd tot een klein feestje. Het publiek schuilt onder de partytent waar met gemak al het publiek onder past. Er wordt voorzichtig mee geswingd met de Nederlandstalige nummers van de Arnhemse artiest. Nog niet zo lang geleden heeft Amèl een single uitgebracht in samenwerking met de Nijmeegse artiest Jeroen Antoine ‘In bloei’. Een catchy nummer dat gaat over persoonlijke groei waarin de vergelijking wordt gemaakt met de lente...die lente mag qua weer ver weg lijken, laat staan de zomer, maar Amèl verwarmt ons.  

Lange jas, kale kop, rond zonnebrilletje…. Morpheus van de Matrix?! Nee, Robin Brock, alias Glashart. We trappen galmend en ronkend af met ‘This Taste’. Dit nummer wint live zoveel vergeleken met de plaat: Coldplay galm, het dreigende van Ultravox en een kickdrum die naar metal neigt; iets moet het nummer strak houden immers. Glashart pakt het langzaam voller wordende Kerkplein gelijk bij de oren en de keel. ‘Don’t give up’ heeft niets van die dreiging doordat Glashart vergeleken met de plaat een lekkere lik soul overheen legt. Enkel om bij LOMNH weer vol op galm, dreun en ronk in te zetten, maar nu nog dreigender. Glashart galmt door de Keizerstraat en trekt zo de mensen uit de kroegen naar het podium. De zes-koppige band doet ons regen, wind en grijs vergeten door bakken energie over ons uit te gieten die alles doet vergeten behalve Glashart. Zeker, de strot van Robin Brock helpt, want wat kan hij divers en vooral ook zuiver hard zingen. De band, de composities zijn echter minstens zo essentieel. De keyboard braakt geen ritmisch fundament maar produceert slierten die zich wapperend door de muziek weven. De ritmesectie houdt het strak maar met een pulserende beat. De ene gitaar galmt terwijl de andere gitarist een aternatief ritme loslaat en hier en daar de conga’s tot leven brengt. Dat alle bandleden backing vocals doen, leidt op momenten tot indrukwekkende harmonieën die de nadruk goed leggen op de grote gevoelens die Glashart deelt. Ook kleine gevoelens: Skin, de powerballad van Glashart zorgt voor verliefd en tedere taferelen op het plein. Glashart haalt en verdient het Hipfest diploma.

Dat de rockers van Heath een fantastische performance neerzetten, zou inmiddels algemene kennis moeten zijn in het Haagse. Heath blijft elk optreden spelen alsof dit het optreden is waar alles scouts van de grote labels in de zaal zitten: harten en zielen vliegen door de zaal via gitaar, mondharmonica, drum en via de bassist met zijn prachtige Vox Sidewinder Sunburst. De vijfkoppige band neemt ons mee over de prairie en langs de westkust van Amerika. Als luisteraar vergeet je direct dat je binnen bij Podium aan Zee staat in regenachtig Scheveningen. Er hangt een psychedelische rock hippie-vibe waarin je stukjes The Doors kunt herkennen en andere grote namen zoals Led Zeppelin. Gemixt met invloeden uit de jazz en blues rock doet Heath ons met en binnen hun gelaagde toppers als ‘Atalantis’ en ‘Calm the Rivers’ instrumentale reizen maken waarin overal heen gaan en weer terug; zonder een voet te verzetten. Op naar meer van zulks!

Jordy Dijkshoorn opent rappend als de harde evolutie van Vanilla Ice: strak op de beats, punt aan het einde van iedere zin, rijmschema AABB, met lossere elementen die we als refrein kunnen duiden. Ondanks de gebruikelijke “bitch”, “in da hood” en een losse “motherfucker”, duurt het even voordat het publiek loskomt. Maar toch, voor het podium verzamelen zich kleine jongens die smeken om een boks van Jordy; en die krijgen ze! Pas als Jordy het levenslied door de raps mixed, komen de heupen op het plein los… en Jordy slaat het dood door een stukje spoken word te doen dat goed is maar waar dit publiek nu niet op zat te wachten. Maar goed, Hipfest publiek waardeert altijd meer dan het laat zien. Hipofest is ook een samenzijn immers. Zelfs als Jordy onverwacht een blues rock beat knaller er ingooit, blijven dus veel groepjes praten. eelrijk gezegd is het ons ook niet helemaal duidelijk hoe serieus Jordy het bedoelt… dan weer beats en teksten waarvan je afvraagt of een DIY middelbare scholier met een beetje productie-ervaring het niet net iets strakker had gemaakt. Dan weer een originele en goede mix van levenslied-vibes over rap beats met pareltjes als: “wil je een mening, dan geef ik je er een!” Maar goed, Jordy sluit af met zijn fijne happy hardcore rap “Ik kom harder” en dan kun je op Scheveningen niet echt meer stuk: een warm applaus.

Heath

Jordy Dijkshoorn

Jordy Dijkshoorn

Dorpstraat 3

De apparatuur doet het niet! De soundcheck moet meerdere keren herhaald worden en de zaal wacht geduldig. Na tien minuten trappen we af. De Amsterdamse band Dorpstraat 3 geeft het voetbal ontwijkende publiek op Scheveningen precies wat het nodig heeft door het mee te nemen op een spacetrip door een spookhuis; zo eentje zoals je altijd al wilde dat het spookhuis was. De duisternis krijgt kleur door de dromerige melodieën, samenspel van synthesizers en keyboard. Terwijl de rest van Nederland aan het kijken is naar Oranje en Les Bleus die elkaar tactisch onschadelijk maken, wordt hier gegriezeld en geflirt met de dood met ‘De ballade uit de dodencel’ en ‘Dracula’. Zeker bij die laatste genieten we weer van die heerlijke eighties synth citaten uit het oeuvre van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Afsluitend met hun grootste hit “een groot gevaar” laten ze ons in het donkere Podium aan Zee achter op een hoogtepunt van dreiging en verlangen “ik leid de weg, neem maar mijn hand”. Wij gaan mee, want wie wist dat nachtmerries zo dansbaar en sexy konden zijn? Mensen die Dorpstraat 3 kennen!

Oef, Brass Rave Unit heeft het lastig in de competitie met Oranje: slechts een klein groepje hardcore muziek liefhebbers staat niet in een Keizerstraatse kroeg. Pas als de eerste helft voorbij, na de rust, stroomt het Kerkplein vol. De band, bestaand uit een saxofonist, trompettist en een drummer, zetten hard en snel in. Bij het horen van de muziek denk je eerder aan een techno dj-set dan aan drie instrumentalisten. Het dansende blaasinstrumenten duo werkt aanstekelijk op de heupen van het publiek. Van zingen komt weinig, maar dat is ook niet nodig, want de mannnen krijgen het publiek aan het dansen met nummers als ‘Gotta give it (my all)’. Dat de band alles geeft blijkt ook wel uit het moordende tempo dat wordt aangehouden: meer Max Verstappen dan Oranje zogezegd. Het publiek gooit nu definitief de trossen los. Brass Rave Unit had zeker niet misstaan als afsluiter in de kleine uurtjes, maar als opwarmer voor die kleine uurtjes kunnen we de mannen ook zeker waarderen.

Dorpstraat 3

Brass Rave Unit

Brass Rave Unit

FIEP

Stond Fiep op Sniester? Nee! Hadden ze daar misstaan? Nee! Hadden ze daar tot de betere bands behoord? Ja! Waarom dan toch die Australische bands als we een Fiep hier hebben rondlopen? Fiep is verfrissend door wel de gruizige gitaar te omarmen op het kruispunt tussen Pixies en Nirvana, powerchords op gitaar en bas, strakke stuwende drum, en tegelijkertijd daarover heen een vibe en teksten te leggen die ergens aan Personal Trainer doen denken. Als je op je witte gitaar met grote plakkerletters Fiep schrijft, lijkt het eerder kinderkamer dan rock n roll. Maar juist die paradox is die ironische Fiep vibe. Het is uiterst Nederlands op de beste manier. Rock met ironie in de teksten die het tegelijkertijd zwaarder, kunnen, maken. “It’s always the same shit on the same boat” vat Fiep de dingen krachtig samen. De saaiheid van een bejaardencruise gedrapeerd over de power van de ritmesectie inclusief gitaar. Daardoorheen zingt de synt. Vorig jaar zagen we hier op Hipfest om deze tijd Marathon,: het was goede, zware shoegaze . Nu zien we Fiep die beter een eigen draai geeft en het minder zwaar lijkt te maken maar dat is schijn want ironie. Goede muziek, goede band, goede frontvrouw, goede teksten: prima optreden. Jammer voor Fiep: relatief weinig van de inmiddels vele Hipfesters kiezen voor haar. Podium aan Zee is voor de fijnproevers vanavond.

De twee scherp op elkaar afgestemde podia lopen na Dorpstraat 3 niet meer soepel in elkaar over. We komen dus aan op een al vol Kerkplein waar Tripkip Scheveningen duidelijk harder in het hart weet te raken dan Fiep: groot publiek dat al duidelijk even het leven overboord gooit. Waarbij we eerlijkheidshalve wel moeten zeggen dat Tripkip van op Scheveningen is: dit is een thuiswedstrijd. Moeten we nog beschrijven wat Tripkip is en wat ze, goed, doen? Lees dan hier nog even ons Life I live verslag van Tripkip. Toen vroegen we ons enkel af wanneer ze weer speelden: nu dus! En hoe! Om te oordelen of Tripkip goed is, moet je eigenlijk hetzelfde zien als de band vanaf het podium ziet: een vol plein waar Scheveningers van 18 tot 81 (geverifieerd) uit zijn plaat staat te gaan. We eindigen zelfs met een prima moshpit van serieuze en uitdijende afmetingen, met de zanger op de handen van de buurt crowdsurf: feestjeeee!!!

FIEP

Tripkip

Van Moshpit naar Moshpit trekken wij. Binnen bij Vals Alarm is het gelijk raak met veel voetbalmannen die hun energie nog kwijt moeten. Nou, dat kan prima bij de powerpunk van Vals Alarm.  Jazeker blijft live wat apart dat de drums wel worden bespeeld, door Bram Kniest, maar dat andere instrumenten van een backtrack komen. Een kniesoor die daar op let als je zo veel kracht voor je kiezen krijgt. Het is makkelijk te zien waarom Vals Alarm, weer, een aanwinst is voor de metastaserende Haagse proto-punk scène. Terecht veel nummers van het verse album, met ‘Fatbikers’ en ‘Losers’ als clusterbommen die succesvol uiteenspatten in de zaal. Het is scherp en kritisch, met power gespeeld door drum en backtrack. En ook Vals Alarm had best op Sniester mogen staan. Volgend jaar? Zangeres Yanna steelt de show. Ze levert de teksten sowieso met kracht en overtuiging. Waar haar kracht als podiumbeest echter shined is als ze het publiek voor et podium accepteert voor wat het is: een moshpit van lallende voetbalfans. Als deze lolligerds, nadrukkelijk en hinderlijk, tussen de nummers gaan lallen, omarmt Yanna de maloten en nodigt een voetballalalul op het podium om hem met microfoon los te laten gaan. Wij menen wat cynisme te horen als Yanna zegt: “Ja, dit hadden we even nodig.” De wraak komt bij het nummer ‘Loser’ als Yanna de hele bende letterlijk de vinger geeft en ze stuk voor stuk voor loser uitmaakt. De losers hebben het niet door, de rest van de zaal geniet. Dit is punk anno 2024: ironische tolerantie met een lekker scherp cynisch randje.

Weer een thuis wedstrijd. En meer thuis dan dit wordt het niet want zangeres Robin van Mojo Fyre geeft overdag een verdieping boven deze zaal zangles! Rbin moet al haar eigen lessen aanwenden want happy hardcore vergt veel van een stem: springen en harder zingen dan de beat zonder een noot te missen. Doe het maar eens na live, breng die energie maar eens in bakken over het voetlicht. Want, waar het bij happy hardcore toch sterk om gaat, is of de zaal inderdaad happy is en hard gaat. Welnu, een vol Podium aan Zee slaat van podium tot aan de bar volledig door de stoppen. Sterker, barpersoneel gaat ook achter die bar los op toppers als ‘Hardcore Vibes’ en ‘Martian Ravers’. Bij het derde nummer blazen danseressen bellen met een bellenblaasdubbellaadgeweer. Danseressen, eigenlijk het liefst in kooien, horen nu eenmaal bij happy hardcore zoals Jip bij Janneke. Mojo Fyre is net zo retro als en eigentijds als Heath, en minstens zo goed in wat ze doen. Dit werkt op campings, braderieën, festivals van welke afmeting dan ook. Zeker ook gewoon thuis bij het opstaan, voor het uitgaan, bij het koken. Vooral zien we het nu werken hier in Podium aan Zee. Mojo Fyre pompt de laatste dopamine uit onze hersencellen, beukende blije beat na beukende blije beat. Het eind van Hipfest lijkt zo vooral veel te vroeg te komen zo vlak na twee uur ’s nachts: we want more! Nu, dat kunnen we thuis krijgen, want, zo was zangeres Robin bijna vergeten te zeggen, de kakelverse EP “The Raving Family” is vandaag uitgekomen. We zullen het nodig hebben, want morgen vroeg weer op voor Vlaggetjesdag.

Voetballalalullo's

Mojo Fyre

Ankers uit

In de gloria van zoveel power op dit tijdstip, verklaren wij Hipfest tot het beste popfestival van Scheveningen en een van de beste festivals van Den Haag. Vanwege de sfeer, vanwege de relatief lage drank en spijs prijzen, omdat het overzichtelijk is, maar vooral door de goede programmering: een diverse line up, veel Haagse bands, met enkele toppers van buiten de Hofstad voor goed fatsoen, goede opbouw door de avond heen naar een knallende climax. Ook als je niet uit Scheveningen komt, had je hier moeten zijn in plaats van waar je was. Het was gratis, het was leuk, het is afgelopen. Slaap lekker.