Parkpop Saturday Night Parkpop Saturday Night

Een line-up om je vingers bij af te likken

, Tekst: Bernadette Pegtel, Eric Hoetjes| Foto’s: Maarten Ederveen, Nikki Born

Toen wij van 3VOOR12 Den Haag de line-up van Parkpop Saturday Night zagen waren wij blij verrast. Wat een namen. Waar we van de vorige edities niet meer kunnen herinneren wie er stonden (we komen niet verder dan een Spice Girl, maar welke?) Met Skunk Anansie, Tears For Fears, Cypress Hill en nog een aantal anderen werd alles uit de kast getrokken om iedere bezoeker te prikkelen (en misschien een beetje af te leiden van de matige billing van de zondag). 3voor12 Den Haag was er bij en deed verslag.

Op het mainstage mag DI-RECT het festival openen. “Laat die zonnesteek je strelen” zegt frontman Marcel liefkozend, om vervolgens ook even te wijzen op het belang van voldoende water drinken. Het is de vierde keer dat DI-RECT op Parkpop mag optreden en of die thermometer nou de 30 graden aantikt of niet, het weerhoudt de Hagenaars niet om ook maar een procentje minder te geven. DI-RECT opent het festival maar deze show is zonder twijfel sterk genoeg om de avond ook af te sluiten. Geen verrassende show al kun je stabiliteit én kwaliteit van de band natuurlijk ook onder verrassend scharen. Volgend jaar bestaat de band 20 jaar, wellicht sluiten ze dan de Parkpop zaterdagnacht wel af?

Di-rect Hill @Parkpop Saturdaynight

Gruppo Sportivo zorgt vervolgens voor een tweede haagse feest. De band bestaat dan al sinds 1976, dat betekent niet dat de act stil heeft gezeten. In 2013 namen ze een break van de muziek, maar sinds vorig jaar zijn ze weer terug te vinden op verschillende podia en bracht de band een album uit. Dat album Great, brengt de band ook vanavond ten gehore. Terwijl de voormalige achtergrondzangeressen van Herman Brood de nummers versterken is het niet alleen nieuwe muziek dat het Zuiderpark wordt ingeblazen. Natuurlijk moeten we ook terug in de tijd met een aantal klassiekers. De band zou vorig jaar ook al op Parkpop Saturday Night staan maar moest last minute toch cancellen. Dit jaar staat Gruppo Sportivo er wel en de band maakt alle verwachtingen waar.

We blijven nog even in die tijdmachine als we weer terug glibberen naar het hoofdpodium voor, zoals presentator Dennis Weening ze noemt, rockgoden. Oftewel tijd voor Cypress Hill. Terwijl de rij voor het waterpunt langer en langer wordt, de lijven worden ontdaan van de shirts, staat Cyprus Hill te knallen alsof we nog in de jaren 90 zijn. Als 'Insane In The Membrain' voorbij komt, slaakt er naast een zucht van warmte ook een golf van herkenning door het publiek. Gooi daar nog 'Jump Around' van House of Pain (DJ Lethal draait voor beide acts, vandaar) bij en het feest is compleet.

Gruppo Sportivo @ Parkpop Saturday Night

Cypress Hill @ Parkpop Saturday Night

Cypress Hill @Parkpop Saturdaynight

Van Los Angeles terug naar Nederlandse bodem. Het Nijmeegse Navarone is al een tijdje bezig maar werd landelijk bekend door hun deelname aan The voice of Holland. Gooi daar een aantal voorprogramma’s in van concerten van Anouk en ineens wordt de fanschare groots. Navarone zet een stevige rock show neer maar blijft het echt hangen? Niet echt. Maakt het indruk? Ook niet. Het dient meer als een rust momentje op de dag. Mocht je echt uit je plaat gaan dan kan dat, met moeite, maar veel mensen pakken dit optreden om het even rustiger aan te doen.

Na een korte break voor velen van ons, zijn we klaar om te dansen op Nile Rodgers & Chic. Of je hem in een volle tent zet op lowlands of mainstage op Parkpop Saturdaynight, hij krijgt iedereen altijd aan het dansen. Dus vanavond is daar geen uitzondering van. Na een swingende start begint Nile met een rondje name dropping maar dat mag ook als je Nile Rodgers bent en je hebt samengewerkt met een aantal muzikale grootheden. Hij houdt even op en besluit op te scheppen op een manier die iedereen wel weet te waarderen. De namen verwerkt hij namelijk in een medley. Startende met I’m coming op van Diana Ross om vervolgens we are family van Sister Sledge in te zetten. Shit, zijn wij nu ook zomaar aan het name droppen? Als hij begint over zijn solo carrière, gestart in de jaren 80, valt hij toch weet in oude gewoontes. Nile begint een verhaal over Madonna om vervolgens zijn versie van Like a Virgin en Material Girl ten gehore te brengen. Maar ook zijn vrienden Duran Duran komen voorbij met Notorious. Een lucky man als je hem zo mag geloven met al die vrienden. Dan kan een Get Lucky van Daft Punk natuurlijk ook niet ontbreken. Hoewel we allemaal precies weten hoe we moeten bewegen op die kneiter van een hit GET LUCKY, kiezen Nile Rodgers en Le Chic er vanavond voor om een soulvolle rustige versie uit te voeren. Gelukkig was dit slechts een opwarmertje en kunnen we met een gerust hart die dansmoves weer uit de kast halen. Bij good times mogen die geoefende danspasjes ook op het podium worden uitgevoerd wanneer de band een gedeelte van het publiek het podium op trekt.

Er staan genoeg wereldbekende acts op het programma van de volgende is daar geen uitzondering van. My Baby is ‘gewoon’ een Nederlandse band maar gooit ook internationaal hoge ogen. Ze touren de wereld rond. Zo stond de band een dag eerder nog op het legendarische Glastonbury. Waarschijnlijk nog op een high van de indrukwekkende trip vanuit Engeland, brengt de band ook het publiek van Parkpop in hogere sferen met hun hypnotiserende funky blues.

My Baby is uniek in haar soort. De muziek is iets wat je niet snel ergens anders hoort maar het ligt wel net zo lekker in het gehoor dat het nagenoeg iedereen aanspreekt. Met de sterke vocalen van Cato is het een show die menig bezoeker bij zal blijven. 

Nile Rogers & Chic @Parkpop Saturdaynight

Met de klanken van een alternatieve versie van ‘Everybody Wants To Rule The World’ komt Tears For Fears het podium op om gelijk door te stromen in datzelfde nummer. De band rondom Roland Orzabal en Curt Smith, die in de jaren tachtig furore maakt met hun new wavy synthpop, is een van de absolute blikvangers op de zaterdagavond van het Parkpopweekend. Wat direct opvalt zijn de grijze haren van het tweetal. Ook is het snel merkbaar dat de stem van Smith flink te wensen overlaat, hierdoor valt een klassieker als ‘Mad World’ een beetje in het water. Orzabal heeft de tand des tijds beter doorstaan. “Den Haah!”, spreekt de zanger/gitarist het publiek toe. “It’s fucking hot! Last Year we were in Amsterdam!” Het publiek eet uit de handen van het tweetal dat dankbaar met clichés strooit. Op een gegeven moment mag achtergrondzangeres ‘Suffer The Children’ zingen, dan zijn de vocalen een stuk acceptabeler. Uiteraard sluit de band af met ‘Shout’, het absolute kroonjuweel in het repertoire van de band. De band weet precies wat het publiek wil (noem het routineklussen, noem het door de wol geverfd) waardoor niemand het erg lijkt te vinden dat de band tien minuten eerder aftaait.

Riffs, nette kleding, en mooie gitaren, dat is al jaren het recept waarmee Triggerfinger werkt. De Belgen hebben een show vol met betrekkelijke hoogtepunten voorbereid waardoor het stramien waar de band volgens werkt minder opvalt. Zo wordt ieder nummer omlijst met een dikke gitaarsolo, goochelt drummer Mario Goosens ieder drumtrucje uit zijn mouw (staan achter de drumkit, het compleet ombuigen van de crashbekken en de ontzettend vermoeiende drumsolo), is er een bassolo tijdens ‘Colossus’ van Ruben Block en komt Jiskefet-ster Michiel Romeyn een intermezzo doen als zijn typetje Oboema (een typetje dat tegenwoordig eigenlijk niet meer zou moeten kunnen, maar laten we het daar maar niet over hebben). Ook komt er een stukje van de grootste hit ‘I Follow Rivers’ langs, dat terwijl de band dat eigenlijk niet meer zou spelen en wordt Rihannas ‘Man Down’ gecoverd. Een set bomvol hoogtepunten waardoor het niet opvalt dat er eigenlijk niet zo veel bijzonders gebeurt op het podium en dat de bluesrock van de band een beetje gedateerd is.

Dan is het tijd voor de afsluiter; Skunk Anansie. De hardrockband rondom zangeres Skin die onderhand 25 jaar meedraait. De zangeres komt op in een opvallende rode outfit en krijst van minuut één de longen uit haar lijf. Het hele podium wordt gebruikt door Skin en de performance is van uitermate hoog niveau. Bij het vijfde nummer is Skin al aan het crowdsurfen, waarna er een opmerking wordt gemaakt naar de smeerlappen die het nodig vonden om in de kont van de frontvrouw te knijpen. Genoeg over het plaatje, de inhoud is ook van de buitencategorie. Geen maat wordt gemist en de snoeiharde riffs van de band schallen over het hele veld (het geluid is ook nog eens goed, en dat op een openluchtfestival.). Skunk Anansie blijkt de gedroomde headliner van het festival dat dit jaar al niet verlegen zat om acts met internationaal allure. Een beetje jammer dat het spectaculaire vuurwerk op het eind de muziek overstemd maar Parkpop Saturday Night wordt met Skunk Anansie heel goed afgesloten.

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Den Haag