Marlon Williams: ‘Eigenlijk ben ik een funny guy’ Marlon Williams: ‘Eigenlijk ben ik een funny guy’

Op het album Make Way for Love zingt de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Marlon Williams over zijn stukgelopen relatie.

, Robert Lagendijk

Marlon Williams praat inmiddels graag over zijn nieuwe plaat en de stukgelopen relatie die hij daarop bezingt. ‘Ik raak er ongevoelig voor. Het gaat bijna niet meer over mij.’ Anders was dat toen hij begon te schrijven voor Make Way for Love.

 ‘Het zat allemaal in mijn hoofd: de verbroken relatie, de muziek van Scott Walker, barokpop... Ik was enorm bang dat er niets uit mijn pen kwam. Maar op een gegeven moment was het als een klysma: alles kwam eruit en ik schreef vijftien nummers in één maand. Het was een beangstigend proces dat ik passief onderging. Nu leef ik weer met de angst dat dit nooit meer gebeurt. Of dat ik het niet zal merken als het gebeurt.’

Je zult maar het talent hebben van de 27-jarige Williams, terwijl je wieg in Lyttelton staat, op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Voor ons is dat zo ongeveer aan de andere kant van de wereld. Het gehucht, om de hoek bij Christchurch, telt nog geen 3000 inwoners. Er is een amfitheater, een voetbalveldje en alle wegen die je ziet, brengen je uiteindelijk weer naar de zee. Inmiddels wonen er zelfs nog wat minder mensen, omdat velen het gebied na een serie aardbevingen in 2012 lieten voor wat het was en hun heil elders zochten. Dat deed Williams eigenlijk ook. Hij was toen al een charismatische, jonge troubadour die vroeg was meegelift op het succes van de folkscene Down Under. Op 23-jarige leeftijd verruilde hij zijn geboorteplaats voor het Australische Melbourne. Niet dat hij nou zo ambitieus was. Williams: ‘Ik heb altijd hints van anderen nodig om mijn leven richting te geven. Pas als iemand zegt: kom hier wonen, dan word ik jouw manager en dan doe ik dit, dit en dit voor je, kom ik in actie. Ik verhuisde naar Melbourne, omdat mijn manager er woonde. Nog zoiets: ik heb nu een nieuw album gemaakt omdat mijn producer zei dat het weer eens tijd was.’

Williams is een stille. Hij kiest zijn woorden bedachtzaam en met lange stiltes, alsof hij nauwelijks de taal machtig is. ‘Ik voelde mij in Melbourne niet alleen veiliger na de aardbevingen, het scheelt ook drie uur vliegen,’ vertelt hij. ‘Want vanaf Melbourne is het nog eens twaalf uur vliegen voordat ik echt in de bewoonde wereld ben.’

Marlon Williams

2016: Marlon Williams
2018: Make Way For Love
 

Maoribloed
Williams is van Maori-afkomst en denkt dat hij zijn talent dankzij deze ‘geografische handicap’ in alle rust heeft kunnen ontwikkelen. ‘Door die geïsoleerde ligging hebben Nieuw-Zeelanders een bepaalde mentaliteit; ze nemen nog echt de tijd om iets te doen. Ik kon buiten schot blijven van mensen die anders waarschijnlijk al veel eerder aan mij hadden getrokken.’ En dat gebeurde dus niet. Zo kon hij zelf de markt een beetje aftasten. Met zijn schoolbandje The Unfaithful Ways tourde hij in het voorprogramma van indierockfavorieten Band of Horses. In diezelfde periode ging hij met het kerkkoor van de kathedraal van Christchurch op tournee door Europa. Niet dat Williams katholiek is overigens. ‘Ik heb Maoribloed en kom uit een agnostisch gezin. De kerk bood mij een koor en ik wilde alleen maar muziek maken.’

Daarnaast speelde hij samen met de doorgewinterde folkmuzikant Delaney Davidson – ook afkomstig uit Lyttelton – maar hij trad ook al solo op. Tegenwoordig heeft hij een vaste begeleidingsband: The Yarra Benders, een naam die al langzaam uit de geschiedenisboekjes verdwijnt. Er is namelijk voor gekozen om het merk Marlon Williams sterk neer te zetten. ‘Uiteindelijk, na veel vergaderen, begreep de hele band dat mijn eigen naam het beste werkt. De naam Marlon Williams houdt het simpel. For marketing’s sake. Ik haat mijzelf dat ik dit zeg, maar het gaat om eenheid in de merknaam. Auw! There, I said it. Walgelijk. Maar het is wel zo.’

 

 

‘Op een gegeven moment was het als een klysma: alles kwam eruit en ik schreef vijftien nummers in één maand’

Droomkoppel
Met die band nam hij ook zijn debuut op, dat in 2015 verscheen, bejubeld werd en toch onder de radar bleef. Zo gaat dat in Nederland met countryalbums. Leuk voor de liefhebber maar we kunnen er niets mee, zullen ze op heel wat redacties geroepen hebben. Maar nu is daar dus Make Way for Love. Minder country, meer pop noir en geknipt om een groter publiek te behagen. Het is een heuse echtscheidingsplaat en het bloedmooie ‘Nobody Gets What They Want Anymore’ zingt hij samen met zijn voormalige liefje Aldous Harding (ook van 1990, ook uit Lyttelton en ook een begenadigd singer-songwriter). Het zal een droomkoppel geweest zijn: ‘I cannot explain, emotions I can barely afford to contain / You’re the same, you hide away from anything that turns you on / Nobody gets what they want anymore.

Williams heeft inmiddels zijn appartement opgezegd en woont weer bij zijn moeder in. Er ligt een eindeloze tour in het verschiet. ‘Ik ben ontheemd en voel geen wortels meer. Dat verontrust mij. Ik ben nu 27; Kurt Cobain, Amy Winehouse, Janis Joplin, de Club van 27, weet je wel. Ik denk vaak aan de dood. Dit jaar misschien een beetje extra. Het is een angst die ik mijn leven lang met me meedraag. Maar eigenlijk ben ik een funny guy! Ik raak mijn donkere kant kwijt door muziek te maken. Vooral in de teksten kan ik veel van mijn donkere kant kwijt. Door dat te doen, valt altijd een zware last van mijn schouders. Daardoor ben ik tegenwoordig vrij. Vrij en vrolijk.’

nu op 3voor12