Met zijn debuutalbum Slaaptekort wordt Boef een superster, dat kan niet anders. Maar daarvoor moet hij zijn imago als 'straattuig' wel van zich af weten te schudden. 'Ik zou het heel leuk vinden als Beatrix mij ook een knuffel wil geven.'

De eerste vijf jaar van zijn leven woonde Sofiane bij zijn ouders in Saint-Denis, vertelt hij, een voorwijk van Parijs. Écht een achterstandswijk. ‘Het is gewoonweg een ghetto, het is wel gezellig maar je merkt dat de wijk financieel achterloopt. Ik ga niet ontkennen dat Nederland ook achterstandswijken heeft, maar toch… in principe is alles hier toegankelijk. In Frankrijk is de uitkering 400 euro, snap je? Dan zit je met een gezin van vijf kinderen in Parijs, probeer daar maar van rond te komen.’ Zijn ouders woonden in een flat van vijftien verdiepingen, geen lichten op de gangen, vieze lift, overal een pisgeur. Als je binnenkomt geen mooi behang, maar vieze muren met vochtvlekken. 

Op zijn vijfde belandde zijn vader ‘voor iets’ in de gevangenis. Zijn moeder had ‘haar eigen issues’. Daardoor kwam de jeugdzorg in het spel. ‘Mijn ouders wilden niet dat ik daarnaartoe-of-daarnaartoe moest, dus hebben ze besloten: hij moet weg uit Frankrijk. Mijn Nederlandse oom is toen met de auto naar Frankrijk gekomen, hij heeft me naar Nederland gebracht. Eerst was het de bedoeling dat ik twee jaartjes zou blijven, maar uiteindelijk ben ik hier gebleven. En daar ben ik achteraf dankbaar voor.’

Snapte je als vijfjarige wat je overkwam?
‘Neeeeeee. Ik zeg je eerlijk, ik had helemaal niet het idee: “Hee shit!” Als je vijf bent, weet je nog niet hoe of wat. Pas rond je 11e of 12e komt het besef, dan pas komen de vragen. Ik was niet boos, ik ging gelijk met nieuwe vriendjes op straat spelen, en gelijk met de flow mee. En dat terwijl ik niet eens Nederlands kon.’

Had je al een beeld van Nederland?
‘Ik vind Nederland het best geregelde land waar ik ooit ben geweest. Ik ben op veel plekken geweest, ik ga veel op vakantie. Er is geen land dat zo goed geregeld is: als ik iets met de ING heb, bel ik gewoon naar de bank. Als ik ziek ben ga ik naar de dokter, en als er iets is met mijn tand ga ik naar de tandarts. Ik zou hier nooit écht weg willen gaan. Ik hou ervan om te weten waar je aan toe bent.’

De Nederlandse identiteit is nogal een heet hangijzer op het moment. Heb je gestemd?
‘Nee, ik ben niet politiek ingesteld. Ik ga ook niet zeggen dat het me helemaal niet interesseert, maar het ligt me nog niet. Ik weet niet op wie ik had moeten stemmen, of wie wat vindt. Wat ik wel weet: sommige partijen gaan te ver. Wat mij betreft is dit een grote wereld, en grenzen slaan nergens op. Iedereen heeft overal recht op. Of je nou uit de ghetto van Ghana komt of uit Nederland, je bent niet een slechter of beter mens.’
‘Ik heb een voorbeeldfunctie en zou daarom verder nooit vertellen wat ik zou stemmen, als ik zou stemmen. Dan kan ik mijn hele aanhang onbewust naar iets duwen. Dat wil ik niet, dan zou ik kleine jochies die nog helemaal geen besef hebben sturen naar iets waar ze misschien wel helemaal niet achter staan. Ik zou mijn achterban er niet mee willen belasten, ze moeten hun eigen keuze maken.’

Maar er stemmen veel te weinig jongeren. Je kunt ze toch ook de goede kant op sturen, en laten zien wat belangrijk is?
‘Maar wat ís belangrijk? De één vindt de PVV goed, de ander GroenLinks. Wie heeft er gelijk? Waarom zou ik jonge jongens en meisjes hersenspoelen met wat goed is? Ik vind dat ze zelf moeten bepalen waar ze achter staan. Als ik nou in Algerije zou zijn en er zouden allemaal Nederlanders wonen die dingen doen waar ik niet achter sta?… dan zou ik begrip hebben voor hun reactie. We zijn allemaal mensen, we moeten oplossingen zoeken. Ook de jongens die geen baan hebben en als uitschot worden gezien in dit land moet je niet afserveren, we moeten met z’n allen helpen om te zorgen dat dit voor iedereen toegankelijk wordt. Ik hoop dat ik dat kan laten zien met mijn muziek en wat ik ga bereiken.’

(Tekst gaat door onder de foto)

'Waarom zou ik jonge jongens en meisjes hersenspoelen met wat goed is?'

 

 

 

In je nummer ‘Salam’ zingt Soufiane Eddyani: ‘M’n moeder was mijn moeder en een vader tegelijk.’
‘Ja, zo gaat dat bij veel jongens. Het is ook heel moeilijk voor alleenstaande moeders: als jij drie zoons hebt waar je voor moet zorgen, kun je er niet de hele tijd op letten wat ze buitenshuis uitspoken. Ik denk dat je dat een moeder ook niet kwalijk kunt nemen. Ze proberen allemaal respect, normen en waarden bij te brengen.’

Toen jij vast kwam te zitten, heb je dat je ouders ook meteen verteld?
‘Nee, ik had luxe om het niet te hoeven zeggen, in die tijd was het normaal dat ik ze soms drie of zes maanden niet zag. Ik heb ze vanuit de gevangenis wel opgebeld, maar niet verteld dat ik vast zat. “Ja ja, lekker gegeten. Net gedoucht, en daarvoor gevoetbald.” Dat was allemaal niet eens een leugen. Later heb ik ze wel de waarheid verteld, maar toen kwam er een plaatsvervangende schaamte in het spel.’

Verstaan je ouders ook Nederlands, eigenlijk? Begrijpen ze wat je in je vlogs en muziek zegt?
‘Nee, helemaal niet, ze spreken alleen Frans en Arabisch. Dat is de reden dat ik rebels kan zijn: heel veel Marokkaanse rappers in dit land zien dat hun hele familie meekijkt. Hun vader en moeder zien het, hun neefjes en nichtjes. Die rappers moeten over een zekere schroom heen. Dat is mijn geluk geweest: ik hoefde dat niet, en kon lekker rebels zijn. Vooral in onze cultuur: negen van de tien jongens zijn zoals ik, maar niet iedereen kan dat laten zien.’

Maar goed, daarin is hij wel doorgeschoten, geeft hij direct ook toe. De vlogs over de politie zou hij nooit meer zo maken. ‘Op een gegeven moment waren de rapen gewoon gaar. Als iemand me zou vragen: “Wat zou je anders hebben gedaan?” Dat dus. Toen vond ik het grappig, maar de fout ligt natuurlijk bij mij. Ik handelde nogal emotioneel, zoals alle mensen emotioneel kunnen handelen als ze boos zijn. Ik had nog niet door dat er direct op me zou worden ingezoomd, dat het normaal is dat media me erop aanspreken. Ik ben een voorbeeld voor de jeugd, en dat ging ik eindelijk beseffen.'

Hij ging zichzelf evalueren: ‘Waarom schrijven ze dit over me? Waarom zeggen ze dit? Ik ben helemaal niet zo’n slecht persoon, toch? Je moet eerlijk met jezelf zijn en jezelf kritisch beoordelen, als je beter wil worden en wil groeien. Ik krijg berichtjes van moeders en zussen op Instagram: “We vinden je echt tof, Boef, maar let alsjeblieft op wat je zegt want mijn broertje is helemaal gek op je.” Vroeger blowde ik in mijn vlogs, ik had gewoon schijt, maar op een gegeven moment ga je wel nadenken: die kleintjes kijken hiernaar, en denken straks echt dat het stoer is. Ik wil dadelijk niet dat de hele jeugd verpest is, en gaat blowen omdat Boef dat doet. Dat besef heb ik inmiddels.’ 

Hoe zou je over tien jaar terugkijken naar de vlog die je hebt verwijderd? Naar je optreden bij RTL Late Night? En naar zo’n artikel op GeenStijl?
‘Op dezelfde manier als hoe ik nu op mijn jeugd terugkijk: shit man, dat was fout, dat had ik nu anders gedaan. Misschien zou ik erom kunnen lachen, maar ik zal vooral beseffen waarom het is gebeurd, dat alles met een reden gebeurt en dat het me heeft gevormd.’

Misschien ben jij dan wel de knuffel-Algerijn!
‘Hahaha, dat weet ik niet, hoor. Ik wil niet Ali z’n route afleggen en ik blijf altijd een beetje een rebel, maar wel op zijn niveau komen. Ik zou het heel leuk vinden als Beatrix mij ook een knuffel wil geven. Ik wil dat mensen me straks niet gaan wegzappen op tv omdat ze me haten. Ik wil dat heel Nederland van me gaat houden als persoon, ondanks mijn verleden.’

Boef te gast bij RTL Late Night.