Gover Meit/Stefano Keizers maakt je comfortzone kapot Gover Meit/Stefano Keizers maakt je comfortzone kapot

In gesprek met de enige eerlijke BN’er, die laat zien hoe nep alles is

, Timo Pisart

Is verwarring geen heerlijke emotie? Als er één Nederlandse artiest is die het oproept is het Gover Meit wel. Hij deed het als Stefano Keizers in De Slimste Mens, met Wooden Constructions en Meitje, en nu ook met zijn nieuwe band longsy (zonder hoofdletter). Een kijkje in zijn hersenpan.

‘Eerlijk gezegd: ik denk altijd dat ik me normaal gedraag, zoals het hóórt, en dan merk ik dat mensen er er verward van raken. Met Wooden Constructions wilde ik gewoon vrolijk dansen op een podium. Daar schrokken mensen vervolgens heel erg van. In De Slimste Mens wilde ik een aardige, spontane jongen zijn, maar op de een of andere manier vond iedereen me vreemd. Met Meitje speelde ik een tijdje iedere donderdagavond in de travestietenbar Church. Ik stond dan in een zaal vol vreemd aangeklede travestieten die mij weer vreemd aankeken. Ik vind de wereld om me heen ook vreemd, en dat probeer ik weer terug te spiegelen.’  

Gover Meit zegt het bloedserieus, alsof hij zich werkelijk over verbaast dat mensen vinden dat hij als een malloot danst, alsof de maffe outfits die hij draagt in de tv-quiz doodnormaal zijn. Met zijn nieuwe band longsy roept hij datzelfde gevoel ook op: het is dadaïstische en schetsmatige post-punk waar soms geen touw aan is vast te knopen, ruw en gemeen, met grommende gitaren en de vaak angstaanjagende brul van Gover Meit. 

De videoclip voor Bangkok Connection, die deze week is verschenen, past daar honderd procent bij. Je ziet hoe Meit op het drukste plein van Tokyo met een witgeverfd gezicht en traditioneel gewaad als een bezetene heen en weer staat te springen, zijn armen omhoog zwaait en zijn ogen wegdraait. Alsof-ie Nick Cave is. ‘Ik dacht dat mensen daar wel behoefte zouden hebben aan een traditionele dansperformance op straat, maar had er geen rekening mee gehouden dat die outfit slechte geesten symboliseren. Als ik probeer te integreren in een nieuwe wereld, ontstaat er vaak chaos.’

Inderdaad ontstaat er chaos wanneer hij wordt gefilmd op Shibuya Crossing. ‘Ik werd na twee takes opeens van achteren beetgegrepen. Dat bleek een politieagent te zijn, die me zonder iets te zeggen heeft meegesleurd naar een klein politiehokje midden op de oversteek. Hij werd helemaal gek, begon schuimbekkend in het Japans tegen me te schelden, gooide de tafel tegen de muur. Ik zat weggedoken in een hoekje: “Sorry, sorry, I don’t understand!” Hij pakte daarop zijn wapenstok, sloeg op de tafel en dreigde me in elkaar te aan timmeren.’ Wat Meit toen dacht? ‘Ja, dat mijn betere dagen waren geteld, natuurlijk. Het was echt een Jappenkamp-ervaring. Die situatie duurde een minuut of tien, er kwam ook nog een collega bij, ze gingen allebei weer weg. Toen ze terugkwamen, waren ze opeens kalm en vriendelijk, en begonnen ze in het Engels tegen me te praten.’ Wat bleek: de politie in Japan mag niet zomaar geweld toepassen, maar wel degelijk zoveel mogelijk intimideren. ‘Ze waren kennelijk zelfs ontzettend bang voor me, omdat ik zo’n provocerend kostuum aan had en me had ingesmeerd met bakmeel. Dat stoof en dwarrelde op de mensen die voorbij kwamen. Maar… als wit poeder op de verkeerde persoon komt, schieten de Yakuza gangsters je direct dood, omdat ze ontzettend bijgelovig zijn en jij eruit ziet als hun grootste nachtmerrie.’ Uiteindelijk werd het toch nog een prettig gesprek met de agenten, vertelt Meit, waarin ze vroegen wat voor eten hij lekker vond, enzo.

Gover Meit

Gover Meit studeerde in 2009 af aan de Gerrit Rietveld Academie richting audiovisueel. Met de post-punk-band Wooden Constructions bracht hij in 2012 het album People Now People uit. Het album was gebaseerd op Pablo Cuancín, de eerste Mexicaanse astronaut, die in de ruimte een soort maniakale zwaartekrachtloze choreografie heeft bedacht. Oh ja, en op het internet is er verder niets over deze man te vinden. 

In 2013 volgde onder de naam Meitje het nogal maffe hiphop-soloalbum It Takes A Lot, geproduceerd door Shroom (die ook beats maakte voor onder andere Pusha T, Ghostface Killah en Wu-Tang). 

In 2016 won hij als Stefano Keizers de Wim Sonneveld-prijs van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Onder diezelfde naam kwam hij begin dit jaar ook terecht in De Slimste Mens. Met telkens komische andere outfits (van opplaksnor tot Van Helsing-hoed, van ) werd hij daar verreweg de meest sensationele kandidaat. Presentator Philip Freriks wist niet wat hij met Keizers aan moest. Keizers hing namelijk het ene na het andere lulverhaal op: hoe hij eens vol in het gezicht werd gezeken door een Bengaalse tijger, ooit kort getrouwd is geweest met zeilster Laura Dekker en in het verleden ook nog tevergeefs een keramiekfabriek probeerde op te zetten in China. 

Oh, tussendoor bracht hij ook nog de sicke powerballad Waterkracht uit met Alma Mathijsen. Met zijn nieuwe band longsy bracht Gover Meit deze maand een debuut-EP uit.

Waarom was je eigenlijk in Japan?
‘Nou, ik ben overdag eindredacteur van een YouTube-kanaal van Ziggo-programma: #First. We waren er om content te schieten. Het was een soort schoolreisje, en ik was de begeleider. Echt waar: overdag ben ik een heel serieus baasje, ’s avonds stel ik me compleet aan. Daarom was het extra pijnlijk dat dit gebeurde. Een van de redenen dat ik zoveel namen gebruik: zodat ze op werk niet helemaal begrijpen wat ik verder zoal uitspook.’

Haha, nee, dat hebben ze vast niet door. Je beschreef Meitje al eens als een roodgeschminkte, duivelse verschijning en Stefano Keizer als een Caribische zigeuner. Heb je ook een alterego in longsy?
‘Jazeker, maar die heeft nog geen individuele naam. Toen we bijna vijftien jaar geleden begonnen met Wooden Constructions, was ik nog een sexy jonge rock ’n roller. Nu voel ik me de vieze oude man die nog in een rockband zit. Ik doe heel strakke spandex-kleding aan, je ziet heel duidelijk dat ik een bierbuik heb en het niet meer volhou om een uur lang aan één stuk te dansen. Je ziet de fysieke en mentale aftakeling terug. Ik merk dat mijn lichaam veel meer piept en kraakt, maar ik heb ook een hogere pijngrens dan vroeger. Heb je die laatste concerten van André Hazes gezien? Hij hijgt ontzettend tussendoor, maar dat wordt bijna een onderdeel van de performance. Het maakt het extra krachtig. Ik voel me ook zo.’

Nou ja, dat valt wel mee, toch? Hoe oud ben je eigenlijk?
‘Er staan verschillende leeftijden van mij op het internet. Ik ben rond de 30.’

Waarom ben je ooit met Wooden Constructions gestopt?
‘We hadden hele andere ambities. Ik was ervan overtuigd dat ik een solo hiphop-carrière wilde omdat dat beter voor me was. Maar goed, als Meitje heb ik vooral opgetreden in travestietenbars en Kinky Kapper-zaken in het hele land. Ik begon mezelf als Meitje al gauw teveel Dries Roelvink te voelen. In m’n eentje ging ik roodgeschminkt met een cd’tje al die vreemde locaties langs. Ik heb zoveel awkward moment gehad, dat ik weer een band wilde om me achter te kunnen verschuilen. Probeer om 2 uur ’s nachts maar eens roodgeschminkt door het centrum van Arnhem te lopen. Ik heb vaak genoeg moeten rennen voor mijn leven omdat ze achter me aan zaten.’ 

En hoe zit het nu met de ambitie van longsy?
‘Eigenlijk willen we gewoon weer terrein veroveren. Het is slecht gesteld met de underground in Nederland, er is bijna niemand meer die strakke kleding draagt of raar danst. Wij moeten het land een beetje redden. We speelden laatst in de Melkweg. Daar waren die brave indietieners ook eerst intellectueel aan het luisteren en knikkebollen, maar al gauw werden ze helemaal gek. Als ze zien dat ik me nergens voor schaam, hoeven zij zich ook nergens meer voor te schamen. Ik geef live danstutorials, met heel veel moves die je thuis kunt oefenen. Dat krijg je er gratis bij.’

(Tekst gaat door onder de foto)

'Een halflauw underground-biertje ligt nogal zwaar op de maag.'

Je hebt een baan bij Ziggo en oogst daarnaast steeds meer succes als Stefano Keizers. Vanwaar ben je toch ook weer een band begonnen? Wat haal je uit muziek maken? 
‘Ik had een paar jaar geleden besloten dat ik niet meer boos wilde worden. Maar toen kwamen er allemaal frustraties in mijn lichaam. Het bleek dat muziek een uitlaatklep voor die frustraties is, echt een fysieke drang. Ik heb het nodig om me eens in de zoveel tijd helemaal los te kunnen gooien op het podium. Bovendien hoef ik dan niet meer naar de sportschool.’
‘Gelukkig kunnen we nu ook allemaal veel beter omgaan met het dubbelleven dat we hebben dan in de tijd met Wooden Constructions, toen dachten we nog dat we alles moesten opgeven voor de band. Ja, en toen waren we nog veel strenger op liedjes: we waren elke seconde aan het bestuderen en alsmaar aan het tweaken. Daardoor duurde het veel langer. Met longsy hebben we de regel: als we bij elkaar komen moeten we een liedje schrijven. Dat gaat ontzettend snel en intuïtief, zonder al teveel democratische discussies.’

De single 'Bangkok Connection' gaat over een alcoholverslaving, begreep ik.
‘Dat klopt. Mijn teksten zijn dusdanig vaag dat je vergaande literaire studies moet doen om de boodschap eruit te halen, maar het is inderdaad een soort dialoog. De een probeert de ander er middels een interventie van te overtuigen zijn leven te beteren. De ander geeft daar stomdronken antwoord op.’

Wanneer heb jij voor het eerst een biertje gedronken?
‘Ik denk in de tijd dat ik net schaamhaar kreeg, een jaar of 10 zal ik zijn geweest. Wat mij betreft is alcohol de aller-gevaarlijkste harddrug, en mensen worden ook nog eens heel agressief als je niet drinkt. In de tijd van Wooden Constructions traden we heel vaak op, en had ik gerust vier wilde feesten in een week. Zeker in die tijd had ik nog geen idee hoe ik moest weigeren om mee te drinken. Het wordt je ontzettend opgedrongen, en nog steeds word je als band vaak uitbetaald in bier.’

Pleeg je daar inmiddels enig verzet tegen?
‘Jazeker, ik weiger tijdens een optreden alcohol te drinken Het is ook helemaal niet lekker om een halflauw underground-biertje te drinken, dat ligt zwaar op de maag en ik krijg er oprispingen van. Ook daar raken mensen nogal van in de war.'

(Tekst gaat door onder de foto)

'Ik geloof niet in een absolute waarheid.'

Zie jij je leven als een groot kunstwerk?
‘Sterker nog: het is al een kunstwerk op zich om alles dat ik doe in één leven te plannen. Zo was 26 december voor mij een krankzinnige dag: overdag was ik #First aan het regisseren, daarna reed ik naar Soest om als Stefano een optreden te geven, en daarna gaf ik een ruig concert in de Melkweg. Ik lach dan in mijn vuistje omdat mensen bij het concert geen idee hebben waar ik vandaan kom: eerst een hele formele rol, daarna even proberen grappig te doen en dan als een bezetene schuimbekken op het podium. Ik ben heel tevreden als het me lukt om drie keer succesvol zo’n persoonlijkheidsswitch te maken in een dag.’

En hoe belangrijk is de waarheid in je kunst? Is het belangrijk om daar mee te spelen? 
‘Ik geloof niet in een absolute waarheid, en heb tegelijkertijd de grip met de realiteit compleet verloren. Er zijn zoveel dingen waarvan ik niet meer weet of ik ze heb verzonnen, of dat ze bestaan. Zo kom ik ook wel eens in de confronterende situatie waarin ik dacht dat iets niet was gebeurd, maar het bleek toch waar. Als je maar genoeg verschillende rollen tegelijk speelt, is het niet meer duidelijk wanneer je een rol speelt en wanneer niet. Zo ben ik het slachtoffer geworden van mijn eigen bullshit. Op een positieve manier, dan, hè? Ik heb wel eens geroepen: ik vind mezelf een van de eerlijkste mensen die ik ken, omdat ik zo duidelijk zichtbaar maak dat een deel van me nep en verzonnen is.’

Ik ben geneigd om dat idee ook op de Nederlandse politiek te betrekken.
‘Wie weet kom ik er op mijn tachtigste achter dat dit mijn reactie daarop is, dat ik mensen ervoor probeer te waarschuwen dat er zoveel wordt gelogen in de wereld. Maar daar ben ik nu nog niet achter, hoor.'

nu op 3voor12