3voor12 bespreekt Album van de Week (45): Weyes Blood 3voor12 bespreekt Album van de Week (45): Weyes Blood

Dromerige indiefolk, maar dan wel met beide benen in het nu

, Flip Kloet

3voor12 bespreekt Album van de Week (45): Weyes Blood

Dromerige indiefolk, maar dan wel met beide benen in het nu

Flip Kloet ,

A Front Row Seat To Earth, de titel van het nieuwe meesterwerk van Weyes Blood dat nog lang zal nagalmen in de indiefolk-geschiedenis. De Amerikaanse zangeres Natalie Mering laat je rustig wegdromen met haar 60’s folk, maar schudt je zo nu en dan wakker met intense uithalen om te laten zien dat de wereld er niet altijd even lief en schattig uitziet.

Weyes Blood groeide op in een christelijk gezin en verhuisde meer dan zeven keer naar een nieuwe staat van Amerika. Ook woonde de zangeres een tijd in een tent in de woestijn, waar ze planten onderzocht. Haar vader was muzikant, maar verruilde het rock ’n roll leven uiteindelijk voor een baan als dominee. In tegenstelling tot haar vader besloot ze het rock ’n roll-leven met volle overtuiging te leven.

Dit leverde al verschillende soloplaten op, maar het heeft even geduurd voordat Natalie Mering zich als soloartiest in de kijker speelde met zo’n indrukwekkende plaat. De folkliefhebber kent haar al van Jackie-O Motherfucker, haar vorige plaat The Innocents of haar recente bijdrages aan het funky album The End Of Comedy van Drugdealer. Een release die haaks staat op Front Row Seat To Earth, want daar duikt ze pas echt de diepte in.

Hoe doet ze dat dan? Nou, geef Weyes Blood een opnameapparaat en een dijk aan echo en ze zingt zonder moeite een plaat vol. Iets dat ze al vanaf haar vijftiende doet, maar nog nooit op deze manier. Een van de meest intense voorbeelden hiervan vind je midden op Front Row Seat To Earth. Oké, er is weliswaar op bescheiden wijze een synthesizer gebruikt, maar ook zonder die toevoeging maakt de track diepe indruk.

Luister maar naar ‘Can’t Go Home’ of het intro van 'Away Above' en je bent direct overtuigd. Zoiets kun je met gemak vergelijken met een neoclassicistische hymne of Keltisch getinte klaagzang, zonder dat het oudbollig aanvoelt. Het zijn juist dit soort nummers waarbij haar harmonieuze samenzang perfect tot zijn recht komt en ze haar karakteristieke stempel op het album drukt.

Niet dat de folksongs gedateerd overkomen. Nee, de sound doet misschien denken aan vervlogen tijden, maar toch is niets wat het lijkt op dit album. Het geluid van Merings nieuwe plaat klinkt nog even melancholisch als haar oude werk, maar eindelijk heeft ze de manier gevonden om die klanken en teksten ook daadwerkelijk te vormen tot iets dat eigentijds aanvoelt.

Het hoogtepunt en grote voorbeeld daarvan is toch wel ‘Generation Why’, waarin Weyes Blood zingt over de helende werking van telefoons, het einde der tijden en, geloof het of niet: het levensmotto YOLO.  'I can give it away / I can fly and spend all my seconds / Like they’re my last / It's not the past that scares me/ Now what a great future this is gonna be / Y-o-l-o, why? / Y-o-l-o, why?' Volgens Mering maken we het onmogelijk om op deze aarde te overleven door de gevolgen van o.a. klimaatverandering. De term YOLO is vanuit die gedachte ontstaan. De perfecte samensmelting van haar messcherpe teksten, uitgebalanceerde arrangementen en die bijna ondragelijk mooie stem.

Weyes Blood blaast een oud genre nieuw leven in. Haar stem en karakter lijken eindelijk één geworden op dit album. Met liefde en passie laat ze zien waar ze haar aardse inspiratie vandaan haalt. Met een beetje verbeelding valt kerst tijdens het luisteren van Front Seat To Earth gewoon heel erg vroeg dit jaar.

Deze zaterdag staat Weyes Blood op Le Guess Who? in Utrecht.

nu op 3voor12