Album van de Week (9): DEADLETTER
Brengt tweede album vol Britse punkrock en sax
De Britse band DEADLETTER bestaat uit zes goede vrienden die zich liever niet in een hokje laten stoppen. Ze maken donkere gitaarmuziek á la Joy Division met een funky saxofoon, maar postpunk willen ze het niet noemen, vertelde zanger Zac Lawrence ons in 2024: ‘Ik snap dat het handig is om dingen te categoriseren, maar de postpunk-beweging is toch allang voorbij? Het zou wel een hele lange beweging zijn als wij daar ook nog bij zouden horen.’ Liever spreken ze van art-punk, een term die hen genoeg vrijheid geeft om hun eigen kant op te gaan. Hun tweede plaat, Existence Is Bliss, verscheen afgelopen vrijdag.
De plaat draait om het idee dat kiezen voor simpelweg bestaan veilig is, terwijl de keuze om echt te leven vaak zwaar en chaotisch kan zijn, maar juist daarom veel mooier en waardevoller. Dat dit bij de band niet altijd een makkelijke keuze is, laat DEADLETTER horen op ‘Cheers!’. Op basis van de titel klinkt het een opbeurend nummer dat je uitnodigt om samen op het leven te proosten, maar onder die vrolijke toon schuilt iets anders: een rocklied waarin zanger Zac Lawrence viert dat hij überhaupt weer wakker is geworden.
‘It Comes Creeping’ klinkt als Talking Heads en Depeche Mode samen in een donkere nachtmerrie van Lawrence, een waar hij blijkbaar net uit ontwaakt is. In de videoclip wordt-ie achterna gezeten door mannen met varkensmaskers, wat het onheilspellende geluid perfect ondersteunt. De scherpe saxofoon van Nathan Pigott (eerder gedaan door Poppy Richler) mengt zo goed met de gitaarriffs, dat je niet goed kan inschatten welk geluid waar vandaan komt. Desoriënterend en hypnotiserend tegelijk.
Op de plaat horen we ook minder harde gitaren, bijvoorbeeld op 'What the World Missed'. Het tempo vertraagt en de harde geluiden verdwijnen naar de achtergrond, waardoor de saxofoon volop ruimte krijgt. In het openingsnummer ‘Purity I’ horen we pulserende baslijnen die overgaan in rockgitaren en In 'Focal Points' springt Zac Lawrence's uitgesproken Engelse accent in het oog (vooral in 'Intertwined with nay good, hard to bear' [béééa]) terwijl een typische The Cure-achtige baslijn het nummer draagt.