Balsem voor de ziel in volumineuze postrock

Het is voor de Utrechtse muziekscene overduidelijk een belangrijke avond, met de releaseshows van albums van North Star Runner en Thistle Sifter.

North Star Runner is het nieuwe alter ego van Bo Menning, die we kennen van Aestrid. Daar was de tank helemaal leeg, de band is begraven, maar Menning heeft zichzelf hervonden. Dat ging niet vanzelf. “Ik heb heel hard geprobeerd te stoppen met muziek maken, maar dat is niet gelukt,” zegt hij halverwege deze avond. We mogen ons gelukkig prijzen dat dit voornemen is vastgelopen, want nu presenteert Menning als North Star Runner het prachtige album The Dennen.

De ultrazware postrock wekt melancholische beelden op van weidse, uitgestrekte bossen (de Ardennen die in de titel zijn verwerkt), maar ook van introspectie, van doorleefde verwerking en misschien wel van troost. Menning speelt solo, lange nummers met prachtig gedoseerde gitaarpartijen en vooral ook zijn karakteristieke zang, op een fundament van volumineuze synths en subtiele geluidseffecten. Het dreunt zwaar door de zaal en het is van zeldzaam grote intensiteit. Het is muziek om naar te luisteren, om op weg te zweven (beetje bewegen mag ook), en om zijn helende werk te laten doen, als balsem voor de ziel.

Thistle Sifter is het project van Peter Barnes, maar nu wel echt met een volledige band. Ook Barnes brengt zijn persoonlijke verhaal mee. Thistle Sifter speelt langgerekte, technisch vaardige postrock. Thistle Sifter is strikt instrumentaal en laat dus veel ruimte voor eigen verbeelding (enigszins versterkt door de haperende beamer), maar het kernthema draait in vrijwel alle nummers om de existentiële ecologische problematiek. Het fraaie 'Ghost Acres' brengt alle creatieve lijnen goed samen, inclusief een dwingende voice-over over de planetaire grenzen waar we tegenaan lopen.

Een valkuil van dit soort werk is dat de techniek belangrijker wordt dan de emotie, maar gelukkig pakt Barnes op het goede moment een akoestische gitaar op voor een hoognodige gevoelsinjectie. Een kracht van dit soort postrock is de oneindigheid ervan. Heerlijk om los te raken van de tijd, maar op gegeven ligt een herhaling van zetten op de loer. Afronden is moeilijk, waardoor de laatste nummers enigszins als een toegift voelen. Dat doet niet af aan de fantastische plaat Forever the Optimist die Thistle Sifter hier aflevert.

Het is nog maar februari, maar de verkiezing voor de plaat van het jaar staat al op scherp.

Gezien: North Star Runner, Thistle Sifter, zaterdag 7 februari 2026, @ dB's, Utrecht