In de muzikale voorhoede met ijzersterke editie van Class of 2026 In de muzikale voorhoede met ijzersterke editie van Class of 2026

De aftrap is voor plonki, de band rond Pleun Stork, die je kan kennen van onder meer postpunkers THAMES of van Fuzzy Teeth. De band begint wat ingetogen, maar al in het tweede nummer ontstaat een stevige uitbarsting van gierende gitaren. Zo wordt al direct duidelijk dat plonki een band is van grote dynamiek, tussen lieflijke indie en rauwe gitaren, tussen rustige folk en stevige ontsporing. Het is een band in de school van Unknown Mortal Orchestra en Big Thief, maar dan wel met een grote eigenheid. 

Met indringende blik trekt Stork het publiek naar voren in haar muzikale universum. In naam is plonki een soloproject, maar hier staat ook gewoon een ijzersterke band, waarbij vooral gitarist Anthony Koenn (eveneens van de band Fuzzy Teeth) opvalt met zijn technisch spel en de looks van een jonge Prince. Dansen kan zowaar ook een beetje, in een nummer dat vanuit een groovy ritme lekker doordendert in weer zo'n gitaarexplosie en terug. Een volgend nummer gaat over liefde, “dus pak je geliefde lekker vast,” kondigt Stork aan, met ook de vriendelijke waarschuwing dat er “wel een springmoment in zit”. I want you zingt ze in het refrein en dat is helemaal wederzijds, want plonki is echt een band om heel erg te koesteren.

Grote Geelstaart tapt uit een heel ander vaatje, al is dynamiek ook hier wel een kernwoord. Al in het eerste nummer gaat het van avant-garde via hardcore noise en metal riffs naar space kraut en weer terug. Hier gebeurt wat! Bij het tweede nummer kruipt de gitarist achter het drumstel en zo zijn er ineens twee drummers, voor nog meer drive en dadendrang. Deze muzikale blender is overweldigend en excentriek, met meer dan een flinke dosis inspiratie van bands als black midi en Squid. 

De jongens van Grote Geelstaart ogen als een groepje lamme corpsballen, maar spelen met de intensiteit van grote bazen. Het lijkt muzikaal alle kanten op te schieten, maar dat gebeurt wel retestrak en met fascinerende muzikaliteit. De razend energieke zanger straalt van waanzin. Tekstueel is er weinig van te maken, maar het wekt de sfeer van duistere verhalen van de maatschappelijke zelfkant. De jonge Zeeuwen spelen alles of niets en dat klinkt ook wel door in de reacties, die variëren van “geweldig!” tot “helemaal niks”; een tussengebied is er niet. Het wordt heel interessant om te zien hoe Grote Geelstaart een groter podium op Best Kept Secret gaat veroveren, waar ze al zijn geboekt. Als ze tussendoor Roadburn nog aandoen zou dat ook niet misstaan.

Op de klanken van André Hazes komt C’est Qui? op, die het deuntje meteen vertrapt met een gruizig punkrock intro. Daar komt Jazzebelle al met een stevige kick het podium op, duidelijk van zins om ons eens goed op de sodemieter te geven over de maatschappelijke klerezooi van nu. Vol vuur blaft Jazz ons haar politieke teksten toe. Dat gaat in een razend tempo, want ze heeft veel te vertellen en er is genoeg om kwaad over te zijn. Dit is tegen de fascisten, tegen het patriarchaat en tegen de haat om wie anders is. “Alle mannen mogen een stapje naar achteren doen, deze is voor de vrouwen, de queers en de gays!”

Muzikaal is het misschien niet bijster vernieuwend, maar het is wel ontzettend actueel. De band speelt bijna lomp hard, met de bas van Otje afgesteld op smerigheidsniveau Motörhead. Er is geen ontsnappen aan bij C’est Qui?, vooral als prijsnummer Filthy Hands wordt ingezet. Het publiek lijkt haast wat geïntimideerd en dat is begrijpelijk met deze verzengende set. Laten we hopen dat deze band in het komende jaar tomeloos vaak gaat spelen om heel het land in lichterlaaie te zetten. Er is een strijd te winnen.