De nooit aflatende zoektocht van The Maureens naar Het Perfecte Liedje De nooit aflatende zoektocht van The Maureens naar Het Perfecte Liedje

“Met z’n allen in een hok eindeloos schaven, dát doen we het liefst”

, Tekst: Niels Spinhoven | Foto's: Mirel Masic

Kort na de release van hun tweede album Bang The Drum in 2015 stapt de helft van The Maureens op. Het is niet de eerste keer, want in 2012 gebeurde hetzelfde kort na het verschijnen van het debuut. Dat het derde album Something In The Air nu het daglicht ziet, mag daarom een klein wonder heten. Of toch niet? 3voor12 Utrecht praat met de oprichter en het enige overgebleven oerlid Hendrik-Jan de Wolff over de voortjagende tijd en hoe muziek ‘m soms heel even stil kan zetten. En over die nieuwe plaat natuurlijk…

Dit verhaal begint in 2015. The Maureens heeft de tweede langspeler Bang The Drum uit en maakt toekomstplannen. Dan blijkt dat de ambities van de verschillende leden uiteenlopen. Drie van de zes besluiten daarom op te stappen, waaronder mede-oprichter Bas van de Looij. Bij Hendrik-Jan de Wolff, de liedjesschrijver, zanger en andere oprichter, slaat lichte paniek toe. “Ja, dat was wel een moment,”herinnert hij zich. “Ik werd erg ongelukkig van het idee dat er geen vehikel meer zou zijn om liedjes mee te maken.” Onterecht, blijkt na wat belletjes met gitarist Martijn Vink en drummer Stefan Broos. Er is al snel consensus: 'We gaan door!'.

En wel met het maken van een volgende plaat. “Ook daarover was geen discussie”, aldus De Wolff. “Het met z’n allen in een hok zitten en mooie nieuwe dingen maken, dát doen we het liefst. Structuurtjes in elkaar puzzelen, arrangeren, uitzoeken waar de stemmen moeten, schaven, eindeloos. Live spelen vinden we ook tof, maar samen werken aan nieuwe liedjes vinden we het allerleukste dat er is.” Dus reizen de drie vaste prik op vrijdagmiddag af naar hun oefenruimte in Dalfsen, waar ze proberen nieuw werk in de steigers te zetten. Ze lopen echter al snel vast op het gemis van een bassist. “Die heb je toch echt nodig om het af te krijgen.” De oplossing valt uit de lucht in de vorm van een berichtje van Wouter Zijlstra met de tekst Ik wil graag. En daarmee is de band compleet, stellen de vier vast. De Wolff: “Het is een wat uitgekledere Maureens dan hiervoor. Dat hoor je op Something In The Air terug, want ik denk dat er heel veel lucht in zit. In vergelijking met eerdere platen is de muziek een stuk leger. We hebben er bewust voor gekozen om dingen niet dicht te smeren en wat meer in zijn blote kont te laten staan. Vooral in de liedjes met de wat sombere teksten vind ik het mooi om de lege triestheid ook in de muziek terug te horen.”

Vooral in de liedjes met de wat sombere teksten vind ik het mooi om de lege triestheid ook in de muziek terug te horen."

Ruimte voor stemmigheid

Ondanks de onmiskenbare aanwezigheid van de westcoast-invloeden van de eerdere platen op Something In The Air, is De Wolff de laatste om te ontkennen dat The Maureens anno 2019 een heel andere band is dan die uit de beginjaren. “Toen we begonnen moest het optimistisch en vrolijk zijn. Dat was de insteek. Het eerste album was druk, springerig en de Beachboys-referenties lagen er dik bovenop. We kozen er toen voor om alleen verder te gaan met de positieve liedjes waardoor er minder ruimte was voor stemmigere songs. Dat hebben we gaandeweg losgelaten. De sfeer in de band is nu ook heel anders dan vroeger. We zijn vier rustige karakters, eerder zaten er ook een aantal uitbundigere persoonlijkheden tussen.” De Wolff lacht: “Om je een idee te geven, drie van ons zijn hulpverlener. Ik werk zelf met daklozen bij het Leger des Heils, de andere twee met verstandelijk beperkte mensen. We willen ook ruimte geven aan de minder leuke kanten van het leven. Sommige liedjes gaan letterlijk over mensen in onze omgeving die met heftige dingen te dealen hebben, zoals het liedje ‘Mary’. Ik vind dat okay. Bands als The Jayhawks en Teenage Fanclub hebben ook die wat triestere kant en dat vind ik zelf helemaal niet vervelend.”

De albumhoes van Something In The Air toont een jeugdfoto van een vierjarige Hendrik-Jan, gemaakt tijdens een vakantie in Zwitserland. Deze foto is gekozen omdat deze een “roadtrip-achtig gevoel en jeugdherinneringen ademt”, aldus De Wolff. Nostalgie, een sluimerend verlangen naar wat ooit was, is een terugkerend thema in de teksten die hij schrijft. Het gevoel ligt dicht onder de oppervlakte in liedjes als ‘20 Years For The Company’ of ‘Can’t Stop’. De Wolff noemt het zelf een ‘karakterdingetje’. “Ik denk vaak aan vroeger, dat heb ik van mijn moeder. Zij had er een handje van om in het verleden te leven en bezig te zijn met wat er allemaal niet meer is en ook nooit meer terugkomt. Zij kon echt somber worden van, nou, bijvoorbeeld zo’n foto van mij in mijn zwembroek als op de hoes.” De Wolff’s moeder wordt ziek in zijn tienerjaren en overlijdt in 2012. De Wolf noemt het een vormende ervaring: “Ik werd me snel bewust van de vergankelijkheid van alles en was erg bezig met wat dat voor mij zou betekenen. Met vragen als ‘Wat gaat er gebeuren als mijn moeder er niet meer is? Of mijn vader? Of ikzelf?’”

“Ik werd me snel bewust van de vergankelijkheid van alles en was erg bezig met wat dat voor mij zou betekenen."

Kind zijn

“Ik vind het een boeiend iets, dat kindzijn. Kind mógen zijn. Die jeugdige onbezonnenheid en lekker in een gezin mogen opgroeien. Voor mij wordt dat gevoel bijvoorbeeld erg goed gevat in de serie Stranger Things op Netflix. Die speelt in de jaren ’80, waarin ik zelf ook ben opgegroeid. Die serie brengt me helemaal terug naar die tijd. En op een gegeven moment is die jeugd voorbij. Het liedje ‘Can’t Stop’ op deze plaat begint met Im feeling fine when Im leaving town for some downtime. Think like a child when the worry starts to grow. Ik heb een jong zoontje. Zoals hij lachend lekker boeren laat vind ik prachtig. Dat bedoel ik met als een kind kunnen denken: zonder zorgen. Ik ben nu 40 en dat roept bij mij nieuwe gedachten op, die me brengen bij de vraag waar ik nu sta. Als je 25 bent, ben je op het punt waarop alles nog moet gaan gebeuren. Je gaat je eerste eigen huis nog vinden, degene ontmoeten met wie je oud wilt worden, en met wie je misschien wel kinderen gaat krijgen. Nu is dat allemaal gebeurd. Ga ik nu meer terug dan vooruit kijken? En hoe gaat dat als ik straks 60 ben?”

De Wolff kijkt met bewondering naar hoe anderen hiermee omgaan. “Het liedje ‘Mary’ op deze plaat gaat over een tante die helemaal haar eigen ritme heeft. Op maandag naar de markt, om één uur warm eten, dan een dutje, op zondag naar de kerk. En ze doet het daar hartstikke goed op. Je hoort haar nooit over dat het moeilijk is om ouder te worden. Zij leeft gewoon haar leven. Ik vind dat heel erg mooi. Maar het is tegelijkertijd ook een triest liedje, want ze is hartstikke alleen. Dat is de andere kant van het verhaal. Maar daar hoor je haar niet over. ” De Wolff lijkt zich er schuldig over te voelen: “Ik heb soms een eenzaam of somber gevoel, terwijl ik alles wat ik zou willen om me heen heb. Een ander heeft dat helemaal niet en is daar niet mee bezig. Dat vind ik wel apart.”

De Wolff concludeert hardop dat dat de persoon maakt die hij is. En dat het in die zin onontkoombaar is: “Het is geen keuze om altijd maar bezig te zijn met liedjes over dingen die zijn geweest. Dat is wat er standaard bij mij naar boven komt als ik er niet bewust op let om wat anders te doen. En daarbij, ik vind het mooi om die observaties, mensen, gedachtes en herinneringen te vatten in liedjes. Het geeft ze een tastbare plek in plaats van dat ze maar in mijn hoofd rondwabberen en uiteindelijk in de tijd verdwijnen.”

Te zien

Something In The Air komt 2 februari 2019 uit bij het in Madrid gevestigde indielabel Meritorio Records. De vinyl-uitgave is te verkrijgen via de site van de band en natuurlijk via de betere platenzaken.

The Maureens presenteren hun album op 15 februari in Club Nine in TivoliVredenburg, waarvoor nog kaarten te verkrijgen zijn.

Tags
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Utrecht